Ο Λιούις Χάμιλτον και η Ferrari κατέκτησαν την πρώτη τους νίκη μαζί με τα νέας γενιάς μονοθέσια. Και χρειάστηκε ένα τακτικό αριστούργημα των δύο για να σπάσει το σερί των 6 νικών της Mercedes.
Ο Χάμιλτον είχε δείξει ήδη από το Σάββατο ότι η σημαντικά αναβαθμισμένη SF-26 είχε ρυθμό συγκρίσιμο με εκείνον των Mercedes στην Βαρκελώνη.
Η pole χάθηκε στις λεπτομέρειες (μικρό λάθος του Λιούις στην στροφή 1 και καλύτερη χρήση της μαλακής γόμας από τον Ράσελ) αλλά το δυναμικό του ιταλικού μονοθέσιου ήταν εμφανές. Το μεγάλο ερώτημα πριν την εκκίνηση ήταν το κατά πόσον η Ferrari θα μπορούσε να κρατήσει επαφή με την Mercedes στον τομέα της διαχείρισης των Pirelli.
Η πίστα της Βαρκελώνης ήταν ανέκαθεν μία από τις πιο δύσκολες για τα ελαστικά. Και με την Pirelli να έχει φέρει φέτος μαλακότερες κατά ένα σκαλοπάτι γόμες σε σχέση με πέρσι, οι δύο στάσεις την Κυριακή φάνταζαν δεδομένες.
Εάν συγκρίνουμε δύο οποιαδήποτε stints με ίδια γόμα, σε οποιαδήποτε πίστα των Ferrari και Mercedes μέχρι στιγμής θα δούμε ότι η δεύτερη υπερτερεί εμφανώς. Κατά συνέπεια πολλοί θεωρούσαν ότι η καλύτερη ευκαιρία του Χάμιλτον θα ήταν στην εκκίνηση. Να περνούσε, δηλαδή, τον Ράσελ και έπειτα -έχοντας καθαρό αέρα μπροστά του- να διαχειριστεί τα ελαστικά του πιο εύκολα ώστε να αποφύγει το undercut των Mercedes.
Όταν ο Λιούις παρατάχτηκε στο grid με την μαλακή γόμα, η παραπάνω θεωρία έδειξε να επαληθεύεται. Σίγουρα στόχος της Ferrari ήταν να φέρει τον Χάμιλτον μπροστά από τις Mercedes στην στροφή 1. Αλλά ο Ράσελ έκανε εξαιρετική εκκίνηση παρά το αρχικό καλύτερο ξεπέταγμα του Χάμιλτον. Και ο ρυθμός του Τζορτζ με την μέση ήταν καλύτερος στους πρώτους γύρους.
Το υποτιθέμενο σχέδιο των Ferrari-Χάμιλτον για νίκη στην Βαρκελώνη έδειξε να αποτυγχάνει. Ωστόσο οι περισσότεροι εξ ημών δεν είχαμε καταλάβει κάτι. Ναι, η Ferrari θα ήθελε ιδανικά τον Χάμιλτον μπροστά από τον Ράσελ στο πρώτο stint. Αλλά αυτό το επιθυμούσε όχι επειδή σκόπευε να κερδίσει τις Mercedes σε αγώνα φθοράς των δύο στάσεων.
Το πλάνο της Ferrari για τον Χάμιλτον ήταν από την αρχή τα τρία pit-stops. Η Ferrari δεν θα μπορούσε -τουλάχιστον για την ώρα- να κερδίσει τις Mercedes με την ίδια στρατηγική. Κατά συνέπεια οι Ιταλοί αποφάσισαν, σωστά, να αλλάξουν το σενάριο του αγώνα.
Με τις τρεις στάσεις ο Χάμιλτον δεν είχε να ανησυχεί για την φθορά των Pirelli. Απλώς θα… ξεζούμιζε κάθε σετ ελαστικών του την στιγμή που οι οδηγοί της Mercedes θα προσπαθούσαν να παρατείνουν την διάρκεια των δικών τους. Έτσι, ο Χάμιλτον θα είχε στη διάθεσή του αρκετούς γύρους στους οποίους θα έπαιρνε τα μέγιστα από τα Pirelli ενώ η Mercedes όχι.
Η διαφορά στο χρονόμετρο ήταν συντριπτική, ιδίως κατά το τρίτο stint του Χάμιλτον το οποίο έγινε με την μέση γόμα, ενώ οι Ράσελ-Αντονέλι έφεραν σκληρή γόμα αρκετών γύρων. Ο Βρετανός έπαιρνε από τις Mercedes σχεδόν 1,5 δευτερόλεπτο ανά γύρο και ήταν εκεί που ουσιαστικά κέρδισε τον αγώνα.
Η εγκατάλειψη του Αλόνσο (από όλους τους πιθανούς οδηγούς) και το VSC που ακολούθησε σίγουρα βοήθησαν τον Χάμιλτον. Παρά το ότι η Ferrari δεν τον φώναξε (λανθασμένα) για αλλαγή αμέσως ενώ ήταν ηλίου φαεινότερο ότι θα είχαμε τουλάχιστον VSC. Αλλά ακόμη και χωρίς αυτό μάλλον ο Χάμιλτον θα κέρδιζε έτσι κι αλλιώς.
Το ερώτημα είναι εάν η Mercedes μπορούσε να κερδίσει στην Βαρκελώνη τον Χάμιλτον με έναν εκ των Ράσελ-Αντονέλι. Η απάντηση είναι καταφατική. Λόγω, όμως, της σειράς των μονοθέσιων στην πίστα μόνο ο Ράσελ θα μπορούσε να το πράξει αυτό με την προϋπόθεση ότι η Mercedes θα άλλαζε την στρατηγική του σε τριών στάσεων.
Δυστυχώς, όμως, για τους Γερμανούς ήταν ο Αντονέλι και όχι ο Ράσελ ο ταχύτερος οδηγός τους στον αγώνα εχθές. Και ο Ιταλός ήταν πίσω από τον Χάμιλτον εξ αρχής. Με άλλα λόγια η Mercedes είχε το λάθος μονοθέσιο μπροστά από τον Χάμιλτον.
Ο Κίμι μπορεί να μην ανταμείφθηκε για την εξαιρετική του οδήγηση καθώς εγκατέλειψε λίγο μετά το εκπληκτικό του προσπέρασμα στον Ράσελ το οποίο του είχε εξασφαλίσει μάλλον την δεύτερη θέση. Κέρδισε, όμως, στην πίστα τον Τζορτζ και αυτό θα πρέπει να προβληματίσει σημαντικά τον Βρετανό.
Ο Αντονέλι επέλεξε μία εντελώς δική του γραμμή στην τεχνική στροφή 12 του τρίτου τομέα. Μία γραμμή στην οποίαν δεν χτυπούσε το apex της στροφής στην έξοδο, παρά επιτάχυνε ακολουθώντας ανοιχτή τροχιά προς την επερχόμενη σύντομη ευθεία. Όχι μόνο κράτησε σε καλύτερη κατάσταση το εμπρός αριστερά ελαστικό του έτσι, αλλά ήταν και σημαντικά ταχύτερος του Ράσελ στον τρίτο τομέα.
Έπειτα από την μεγάλη νίκη των Χάμιλτον-Ferrari στην Βαρκελώνη πολλοί αναρωτιούνται εάν ο συνδυασμός αυτός μπορεί να αποτελέσει πραγματική απειλή για τις Mercedes στην μάχη του τίτλου. Πιστεύουμε ότι ακόμη είναι νωρίς για να πούμε κάτι τέτοιο.
Σίγουρα η Ferrari έκανε ένα μεγάλο βήμα προς την σωστή κατεύθυνση με το δεύτερο πακέτο αναβαθμίσεών της. Οπωσδήποτε ο Χάμιλτον του 2026 δεν έχει καμία σχέση με τον Χάμιλτον των προηγούμενων τεσσάρων ετών. Ακόμη κι έτσι, όμως, οι Ιταλοί δεν έχουν δείξει ακόμη ότι διαθέτουν το πλήρες πακέτο που θα μπορούσε να τους κάνει πραγματικούς διεκδικητές.
Στην Βαρκελώνη η Ferrari ήταν στο επίπεδο της Mercedes. Αλλά μην ξεχνάτε ότι η SF-26 είναι μπροστά από την W17 σε αναβαθμίσεις. Όταν η Mercedes φέρει το δεύτερο πακέτο της στους επόμενους αγώνες μάλλον η ψαλίδα θα ανοίξει και πάλι.
Επιπλέον η Ferrari κέρδισε χθες χάρη στην ανώτερη στρατηγική της αλλά και λόγω των παραλείψεων της Mercedes. Ο κινητήρας των Γερμανών παραμένει ισχυρότερος από τον ιταλικό -το είδαμε και στην Βαρκελώνη αυτό- αν και είναι λιγότερο αξιόπιστος.
Ίσως με το ADUO και με ορισμένες ακόμη αναβαθμίσεις η Ferrari να πλησιάσει ακόμη περισσότερο την Mercedes. Θα χρειαστεί, όμως, χρόνος. Και μέχρι να γίνει αυτό ίσως να είναι αργά για τα πρωταθλήματα του 2026. Ωστόσο η Scuderia δείχνει να βαδίζει, για την ώρα, στην σωστή κατεύθυνση.