Μεγάλη συζήτηση έχει δημιουργηθεί γύρω από τις ταινίες Backrooms (10 εκ. δολάρια μπάτζετ) και Obsession (750 χιλ. δολάρια μπάτζετ), τις δύο ταινίες αγωνίας που έχουν ξεχωρίσει στο παγκόσμιο box office, καθώς έχουν ξεπεράσει και οι δύο τις 100 εκατομμύρια δολάρια εισπράξεις μόλις σε μερικές εβδομάδες κυκλοφορίας ξεπερνώντας και κοντράροντας στα ίσια μεγάλα franchises του Χόλιγουντ με 10πλασια και 100πλάσια μπάτζετ όπως το Star Wars και την ταινία The Mandalorian and Grogu (165 εκ. δολάρια μπάτζετ).
Εάν σιγά σιγά μιλάγαμε για μικρές επιτυχίες από τα στούντιο τύπου A24, αυτή η εκρηκτική επιτυχία των Backrooms του 20χρονου Kane Parsons και Obsession του 26χρονου Curry Barker δεν είναι απλώς δύο ακόμη εμπορικά φαινόμενα. Είναι μια δημόσια ταπείνωση για ένα σύστημα που εδώ και χρόνια ανακυκλώνει τις ίδιες ιδέες, τα ίδια franchises και τις ίδιες ασφαλείς συνταγές.
Την ώρα που τα μεγάλα στούντιο επενδύουν εκατοντάδες εκατομμύρια σε sequel, spin-off, reboot και remake, δύο δημιουργοί που προέρχονται από το διαδίκτυο απέδειξαν ότι το κοινό εξακολουθεί να διψά για κάτι απρόβλεπτο, για κάτι νέο που θα του προκαλέσει το ενδιαφέρον και δεν θα περιμένει απλά να ικανοποιήσει την νοσταλγία του.
Προφανώς οι δύο ταινίες ειδικότερα το Backrooms λόγω και αρκετά υψηλότερου μπάτζετ είχαν ένα ρίσκο το οποίο όμως η A24 και η Blaumhouse για το Obsession τα πήραν χωρίς να σκέφτονται το κόστος και την απόδοση.
Το Χόλιγουντ έχει μετατρέψει την έννοια της δημιουργικότητας σε διαχείριση ρίσκου. Οι αποφάσεις λαμβάνονται από επιτροπές, αναλύονται από αλγορίθμους, δοκιμάζονται σε focus groups και τελικά καταλήγουν να παράγουν ταινίες που μοιάζουν μεταξύ τους σαν προϊόντα μαζικής παραγωγής.
Η βιομηχανία έχει πείσει τον εαυτό της ότι το κοινό θέλει μόνο αυτό που ήδη γνωρίζει. Έτσι γεννήθηκε μια εποχή όπου οι κινηματογραφικές αίθουσες κατακλύζονται από τίτλους που έχουμε ξαναδεί και ιδέες που έχουμε ξαναζήσει.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι απέναντι στις δύο GEN Z, λόγω της ηλικίας των δημιουργών, ταινίες βρίσκονται το Star Wars: The Mandalorian and Grogu, η live action ταινία He Man and Masters of the Universe και μία καινούργια ταινία του franchise Scary Movie.
Για άλλη μια φορά, η εισπρακτική επιτυχία έρχεται από τον χώρο του τρόμου. Τα τελευταία χρόνια σχεδόν κάθε πρωτότυπη κινηματογραφική επιτυχία φαίνεται να περνά μέσα από το είδος.
Το είδος του τρόμου είναι ένα είδος που πάντα φέρνει θεατές στην αίθουσα, έχει σταθερό κοινό και αποτελεί ένα διαχρονικό τρόπο ψυχαγωγίας. Αυτό φυσικά δίνει και το ελεύθερο στα στούντιο τα οποία δεν κάνουν και ακριβές παραγωγές να δώσουν ευκαιρίες σε νέους δημιουργούς ή ιδέες που εμπεριέχουν ρίσκο. Επιπλέον, ο φόβος αποτελεί και μία εξαιρετική βάση για αλληγορίες και μεταφορικές αποδόσεις θεματικών.
Προφανώς αυτό δεν οδηγεί μόνο σε επιτυχίες (πχ το Shelby Oaks που δεν απέδωσε έχοντας μάλιστα στην παραγωγή τον Μάικ Φλάναγκαν) ούτε σε αριστουργήματα, δεν αξιολογούμε έτσι κι αλλιώς τις ταινίες αυτές, αλλά αποδεικνύουν την γερασμένη λογική του Χόλιγουντ να επενδύει στην νοσταλγία και να τσεκάρει κουτάκια των fan των ξαναζεσταμένων ή ξεχειλωμένων franchise.
Ίσως είναι καιρός να σταματήσει η βιομηχανία του pop σινεμά να επενδύει στην νοσταλγία και να αρχίσει να δημιουργεί πρωτότυπο περιεχόμενο δημιουργών που θα ρισκάρουν για τις ιδέες τους και ίσως καταφέρουν να δημιουργήσουν ταινίες που θα βλέπουν νοσταλγικά τα επόμενα χρόνια οι τωρινές γενιές.