Τηλεόραση: Ο δρόμος για δημοσιογραφική αναγνωρισιμότητα και πολιτική καριέρα
Τετάρτη, 6 Μαΐου 2026, 8:12 μμ
Σήμερα είναι λίγο δύσκολο να πει κανείς με βεβαιότητα ότι η δημοσιογραφία είναι η τέταρτη εξουσία, όπως έχει καθιερωθεί εδώ και δεκαετίες να λέγεται, επειδή είχε και έχει τη δύναμη να επηρεάζει την εκάστοτε εκτελεστική εξουσία
Γράφει ο Πέτρος Κοντραφούρης
Η διάκριση των εξουσιών μεταξύ εκτελεστικής, δικαστικής και νομοθετικής εξουσίας, είναι θεμελιώδης αρχή δικαίου λειτουργίας του κράτους. Σε αυτές τις εξουσίες έμμεσα ως Τέταρτη εξουσία είχε προστεθεί και η δημοσιογραφία-Τύπος. Η δύναμη της πληροφορίας η κυβερνητικής παραπληροφόρησης ή προπαγάνδας, είχε το δικό της ρόλο.
Δεν είναι τυχαίο ότι όλες οι κυβερνήσεις αγκαλιάζουν όλα τα ΜΜΕ με διάφορες διευκολύνσεις και ανταλλάγματα προς τις ιδιοκτησίες και ιδιαίτερα την τηλεόραση που είναι μια ανώνυμη εταιρία με βασικό στόχο το κέρδος. Θέσφατα και κανόνες στην ενημέρωση και προπαγάνδα δεν υπάρχουν ή καταστρατηγούνται, γι΄αυτό και κάθε τηλεοπτικό κανάλι διαφοροποιεί ή προβάλει τα διάφορα πολιτικά γεγονότα, όπως αυτό θέλει ή εξυπηρετεί τα συμφέροντά του.
Μέσα σε αυτή τη συναλλαγή και διαπλοκή, υπάρχει και η εκμετάλλευση της θέσης που κατέχουν τα διάφορα στελέχη σε θέματα επαφών και επικοινωνίας με την άρχουσα τάξη και την πολιτική εξουσία.
Ο Αμερικανός φιλόσοφος, γλωσσολόγος και διανοητής της σκέψης, καθηγητής στο περίφημο Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης ΜΙΤ Νοάμ Τσόμσκι, (Noam Chomsky), στα διάφορα συγγράμματά του αναφέρει μεταξύ άλλων: «Οι επενδυτές, δεν πηγαίνουν στο στούντιο της τηλεόρασης για να διασφαλίσουν ότι ο προσκεκλημένος και ο δημοσιογράφος μιας εκπομπής θα κάνουν αυτό που θέλουν οι πρώτοι. Υπάρχουν άλλοι διακριτικότεροι και πολυπλοκότεροι μηχανισμοί που εξασφαλίζουν σε μεγάλο βαθμό, το ότι οι άνθρωποι που βγαίνουν στον αέρα θα κάνουν αυτό που θέλουν οι ιδιοκτήτες και οι επενδυτές. Υπάρχει μια ολόκληρη διαδικασία επιλογής στελεχών η οποία εξασφαλίζει την προώθηση κάποιων ανθρώπων στη θέση του διευθυντή αρχισυντάκτη κλπ. Που μόνο αυτοί, αν ενστερνίζονται τις αξίες των ιδιοκτητών, μπορούν να περιγράψουν τους εαυτούς τους ως απόλυτα ελεύθερους στο δημοσιογραφικό τους καθήκον. Έτσι, αυτοί πιστεύουν ότι είναι απόλυτα ελεύθεροι σε σκέψεις και ιδέες αφού ενστερνίζονται τις αρχές και αξίες των ιδιοκτητών-επενδυτών».
Στη χώρα μας η τηλεοπτική καριέρα και κυρίως η δημοσιογραφική, είναι συνδεδεμένη με δυνατές φιλίες, γνωριμίες, κουμπαριές και πολιτικούς. Υπάρχουν βέβαια και δυνατά μυαλά με αξίες και προσόντα, δυνατές σπουδές και ταλέντο που κατέχουν μια ξεχωριστή θέση στο χώρο της ενημέρωσης. Η ελληνική δημοσιογραφία, διαθέτει και επαγγελματικά διαμάντια, που ξεχωρίζουν. Γι΄αυτό πολλές φορές η αλήθεια τα οδηγεί σε δικαστικές περιπέτειες ή και απομακρύνσεις από τη θέση τους για διάφορα δημοσιεύματα.
Στην πλειοψηφία τους όμως αντί της δημοσιογραφίας πολλά πρόσωπα θα μπορούσαν να είναι πολύ καλοί στους χώρους εστίασης που υπάρχει και έλλειψη προσωπικού ή να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε αγροτικές εργασίες. Έχουν όμως το κοκαλάκι της νυχτερίδας. Άλλωστε αυτό συμβαίνει σε όλα σχεδόν τα επαγγέλματα. Άλλα έχεις στο μυαλό και αλλού σε οδηγεί το ένστικτό σου.
Υπάρχουν και περιπτώσεις, που γίνεται ανακύκλωση προσώπων, ελλείψει εξειδικευμένων στελεχών με χαμηλά αντανακλαστικά, αλλά γνωρίζουν τις επιθυμίες της ιδιοκτησίας. Όπως δημοσιογράφοι, αλλά και στελέχη τα οποία αντιστέκονται στις ορέξεις της ιδιοκτησίας και της εκτελεστικής εξουσίας με οποιοδήποτε κόστος.
Έτσι μέσα από τη δημοσιογραφική τηλεοπτική αναγνωρισιμότητα, πολλοί δημοσιογράφοι και ουκ ολίγοι περνάνε στον πολιτικό στίβο εκπληρώνοντας ένα άλλο όνειρο! Του πολιτικού! Μέσα από την πολιτική, έχουμε το επόμενο βήμα για την απόκτηση πανεπιστημιακού πτυχίου για να μη θεωρούνται αγράμματοι. Υπάρχουν πολιτικοί με ένα απλό λύκειο ή κάποιο ιδιωτικό ΙΕΚ και μέσα από την πολιτική και τα ανοικτά πανεπιστήμια βρίσκουν την ευκαιρία να αποκτούν ακόμη και ντοκτορά. Δεν είναι κακό, ποτέ δεν είναι αργά. Υπάρχει όμως ένα ερώτημα. Πώς τα καταφέρνουν; Πολιτική, διάβασμα, εξετάσεις, πραγματικά ταλέντα! Πάντως τα πτυχία είναι κανονικά δεν είναι «πέτσινα».
Το αν το αξίζουν ή όχι είναι στην κρίση του ελληνικού λαού και το συναίσθημα του. Πολλές φορές όμως οι ίδιοι αναρωτιούνται: «αυτούς στείλαμε στη Βουλή και Ευρωβουλή;». Το ερώτημα δεν μπορεί να απαντηθεί, όταν ο πελάτης έχει απομακρυνθεί από το ταμείο.
Ένα άλλο θέμα που ξεχωρίζει στην ελληνική δημοσιογραφία, είναι οι θέσεις κλειδιά που κατέχουν διάφορα στελέχη στην ενημέρωση όπως και συγγενικά πρόσωπα πολιτικών σε δελτία ειδήσεων και όχι μόνο… Κάτι ασυμβίβαστο και αντιδεοντολογικό σε ξένα δίκτυα. Στην Ελλάδα όλα επιτρέπονται.
Υπάρχουν στελέχη-πολλές φορές ανίκανα-στο χώρο της ενημέρωσης με μουχλιασμένες ιδέες που κατέχουν θέσεις κλειδιά ως διαμορφωτές της κοινής γνώμης, για δεκαετίες στις ίδιες θέσεις γιατί εξυπηρετούν αυτούς ακριβώς τους σκοπούς των επενδυτών για τους οποίους έχουν επιλεγεί! Η ελευθερία όμως της έκφρασης και της κριτικής, δεν σημαίνει ασυδοσία…