Μερικές φορές τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα. Για πολλά χρόνια, εγώ και κάποιοι άλλοι «δεινόσαυροι», ονειρευόμασταν τη διεθνή πίεση και τις κυρώσεις ως την τελευταία διέξοδο από αυτό το αδιέξοδο. Ήξερα ότι οι Ισραηλινοί δεν θα ξυπνούσαν ποτέ ένα πρωί και θα έλεγαν: «Ας βάλουμε τέλος σε όλα αυτά, στην κατοχή, στο απαρτχάιντ, στον έλεγχο ενός άλλου λαού, επειδή είναι αποκρουστικά».
Ήξερα ότι αυτό δεν θα συνέβαινε. Πίστευα ότι αυτό που λειτούργησε θαυματουργά εναντίον του πρώτου καθεστώτος απαρτχάιντ, εκείνου της Νότιας Αφρικής, δηλαδή οι κυρώσεις, η διεθνής απομόνωση και τα μποϊκοτάζ που οδήγησαν στην πτώση του, θα μπορούσε να λειτουργήσει εξίσου αποτελεσματικά και εναντίον του δεύτερου καθεστώτος απαρτχάιντ, αυτού που εφαρμόζεται στο Ισραήλ.
Ήξερα επίσης ότι το κλειδί για οποιαδήποτε αλλαγή στη στάση της διεθνούς κοινότητας απέναντι στο Ισραήλ βρισκόταν στην Ουάσινγκτον. Χωρίς αυτήν, δεν θα μπορούσε να υπάρξει ουσιαστική διεθνής πίεση προς το Ισραήλ. Ονειρευόμουν έναν φωτισμένο και θαρραλέο Αμερικανό πρόεδρο, όπως ο Μπαράκ Ομπάμα, που θα έβαζε τέλος στις διεφθαρμένες και στρεβλές σχέσεις της χώρας του με το Ισραήλ.
Ονειρευόμουν τη στιγμή κατά την οποία οι Ισραηλινοί θα αναγκάζονταν να αναγνωρίσουν ότι θα ήταν αδύνατο να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση χωρίς να πληρώσουν τίμημα.
Αυτή η στιγμή αρχίζει τώρα να ανατέλλει. Όχι ένας φιλελεύθερος πρόεδρος, αλλά ο πιο σκοταδιστής από όλους τους Αμερικανούς προέδρους, κάνει σήμερα κήρυγμα ηθικής στο Ισραήλ, λες και είναι ο Ρενέ Κασέν, ο Γάλλος Εβραίος νομικός που συνυπέγραψε την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
Ο αντιπρόεδρος, ακόμη πιο συντηρητικός από τον ίδιο τον πρόεδρο, διατυπώνει πρωτοφανείς προειδοποιήσεις. Τα επιχειρήματά τους είναι αυτονόητα και η λογική τους στέρεη. Δεν χρειάζεται να ισοπεδώνεται ένα κτίριο ολόκληρο επειδή ίσως βρίσκεται εκεί μέσα ένας μαχητής της Χεζμπολάχ. Δεν είναι συνετό να επιτίθεται κανείς στον πρόεδρο των ΗΠΑ, τον τελευταίο φίλο του Ισραήλ στον κόσμο. Η Συρία θα μπορούσε να διαχειριστεί καλύτερα την κατάσταση στον Λίβανο από το Ισραήλ. Τα δύο τρίτα των όπλων και των πυρομαχικών που προστατεύουν το Ισραήλ κατασκευάζονται και χρηματοδοτούνται από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η φωνή της λογικής προέρχεται από την Ουάσινγκτον.
Είναι εύλογο να υποθέσει κανείς ότι αυτά τα σκληρά λόγια δεν θα παραμείνουν απλή ρητορική και θα ακολουθηθούν από πράξεις.
Μαζί με το αίσθημα πικρίας (δικαιολογημένο ή όχι) για το ότι το Ισραήλ οδήγησε την υπερδύναμη σε έναν αποτυχημένο πόλεμο, θα ανατείλει μια νέα εποχή στις σχέσεις των δύο χωρών. Οι αμερικανικές εκλογές δεν πρόκειται να αλλάξουν αυτή την κατάσταση. Δεν θα υπάρχει πλέον στον Λευκό Οίκο ένας «φίλος του Ισραήλ» που πιστεύει ότι η χώρα πρέπει να λαμβάνει τα πάντα, χωρίς προϋποθέσεις.
Είναι αδύνατο να χαρεί κανείς γι’ αυτό. Από τη μία πλευρά, αυτή είναι η τελευταία ευκαιρία για μια διορθωτική πορεία. Από την άλλη, πρόκειται για ένα βαρύ πλήγμα για το Ισραήλ και τους Ισραηλινούς. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για το κράτος, μεγαλύτερος ακόμη και από οποιαδήποτε απειλή προέρχεται από το Ιράν, διαμορφώνεται μπροστά στα μάτια μας.
Όταν η Ουάσινγκτον δώσει το σύνθημα, η Ευρώπη θα ακολουθήσει με προθυμία. Περιμένει μόνο το κατάλληλο σήμα. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πώς θα μπορέσει το Ισραήλ να τα βγάλει πέρα χωρίς τον υπόλοιπο κόσμο. Ο κόσμος θα το αποστρέφεται, όπως αποστρεφόταν και άλλα κράτη-παρίες. Είναι τρομακτικό και θα είναι επώδυνο. Αλλά αυτή είναι η τελευταία μας ελπίδα.
Γι’ αυτό πρέπει να είμαστε ευγνώμονες στον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, επειδή εγκατέλειψε τα κενά και ανούσια λόγια όλων των φιλελεύθερων προκατόχων του και προχώρησε σε μια αλλαγή πολιτικής.
Τέρμα στην παράλογη βοήθεια χωρίς όρους. Από εδώ και πέρα, κάθε δολάριο και κάθε πύραυλος θα συνοδεύεται από προϋποθέσεις. Συμπεριφερθείτε σωστά ή πληρώστε το τίμημα. Δεν μπορείτε πλέον να κάνετε ό,τι θέλετε. Να δολοφονείτε, να κακομεταχειρίζεστε, να παραβιάζετε την εθνική κυριαρχία και το διεθνές δίκαιο χωρίς συνέπειες. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, το Ισραήλ δεν θα μπορεί πλέον να περιφρονεί τη διεθνή κοινότητα, για την οποία δεν υπάρχει πιο ενοποιητικό ζήτημα από την αντίθεση στην κατοχή.
Είτε το θέλει είτε όχι, το Ισραήλ θα αναγκαστεί να το λάβει αυτό υπόψη. Οι πρώτες ρωγμές έχουν ήδη εμφανιστεί, και μάλιστα με εντυπωσιακό τρόπο. Μια συμφωνία με το Ιράν που αγνόησε πλήρως το Ισραήλ, το οποίο επί χρόνια αγνοούσε τις Ηνωμένες Πολιτείες και ολόκληρο τον κόσμο.
Αυτή είναι μόνο η αρχή. Ένας κόσμος που συγκλονίστηκε από όσα έκανε το Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας θα ζητήσει τον λογαριασμό. Ένα κράτος που χαρακτηρίζεται ως γενοκτονικό δεν μπορεί πλέον να αποτελεί το «αγαπημένο παιδί» του δυτικού κόσμου. Ένα κράτος του οποίου οι πολίτες διαπράττουν καθημερινά πογκρόμ, με τη συνεργασία του στρατού του, δεν μπορεί να αποτελεί μέλος της οικογένειας των εθνών.
Το όνειρο αρχίζει να γίνεται πραγματικότητα. Θα είναι ένας εφιάλτης.
Απόδοση: Μόνικα Αρτινού – Πηγή: Haaretz