Κάποιος έλεγε τις προάλλες ότι τα νέα κόμματα που δημιουργούνται δεν είναι ακόμη η νέα Μεταπολίτευση, αλλά μάλλον αποτελούν απόδειξη ότι η παλιά Μεταπολίτευση δεν αρκεί. Πιθανότατα έχει δίκιο, αφού οι ιστορικές και πολιτικές περίοδοι δεν εναλλάσσονται όπως η μέρα με τη νύχτα, αλλά σε μια μακρόσυρτη, συχνά αμήχανη και άχαρη, διαδικασία, που λέγεται «η εποχή των τεράτων». Ακόμη και τα σημερινά πρόσωπα που διεκδικούν ή (ξανά)διεκδικούν κεντρικό ρόλο είναι -ενόψει του νέου τοπίου- αναλώσιμα. Καταστάσεις απόλυτα φυσιολογικές σε μια χώρα -και μια κοινωνία-, που αρέσκεται περισσότερο στις… ιδιοτυπίες και λιγότερο στην κανονικότητα. Ειδικά για τον Αλέξη Τσίπρα που αυτές τις ημέρες έχει την τιμητική του. Αφενός λόγω του νέου κόμματος και αφετέρου λόγω του ντοκιμαντέρ «Στο χιλιοστό» για το τι συνέβη σε Ελλάδα και Ευρώπη στο Α΄ εξάμηνο του 2015, τότε που ο Αλέξης, ο Γιάνης και η υπόλοιπη παλιοπαρέα έπαιξαν τη χώρα στα… ζάρια, ενώ τη φόρτωσαν με 100 δισ. πρόσθετο δημόσιο χρέος. Στο επεισόδιο αυτής της εβδομάδας, της περασμένης Δευτέρας, τα σχόλια συγκεντρώνει η αποκάλυψη του δεξιού Γιούνκερ ότι πρότεινε στον αριστερό Τσίπρα να φορολογήσει εκτάκτως τους εφοπλιστές, δηλαδή τους πιο πλούσιους Έλληνες κι εκείνος αρνήθηκε, κάτι που ενδεχομένως μπορεί να δικαιολογηθεί από το μένος των Ευρωπαίων έναντι του ελληνικού εφοπλισμού, αλλά το θέμα δεν είναι της παρούσης. Το σοκαριστικό είναι η ταυτόσημη άποψη που έχουν όλοι οι τεχνοκράτες της τρόικας, που συμμετείχαν στις συζητήσεις και τις διαπραγματεύσεις, αλλά και η τότε γενική διευθύντρια του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, για την πλήρη έλλειψη στρατηγικής της κυβέρνησης, του πρωθυπουργού Αλέξη, του υπουργού Οικονομικών Γιάνη και των υπολοίπων. Διότι οι Έλληνες μπορεί να παρακολουθούσαμε με εύλογη αγωνία τις εξελίξεις, αλλά πού να φανταστούμε το μέγεθος της «αμεριμνησίας των μελτεμιών», που έστηνε ανθρώπους στο κτήριο της Κομισιόν, αναζητούσε την Κυριακή το βράδυ κάποια στελέχη του ΓΛΚ για να μεταβούν την επομένη στις Βρυξέλλες χωρίς καν να γνωρίζουν το θέμα που θα συζητήσουν, αλλά και μέσα στην Καγκελαρία στο Βερολίνο, μπροστά στη Μέρκελ και τους δικούς της έψαχνε να βρει τον -κίτρινου χρώματος- φάκελο των θεμάτων που θα συζητούνταν!
Η αντίδραση μερίδας φοιτητών του ΑΠΘ για την ελεγχόμενη είσοδο στο campus και τα κτήρια του πανεπιστημίου είναι ακατανόητη. Ειδικά μετά το αιματηρό περιστατικό της παραμονής των φοιτητικών εκλογών, όταν κάποιοι ροπαλοφόροι έσπασαν στο ξύλο και τραυμάτισαν φοιτητές. Φυσικά τα περιστατικά που αποδεικνύουν ότι το «μπάστε σκύλοι κι αλέστε» δεν ενδείκνυται για τα πανεπιστήμια ειδικά και για το Αριστοτέλειο ειδικότερα είναι αρκετά εδώ και πολλά χρόνια. Από την άλλη ως γνωστόν οι φοιτητές δίνουν μεγάλη σημασία σε συμβολικά και πρακτικά θέματα, τα οποία… ιδεολογικοποιούν, έτσι για να έχουν να πορεύονται. Διότι το ημερολόγιο -ίσως όχι στον τοίχο, αλλά σίγουρα στην οθόνη του κινητού- δείχνει 2026. Ούτε 1966 ούτε 1976, ούτε καν 1986. Το μόνο στην υπόθεσή μας που παραμένει αναλλοίωτο στο πέρασμα των δεκαετιών είναι ο τρόπος αντίδρασης. Με συγκεντρώσεις. Με ντουντούκες. Με συγκεκριμένα συνθήματα για πανεπιστήμια-φυλακές, επειδή υπάρχουν τουρνικέ! Και ενίοτε καταλήψεις. Το έργο είναι χιλιοπαιγμένο και γι’ αυτό βαρετό για πρωταγωνιστές, κομπάρσους και θεατές. Ακόμη και για όσους βλέπουν τα πράγματα… ανάποδα.
Να δώσουν τα κλειδιά στον Βασίλη Σπανούλη, προκειμένου να ηγηθεί της αναγέννησης του εμβληματικού μπασκετικού τμήματος του Άρη, επιθυμούν διακαώς οι ιθύνοντες της ΚΑΕ. Η διοικητική ισχυροποίηση του Αυτοκράτορα μέσω της παρουσίας του Ρίτσαρντ Σιάο σηματοδοτεί μια νέα, φιλόδοξη εποχή, με το κλαμπ να στοχεύει στην πλήρη αναβάθμιση του αγωνιστικού του προφίλ. Κεντρικό πυλώνα του στρατηγικού σχεδιασμού για το μέλλον αποτελεί η πρόσληψη ενός τεχνικού εγνωσμένης αξίας, ικανού να καθοδηγήσει την ομάδα ψηλά και γι’ αυτό η επιλογή είναι ο Σπανούλης. Οι κιτρινόμαυροι επιτελείς μάλιστα φαίνεται πως παίζουν… man to man τον Λαρισαίο πρώην κόουτς των Μονακό και Περιστερίου, αλλά και νυν προπονητή της Εθνικής Ελλάδος, προκειμένου να τον πείσουν να έρθει στο «Nick Galis Hall». Κεντρικό ρόλο σε αυτήν την προσπάθεια διαδραματίζει ο κουμπάρος του και γενικός διευθυντής του Άρη, Νίκος Ζήσης. Ο Σπανούλης εμφανίζεται να έχει ζητήσει προθεσμία για να το σκεφτεί και το επόμενο διάστημα φαίνεται ότι μπορεί να επιτευχθεί συμφωνία. Ανεξαρτήτως, πάντως, της έκβασης της υπόθεσης, η επιμονή του συλλόγου στον «Kill Bill», σε συνδυασμό με τις στενές επαφές τού front office με τη Euroleague για τις ζυμώσεις συμμετοχής του Άρη στην κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση, δείχνουν πως η Θεσσαλονίκη μπαίνει ξανά δυναμικά στον χάρτη του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Αν αναλογιστεί κανείς και τις κινήσεις που γίνονται στο στρατόπεδο του συμπολίτη ΠΑΟΚ με την ισχυροποίηση που έφερε η ανάληψη της ΚΑΕ από τον Τέλη Μυστακίδη, η πρόσληψη ενός κόουτς με το βεληνεκές του Αντρέα Τρινκιέρι και οι επαφές με το… λόμπι της Euroleague, δείχνουν πως του χρόνου ο ανταγωνισμός θα ανέβει κατακόρυφα στην πόλη και όχι μόνο, κάνοντας ξανά τη… σπυριάρα κεντρικό θέμα συζητήσεων. Όπως παλιά! Αν και δεν βρισκόμαστε στα… παλιά!
Ο Γιώργος Νταλάρας τα τελευταία δύο χρόνια δίνει συναυλίες με ρεμπέτικα τραγούδια σε όλα τα μεγάλα θέατρα στις ευρωπαϊκές πόλεις. Με μια ομάδα μουσικών και τις εκλεκτές φωνές της Ασπασίας Στρατηγού, της Μαριάνας Κατσιμίχα και του Βασίλη Κορακάκη, που ταιριάζουν απόλυτα στο ύφος και το ηχόχρωμα των τραγουδιών του ρεμπέτικου. Από το Λονδίνο και το Παρίσι μέχρι τη Στοκχόλμη, το Αμβούργο και το Άμστερνταμ, το κοινό είχε την ευκαιρία να απολαύσει με την ψυχή του αυτήν τη μουσική, σε κατάμεστες αίθουσες. Το Ρεμπέτικο του Νταλάρα και των συνεργατών του, μουσικών και ερμηνευτών, κάνει στάση στη Θεσσαλονίκη που ξέρει καλά αυτά τα τραγούδια, στο Θέατρο Γης, την Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου 2026 στις 9 το βράδυ. Ένα επιπλέον εντυπωσιακό στοιχείο είναι πως η προπώληση εισιτηρίων έχει ξεκινήσει και ήδη στο μεγαλύτερο μέρος της αρένας καθήμενων έχουν πουληθεί.
Με τη θερμοκρασία να ανεβαίνει και τον υδράργυρο αυτές τις μέρες να ξεπερνά στους 30 βαθμούς Κελσίου, οι βόλτες του κόσμου στους δρόμους ολοένα και πυκνώνουν. Και η Θεσσαλονίκη, ως μια πόλη που έχει τουρίστες σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς, έχει γεμίσει με επισκέπτες από πολλά μέρη του κόσμου. Πολλοί τουρίστες, ωστόσο, και ιδιαίτερα οι σλαβόφωνοι αλλά και όλοι όσοι προέρχονται από τις χώρες της βόρειας και της ανατολικής Ευρώπης, όπως είναι λογικό, δε έχουν συνηθίσει σε τέτοιες θερμοκρασίες και τόση ζέστη Μάιο μήνα. Έτσι συχνά ανοίγουν ομπρέλες για να προστατευτούν από τον ήλιο και να κάνουν άνετα τις βόλτες τους στους δρόμους, τα πεζοδρόμια και τις πλατείες της πόλης, όπως τα δύο κορίτσια της φωτογραφίας.