Βρισκόμαστε μπροστά στην τελική κρίση της μεταπολεμικής «παγκόσμιας τάξης». Ευκαιρία για τον σοσιαλισμό! «Το κράτος του Ισραήλ είναι ό,τι πιο κοντινό στα φασιστικά καθεστώτα του 20ού αιώνα» λέει στο tvxs ο Αργεντίνος βουλευτής της Αριστεράς Pablo Giachello.
Ήταν ένας από τους 175 απαχθέντες του διεθνούς στόλου Global Sumud Flotilla, είναι βουλευτής στην Αργεντινή και μέλος του κόμματος Partido Obrero. Ο Pablo Giachello στη συνέντευξη που παραχώρησε στο tvxs, δηλώνει πως «Σήμερα, το κράτος του Ισραήλ είναι ό,τι πιο κοντινό στα φασιστικά καθεστώτα του 20ού αιώνα και από αυτή την παράδοση εμπνέεται η γενοκτονική του πολιτική». Θεωρεί πως υπάρχουν αντιστάσεις των λαών απέναντι στη λαίλαπα της ακροδεξιάς και υπογραμμίζει τι πρέπει να κάνει η Αριστερά για να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις της εποχής.
Αποτελέσατε μέλος της τελευταίας αποστολής της Παγκόσμιας Στολίσκου Sumud. Απαχθήκατε και βιώσατε προσωπικά τις πρακτικές των Ισραηλινών. Πώς αξιολογείτε αυτή την εμπειρία;
Σήμερα, το κράτος του Ισραήλ είναι ό,τι πιο κοντινό στα φασιστικά καθεστώτα του 20ού αιώνα και από αυτή την παράδοση εμπνέεται η γενοκτονική του πολιτική, καθώς και οι πρακτικές βασανιστηρίων, εξευτελισμών και ξυλοδαρμών. Παρ’ όλα αυτά, είναι απαραίτητο να γίνει μια διευκρίνιση: όσα υποστήκαμε οι 180 σύντροφοι που απήχθηκαμε από τους σιωνιστές σε διεθνή ύδατα, αποτελούν απλώς ένα μικρό δείγμα όσων υφίστανται σχεδόν 10.000 Παλαιστίνιοι που κρατούνται όμηροι από το κράτος του Ισραήλ στην κατεχόμενη Παλαιστίνη — οι περισσότεροι από αυτούς χωρίς δίκη ή καταδίκη. Φυλακισμένοι και βασανισμένοι απλώς και μόνο επειδή είναι Παλαιστίνιοι.
Ποιο μήνυμα θέλει να στείλει το Ισραήλ με άλλη μια παράνομη και ακραία ενέργεια όπως αυτή της κράτησης και του βασανισμού των δύο συντρόφων σας που μάθαμε ότι θα απελευθερωθούν χθες;
Είναι σαφές ότι ο Τιάγκο και ο Σαϊφ έχουν υποστεί το χειρότερο μέρος αυτής της καταστολής. Τα βασανιστήρια εις βάρος τους είναι εξαιρετικά σοβαρά. Και πράγματι, η ζωή τους τέθηκε σε κίνδυνο. Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: φυλακίζοντας και βασανίζοντας στελέχη της Παγκόσμιας Στολίσκου Sumud, θέλουν να τρομοκρατήσουν την παλαιστινιακή αντίσταση και ολόκληρο το διεθνές κίνημα αλληλεγγύης στον αγώνα για την απελευθέρωση του παλαιστινιακού λαού.
Αυτή τη στιγμή, το παλαιστινιακό και η παύση κάθε πολεμικής επίθεσης εναντίον άλλων χωρών από το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες αποτελούν θεμελιώδεις στόχους του διεθνούς κινήματος. Την ίδια στιγμή, η Ακροδεξιά, που διαθέτει ισχύ και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, απονομιμοποιεί μέσω της προπαγάνδας της κάθε ακτιβιστική δράση. Βλέπουμε ότι πείθει ένα μέρος της κοινωνίας. Ποια είναι η άποψή σας;
Πάντα υπήρχε και θα υπάρχει ένα τμήμα της κοινωνίας που είναι ευάλωτο στο να «αγοράζει» την ιμπεριαλιστική ή σιωνιστική προπαγάνδα. Όμως δεν είναι η κυρίαρχη τάση. Αντίθετα, από τον Οκτώβριο του 2023 μέχρι σήμερα, αυτό που έχει ενισχυθεί είναι η αμφισβήτηση των αποικιοκρατικών και γενοκτονικών σχεδίων του ιμπεριαλισμού και του σιωνισμού στη Μέση Ανατολή.
Η κορύφωση των κινητοποιήσεων ενάντια στη γενοκτονία στη Γάζα σημειώθηκε τον Σεπτέμβριο-Οκτώβριο του 2025. Είναι αλήθεια ότι το δόλιο «σχέδιο ειρήνης» που προώθησε ο Τραμπ κατάφερε εν μέρει να αποδυναμώσει αυτή την κινητοποίηση. Ωστόσο, σήμερα το 61% του αμερικανικού πληθυσμού απορρίπτει την ιμπεριαλιστική επίθεση των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν.
Πρόκειται για πολύ υψηλά ποσοστά, αντίστοιχα με την απόρριψη των αμερικανικών επεμβάσεων στο Βιετνάμ τη δεκαετία του ’70 και στο Ιράκ το 2004. Πιστεύω ότι αυτή θα είναι η αυξανόμενη και κυρίαρχη τάση στην επόμενη περίοδο και σε αυτή την εξέλιξη πρέπει να επενδύσουμε εμείς οι επαναστάτες σοσιαλιστές.
Τι θα έπρεπε να κάνει καλύτερα η Αριστερά ή, αν προτιμάτε, τι είναι αυτό που δεν κάνει σωστά και γιατί έχει μετατοπιστεί τόσο προς τα δεξιά ο άξονας; Προέρχεστε από την αντικαπιταλιστική Αριστερά. Τι σας λέει η εμπειρία σας;
Πιστεύω ότι οι ήττες και η εκφυλιστική πορεία των επαναστατικών διαδικασιών του 20ού αιώνα επηρεάζουν την υποκειμενικότητα των εργαζόμενων μαζών και αυτό επηρεάζει και τις δυνάμεις της Αριστεράς. Είναι προφανές ότι ένα μεγάλο μέρος της Αριστεράς, μπροστά στις δυσκολίες που αντιμετωπίζει για να αποκτήσει απήχηση στους εργαζόμενους, τείνει να προσαρμόζεται στην προπαγάνδα του ιμπεριαλισμού, στις πιέσεις του κεφαλαίου ή στις πολιτικές μόδες.
Έτσι εγκαταλείπονται οι σοσιαλιστικές και διεθνιστικές αρχές και η πολιτική οικοδόμηση που βασίζεται στην ταξική πάλη. Αυτό βλέπουμε όταν, σε έναν ενδοϊμπεριαλιστικό πόλεμο —όπως είναι ο πόλεμος ανάμεσα στο ΝΑΤΟ και τη Ρωσία στην Ουκρανία— διάφορα κόμματα της Αριστεράς στοιχίζονται με μία από τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές. Ή όταν, σε μια ιμπεριαλιστική επίθεση —όπως αυτή που πραγματοποιούν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εναντίον του Ιράν— τμήματα της Αριστεράς διστάζουν να στηρίξουν το περσικό έθνος.
Τι μπορεί να κάνει η κοινοβουλευτική Αριστερά, η Αριστερά που παλεύει ενάντια στο σύστημα εκ των έσω; Τι σας λέει η δική σας εμπειρία στην Αργεντινή;
Μια αριστερά που περιορίζεται αποκλειστικά στο κοινοβούλιο δεν μπορεί να αγωνιστεί σοβαρά ενάντια στο σύστημα. Η παρέμβαση στο αστικό κοινοβούλιο πρέπει να αποτελεί απλώς συμπλήρωμα μιας πολιτικής οικοδόμησης που βασίζεται στην ενίσχυση της ταξικής πάλης.
Διότι μόνο μια ιστορικά ανεξάρτητη δράση των εργαζομένων μπορεί να οδηγήσει στις μεταμορφώσεις που χρειάζονται χώρες όπως η Αργεντινή, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για εθνική και κοινωνική χειραφέτηση.
Στην πραγματικότητα, η κοινοβουλευτική δράση πρέπει να υποτάσσεται στην προώθηση της άμεσης δράσης των εργαζόμενων μαζών. Όταν συμβαίνει το αντίθετο, δηλαδή όταν η Αριστερά εμφανίζεται να περιορίζει την άμεση δράση των εργαζομένων στο όνομα κοινοβουλευτικών υπολογισμών ή ελιγμών, τότε βρισκόμαστε μπροστά σε μια ενσωμάτωση της Αριστεράς από τους θεσμούς του καπιταλιστικού κράτους. Η κοινοβουλευτική εμπειρία του Partido Obrero στο Frente de Izquierda (Μέτωπο της Αριστεράς) καθοδηγήθηκε από αυτές τις βασικές αρχές.
Η κυρία Αλμπανέζε, που επισκέφθηκε πρόσφατα την Ελλάδα, μίλησε ξανά για την απονομιμοποίηση των θεσμών. Αν οι ισχυροί δεν σέβονται το Διεθνές Δίκαιο, τι μπορούν να κάνουν οι πολίτες;
Η προσπάθεια του αμερικανικού ιμπεριαλισμού να ανατρέψει τη δική του ιστορική παρακμή είναι αυτό που εξηγεί την κρίση όλων των διεθνών θεσμών. Αυτοί οι θεσμοί, που οικοδομήθηκαν και σχεδιάστηκαν υπό την αιγίδα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού —ο οποίος εδραιώθηκε ως ηγεμονική δύναμη μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο— σήμερα αμφισβητούνται από τις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Για να διατηρήσουν τη θέση τους ως διεθνής ηγεμόνας, οι Αμερικανοί, με επικεφαλής τον Ντόναλντ Τραμπ, ανατινάζουν εκ των έσω το διεθνές δίκαιο, τον ΟΗΕ, το ΝΑΤΟ κ.α. Για να υπερασπιστούν την πρωτοκαθεδρία τους στηρίζονται στη στρατιωτική τους ισχύ και υπεροχή. Στην ουσία, βρισκόμαστε μπροστά στην τελική κρίση της μεταπολεμικής «παγκόσμιας τάξης».
Για τις εργατικές τάξεις του κόσμου, δεν πρόκειται για νοσταλγία των «καζανιών της Αιγύπτου», δηλαδή για επιστροφή σε ένα παρελθόν καπιταλιστικής κυριαρχίας και ιμπεριαλιστικής καταπίεσης όπου «τουλάχιστον γίνονταν σεβαστοί οι θεσμοί» και «το διεθνές δίκαιο». Αντίθετα, για τους εργαζόμενους του κόσμου, αυτή είναι μια ευκαιρία να προχωρήσουν προς το μέλλον, αξιοποιώντας την κρίση του συστήματος για να θάψουν οριστικά τον καπιταλιστικό ιμπεριαλισμό, εγκαθιδρύοντας εργατικές κυβερνήσεις και ανοίγοντας τον δρόμο προς τον σοσιαλισμό.
Ωστόσο, η κυρία Αλμπανέζε επέκρινε επίσης τη δεύτερη αποστολή της Πορείας προς τη Γάζα. Πιστεύετε ότι το κίνημα πρέπει να αναζητήσει άλλους δρόμους από εδώ και πέρα; Ή μια ευρύτερη συμμετοχή;
Το Global Sumud Flotilla, αποτελεί μια σύγκλιση πολύ διαφορετικών τομέων και κινημάτων. Είναι ένα ενιαίο μέτωπο δράσης με αντιιμπεριαλιστικό, αντιαποικιοκρατικό και αντισιωνιστικό χαρακτήρα.
Είναι σημαντικό να υπερασπιστούμε αυτή την ενότητα δράσης, η οποία δεν επιδιώκει μόνο να μεταφέρει ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα σπάζοντας τον εγκληματικό αποκλεισμό του σιωνισμού. Eπιδιώκει, πάνω απ’ όλα, να επανενεργοποιήσει τη διεθνή κινητοποίηση των λαών, σε αλληλεγγύη με την Παλαιστίνη και με στόχο να επιφέρει μια αποφασιστική ήττα στον σιωνισμό και τον ιμπεριαλισμό. Προφανώς, όλα τα ζητήματα τακτικής και στρατηγικής μπορούν και πρέπει να αποτελούν αντικείμενο συζήτησης μεταξύ των επαναστατών.
Όμως σήμερα, άμεσα, είναι αναγκαίο να δοθεί πλήρης και άνευ όρων στήριξη στην αποστολή, η οποία, αντί να αποδυναμωθεί από την κατάσχεση 22 σκαφών ή από το γεγονός ότι ο Τιάγκο και ο Σαϊφ παραμένουν όμηροι του σιωνισμού, έχει ενισχυθεί και αρχίζει να συγκεντρώνει μεγαλύτερη υποστήριξη. Όλα τα βλέμματα πρέπει να είναι στραμμένα στη Γάζα και στην Παγκόσμια Στολίσκο Sumud.