Αυτό ισχύει και για την πλειοψηφία και για το μεγαλύτερο μέρος της μειοψηφίας της Νέας Αριστεράς. Η οποία μπαίνει σε φάση μεγάλης περιδίνησης. Ταυτοχρόνως ξεσπά και η κρίση στον ΣΥΡΙΖΑ με την μετωπική σύγκρουση Φάμελλου-Πολάκη.
Για όσους η πολιτική είναι, πέραν των άλλων, τέχνη του προβλέπειν , αυτές οι εξελίξεις ήταν αναμενόμενες και αναπόφευκτες. Δεν χρειαζόταν δα και μεγάλη διορατικότητα. Ήταν προφανές ότι από την στιγμή που τα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης εκώφευσαν στο παλλαϊκό αίτημα «βρείτε τα απέναντι στον Μητσοτάκη» και απέτυχαν να συγκροτήσουν ένα Λαϊκό Μέτωπο αλά Γκρέκα , άνοιγε διάπλατα ο δρόμος για την επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα.
Ο πρώην πρωθυπουργός φαίνεται ότι δίνει μετρήσιμη εναλλακτική πρόταση εκεί όπου όλοι οι άλλοι απέτυχαν. Και εκ των πραγμάτων θέτει και τους κανόνες στην πορεία προς ένα νέο σχήμα. Κανόνες που αιφνιδίασαν πολλούς αλλά αυτοί είναι και τους ακολουθεί με προσήλωση.
Τώρα βρισκόμαστε μπροστά στην κρίση των δυο σχηματισμών της Αριστεράς. Και όλοι ξέρουμε ότι σε αυτές τις περιπτώσεις περισσεύει η ένταση, ο φανατισμός και εμφιλοχωρούν απρέπειες . Επειδή, όμως, ξέρουμε επίσης ότι στην Αριστερά συγκρουόμαστε, χωρίζουμε και μετά ξαναβρισκόμαστε, ας φροντίσουν όλοι η άνευ ορίων ένταση και αντιπαράθεση να μην προξενήσει ανήκεστο βλάβη στις ανθρώπινες σχέσεις.
Να περιοριστεί στους φανατικούς χειροκροτητές του Διαδικτύου οι οποίοι ως επι το πλείστον διήνυσαν την εξής διαδρομή: φανατικοί με Τσίπρα , μετά με Κασσελάκη , μετά με ότι ναναι και τώρα φανατικοί κατά Τσίπρα.
Υπάρχουν βέβαια και όσοι στο όνομα της ιδεολογικής καθαρότητας και της αριστερής ταυτότητας αντιστρατεύονται τον ρεαλισμό του Τσίπρα. Αποτελούν την νέα πλειοψηφία της Νέας Αριστεράς.
Είναι όλοι αυτοί οι σύντροφοι και συντρόφισσες που στο προτελευταίο Συνέδριο της Νέας Αριστεράς θεώρησαν την στροφή του καλοκαιριού του 2015 (την οποία όμως ξεχνούν ότι υπηρέτησαν ) ήττα και όχι συμβιβασμό . Άνοιξαν έτσι διάπλατα τον δρόμο για την μελλοντική συνεργασία με τον Βαρουφάκη .
Επιμένω στην πρόβλεψη μου ότι η μόνη ρεαλιστική διέξοδος για την σημερινή ηγεσία της Νέας Αριστεράς είναι η συνεργασία / ενσωμάτωση με το Μέρα 25. Εκεί βέβαια θα συναντήσουν τον μεσσιανισμό και αρχηγισμό που κατά δήλωση τους απεχθάνονται μαζί με μια υπέρμετρη δόση ναρκισσισμού, ενώ δεν είναι και όλοι ευπρόσδεκτοι.
Η λύση της αυτόνομης καθόδου είναι αυτοκτονική και δεν τους αξίζει, ενώ το απονενοημένο διάβημα για συγκρότηση μικρού Συνασπισμού με όσους / σες δεν χωράνε στο εγχείρημα Τσίπρα θα δημιουργήσει τραγελαφικές καταστάσεις . «Ο γραμματέας μαζί με τον αλήτη και η παρθένα με τον Σατανά» που λέει ο Νιόνιος και ίσως η εικόνα να είναι περισσότερο σουρεαλιστική.
Γιατί ασχολείσαι με την Νέα Αριστερά , δεν βλέπεις ότι τα ποσοστά της είναι στο 1 με 1,5% ; θα ρωτούσε κάποιος πραγματιστής. Το μεγάλο μέρος του εκλογικού της σώματος , όπως και του ΣΥΡΙΖΑ πράγματι οδεύουν ήδη προς το κόμμα Τσίπρα.
Εμένα όμως με ενδιαφέρουν και τα στελέχη – ιδιαίτερα τα νεότερα γιατί εμείς εκ των πραγμάτων είμαστε στο φεύγα – που είναι πιστά στην υπόθεση της Αριστεράς. Με τον τρόπο τους, τα λάθη τους και τις αδυναμίες τους. Και δεν αναφέρομαι μόνο στα στελέχη της μειοψηφίας που τώρα ανεξαρτοποιούνται, συμπεριλαμβάνω και αρκετά στελέχη της πλειοψηφίας που κάποια στιγμή θα συνέλθουν από τις αυταπάτες τους.
Όλοι αυτοί πρέπει να κρατήσουν τώρα την ψυχραιμία τους, να αφήσουν στο μυαλό τους λίγο χώρο για την άλλη άποψη και κυρίως να μην μπούνε στο δηλητηριασμένο πεδίο της απόδοσης ηθικής απαξίωσης στους εσωκομματικούς αντιπάλους και μέχρι χτες συνταξιδιώτες τους.
Σε τελευταία ανάλυση ευθύνονται εξ ίσου για την παράταση μιας αφύσικης κατάστασης , όταν ψήφιζαν από κοινού την προδήλως ανεφάρμοστη απόφαση του Συνεδρίου. Έπεσαν αμφότερες οι πλευρές στην παγίδα της παση θυσία ενότητας , μιας παραλυτικής και χωρίς πολιτικό υπόβαθρο ενότητας.
Οι καθαρές λύσεις είναι τελικά λυτρωτικές, οι αμφίσημες κακοφορμίζουν και είναι τελικά περισσότερο επώδυνες.