Ο Τζορτζ Ράσελ αναζητούσε μια επανεκκίνηση για την σεζόν του στην Βαρκελώνη. Στις κατατακτήριες έκανε το πρώτο βήμα. Θα τον αφήσουν οι Χάμιλτον και Αντονέλι να την ολοκληρώσει;
Εκ πρώτης όψεως το τριήμερο αυτό δείχνει ένα από εκείνα στα οποία ένας οδηγός έχει ξεκάθαρα το επάνω χέρι από την αρχή. Ο Ράσελ ήδη από το FP1 είχε βρει εξαιρετικό ρυθμό με την W17 τόσο στα μεγάλα stints όσο και στις προσομοιώσεις κατατακτήριων.
Την ίδια στιγμή ο Αντονέλι είχε εξ αρχής κάποια αδύνατα σημεία στον γύρο της Βαρκελώνης τα οποία δεν μπόρεσε να διορθώσει καθώς έφτανε η ώρα των κατατακτήριων. Δεν ήταν μία υστέρηση τύπου Ράσελ στο Μονακό ή στο Μαϊάμι, όπου ο Βρετανός έχανε λίγο χρόνο σχεδόν σε κάθε στροφή σε σχέση με τον Ιταλό. Ο Κίμι ήταν πολύ κοντά στον Τζορτζ μέχρι και το τέλος του δεύτερου τομέα. Αλλά με το που τα μονοθέσια περνούσαν την στροφή 10, η W17 με τον αριθμό 63 κυριαρχούσε έναντι εκείνης με τον αριθμό 12.
Θεωρητικά ο Κίμι θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον στο επίπεδο του Τζορτζ στον τρίτο τομέα της Καταλούνια. Πρόκειται ουσιαστικά για μία αλληλουχία τεσσάρων στροφών. Δύο αργών και δύο μέσης ταχύτητας. Και όμως ο Τζορτζ κέρδισε κατά κράτος τον Κίμι εκεί.
Ο Αντονέλι φρέναρε πιο αργά για την στροφή 10 από ότι ο Ράσελ. Αλλά η συνέχεια ανήκε στον Ράσελ. Ο Τζορτζ ήταν καλύτερος σε όλες τις υπόλοιπες στροφές. Τόσο κατά την φάση της επιβράδυνσης όσο και κατά την φάση της επιτάχυνσης. Μία ένδειξη, ίσως, του ότι είχε κρατήσει περισσότερο ελαστικό στους προηγούμενους δύο τομείς από ότι ο Αντονέλι.
Με άλλα λόγια ο Ράσελ μπορούσε να πετύχει ελαφρώς καλύτερο χρόνο από τον Αντονέλι στα 2/3 του γύρου ξοδεύοντας λιγότερο ελαστικό. Και στον βασανιστικό για τα Pirelli τρίτο τομέα, εισέπραττε τα κέρδη του.
Αυτή η λεπτομέρεια ίσως αποδειχθεί καθοριστική για την εξέλιξη ενός αγώνα στον οποίον αναμένουμε την διαχείριση ελαστικών να παίξει κυρίαρχο ρόλο. Η Pirelli έχει φέρει κατά ένα σκαλοπάτι πιο μαλακές γόμες φέτος στην Βαρκελώνη σε σχέση με πέρσι.
Μοιραία η κατεύθυνση του σεταρίσματος ενός μονοθέσιου άλλαξε για το 2026. Κανείς δεν πρόκειται να βγάλει τον αγώνα με μία στάση φέτος. Οι δύο στάσεις είναι βέβαιες και μερικοί συνδυασμοί ίσως χρειαστούν και τρίτο pit-stop.
Εφόσον ο Ράσελ καταφέρνει και είναι ταχύτερος του Κίμι ξοδεύοντας λιγότερο ελαστικό στην διάρκεια του γύρου, η αξία της pole του πολλαπλασιάζεται. Ακόμη και εάν ο Ράσελ χάσει στην εκκίνηση από τον δεύτερο Χάμιλτον ή τον τρίτο Αντονέλι, δείχνει να έχει το πλεονέκτημα έναντι των δύο αντιπάλων του. Τόσο σε ρυθμό όσο και σε διάρκεια stint.
Κρίσιμη για τους οδηγούς στον αγώνα της Βαρκελώνης θα είναι η διατήρηση της… υγείας του εμπρός αριστερού ελαστικού. Με τρεις μακρές δεξιές στροφές στην διάρκεια του γύρου (3,4 και 12) η καταπόνηση θα είναι μεγάλη. Και σε περίπτωση που κάποιος οδηγός το παρακάνει στην αρχή του stint, το γυρολόγιο του θα καταρρεύσει πολύ πιο γρήγορα από ότι των ανταγωνιστών του.
Ο Αντονέλι έχει πιο κλειστές γραμμές από ότι ο Ράσελ γενικά. Και αυτό το χαρακτηριστικό που τον βοήθησε στο Μονακό, δείχνει να μην το βοηθά στην Βαρκελώνη. Η προσέγγιση του Χάμιλτον είναι ανάμεσα σε εκείνες των δύο οδηγών της Mercedes. Αλλά η Ferrari είναι γενικά πιο σκληρή με τα ελαστικά της από ότι η Mercedes.
Εκτός και εάν το δεύτερο πακέτο αναβαθμίσεων που έφερε η Ferrari (μόλις ένα μήνα μετά το πρώτο) κατάφερε να διορθώσει και αυτό το μειονέκτημα του ιταλικού μονοθέσιου. Επειδή σίγουρα διόρθωσε πολλά από τα κακώς κείμενα στον τομέα της αεροδυναμικής ευστάθειας της SF-26.
Η Ferrari έχει παράγει εμφανώς περισσότερη κάθετη δύναμη πια, σε σχέση με πριν. Αυτό ήταν ξεκάθαρο ιδίως στην επιτάχυνση από την έξοδο της 2 και προς την 3. Στο πέρασμα αυτό η ελκτική πρόσφυση και η αεροδυναμική ισορροπία είναι το Α και το Ω. Και εκεί οι Ferrari ήταν καλύτερες των Mercedes.
Μετά την 3, βέβαια, η PU της Mercedes έδειχνε την ανωτερότητά της και οι οδηγοί της W17 υπερτερούσαν. Αλλά το βέβαιο είναι ότι η Ferrari με τις 8 αναβαθμίσεις της κατάφερε να βελτιώσει την αεροδυναμική απόδοση του μονοθέσιου της χωρίς να χαλάσει την πολύ καλή μηχανική ευστάθεια του. Στις αργές στροφές η SF-26 ήταν και πάλι εξαιρετική.
Όπως και ο Αντονέλι έτσι και ο Χάμιλτον έχανε ξεκάθαρα από τον Ράσελ στον τρίτο τομέα. Μάλλον και εκείνος επειδή μέχρι να φτάσει στην 10 είχε καταπονήσει υπερβολικά τα Pirelli. Στο ερώτημα του εάν η Ferrari ήταν ικανή για την pole θα απαντήσουμε καταφατικά. Το απέδειξε ο Χάμιλτον ο οποίος ήταν δεύτερος για λιγότερο από ένα δέκατο του Ράσελ.
Θα χρειαζόταν, όμως, ένας από τους μαγικούς γύρους του Λεκλέρ για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο. Και ο Μονεγάσκος έκανε ένα σοβαρό λάθος στο Q3 που του στέρησε την δυνατότητα να διεκδικήσει την pole από τον Ράσελ.
Το ατόπημα του Λεκλέρ ήταν, μάλιστα, διπλό. Εκτός του ότι πήρε πολύ πιο σφιχτή γραμμή στην είσοδο της 4 ( λόγω και των νέων φρένων; ) η οποία τον έστειλε στο ακάθαρτο σημείο της στροφής, προσπάθησε να διορθώσει επιθετικά το γλίστρημα. Αντί να αποδεχτεί το λάθος του και να προσπαθήσει ξανά λίγο αργότερα -ήταν η πρώτη προσπάθεια του στο Q3- εκβίασε το χρονόμετρο. Και στο τέλος βρήκε… τοίχο.
Το τίμημα που πλήρωσε ο Μονεγάσκος ίσως τον βοηθήσει να δει αλλιώς την κατάσταση. Επειδή στην Βαρκελώνη ο Λεκλέρ είχε τον ρυθμό να τα βάλει με τις Mercedes. Αλλά πέταξε ο ίδιος την ευκαιρία αυτή στον κάλαθο των αχρήστων.
Βέβαια ακόμη και να έπαιρνε την pole ο Σαρλ, δύσκολα θα μπορούσε να κάνει κάτι για τις Mercedes στον αγώνα. Η W17 είναι το καλύτερο συνολικά μονοθέσιο και στην Βαρκελώνη. Ο Ράσελ δείχνει να έχει επανέλθει στις… εργοστασιακές του ρυθμίσεις. Και μία νίκη-βάλσαμο για τον Βρετανό είναι παραπάνω από πιθανή σήμερα.