Ποιητικό Κράτος, είναι η ατομική έκθεση του Σαμσών Ρακά που, μαζί με παράλληλες εκδηλώσεις, φιλοξενείται στο Λόφος Αrt Project (Βελβενδού 39, Κυψέλη) μέχρι την 1η Φεβρουαρίου.
Από Τρίτη έως Κυριακή, 18: 00-21.00, με ελεύθερη είσοδο.
Είναι ποτέ εφικτό να γεννηθεί μια δημοκρατία στην οποία δεν θα υπάρχουν μειοψηφίες να υποφέρουν;
Με εκκίνηση αυτό το ερώτημα ο Σαμσών Ρακάς πραγματοποιεί μια ατομική έκθεση ζωγραφικής πάνω στην οντολογία της ουτοπίας.
Πρόκειται για αστερισμούς έργων του της τελευταίας τριετίας (2023-2025) που δεν αποζητούν την αρέσκεια του κοινού αλλά τη διάδρασή του, καλώντας σε έναν διαλογισμό περί του τρόπου λειτουργίας ενός επερχόμενου ποιητικού κράτους.
Ο Σαμσών Ρακάς είναι ένας σύγχρονος Έλληνας ποιητής, εικαστικός, performer και εκδότης. Γεννήθηκε στον Πειραιά, μεγάλωσε στη Σαλαμίνα και ζει στην Αθήνα, την οποία περιγράφει συχνά ως “περιπλανώμενη”.
Η ποίησή του είναι έντονα προσωπική, με θέματα όπως η μοναξιά, η περιπλάνηση, η γελοιοποίηση της καθημερινής βίας και η κριτική στην ποίηση ως “καριέρα”. Το ποιητικό του έργο αποτελείται από αυτοεκδόσεις ανέκδοτων έργων και εγχειρημάτων όπως το Ρομαντικό Πανεπιστήμιο Αθήνας ένας καλλιτεχνικός τόπος φροντίδας και διερεύνησης με εκθέσεις, ποιητικές δράσεις και επιμορφωτικά εργαστήρια εστιασμένα στη φιλοσοφία του Βάλτερ Μπένγιαμιν.
Το Ποιητικό Κράτος είναι η δεύτερη και πιο εκτενής επανένωσή του με τη ζωγραφική πράξη με τη μορφή ατομικής έκθεσης στην Αθήνα, μετά τον εθελούσιο αποχωρισμό από τα έργα του σε μια γωνιά του Ανατολικού Λονδίνου πριν από 20 χρόνια.
Εδώ, η ποίηση συναντά το πινέλο σε μια αστρική χωροθεσία και ο καλλιτέχνης Ρακάς τους πλάνητες της ψυχής να βυθιστούν σε αυτήν την εικαστική εκμυστήρευση.
Σαμσών Ρακκάς: Η ουτοπία δεν είναι όρος του αέρα. Πιστεύω πως θα έρθει μια εποχή που δεν θα υπάρχουν μειοψηφίες να υποφέρουν
Γεννήθηκα στον Πειραιά το 1981. Μεγάλωσα στη Σαλαμίνα, κοντά στη θάλασσα. Θυμάμαι να παίρνω τα μαθήματα της αυριανής μέρας και να πηγαίνω να διαβάζω στα βράχια της κοντινής ακτής. Όταν είχε μποφόρ βρεχόντουσαν τα τετράδια αλλά δε μ’ ένοιαζε. Όσο πιο μοναχικά μεγαλώνει ένα παιδί τόσο πιο γενναιόδωρη θα σταθεί η τέχνη μαζί του.
Έκανα σπουδές κοινωνιολογίας αλλά δε νιώθω πως πήρα πτυχίο από το Πάντειο. Αισθάνομαι καλύτερα όταν λέω πως είμαι απλώς μαθητής της Αφροδίτης Κουκουτσάκη. Άλλωστε δεν αξιοποίησα το πτυχίο ποτέ. Ίσα ίσα, έπρεπε να το αποκρύψω για να με πάρουν εργάτη σε μια ανασκαφή. Με ενδιαφέρει η έννοια της ανάσυρσης και της κρυψώνας στην τέχνη μου και ήταν μια καλή ευκαιρία.
Ο Μεγαλέξανδρος του Αγγελόπουλου ήταν μια ταινία που με καθόρισε σε μικρή ηλικία γιατί μου φώτισε την ιδέα πως ο πυρήνας του κόσμου μας διοικείται από τα σύμβολα και όχι από τη λογική.
Εμπιστεύομαι τις σκέψεις που γεννιούνται κατά τη διάρκεια νυχτερινής περιπλάνησης μέσα στην πόλη πολύ περισσότερο από τις σκέψεις του πρωινού.
Όσο για το ψευδώνυμο Σαμσών, έτυχε να κάνω λίγη παρέα με τον σημαντικότερο κατ’ εμέ ποιητή της Ελλάδας, τον Νίκο Α. Παναγιωτόπουλο. Αυτός μου επιβεβαίωσε πως το φιλολογικά ορθό είναι με σίγμα και όχι με ψι. Αλλά δυστυχώς δεν θυμάμαι γιατί. Δεν με απασχολούσε τότε.
Η ζωγραφική έκθεσή μου «ποιητικό κράτος» είναι ουσιαστικά η πρώτη εκτεταμένη φανέρωση της δουλειάς μου παρόλο που η ενασχόληση με τη ζωγραφική με πάει 25 χρόνια πίσω και προηγείται της ποίησης με την οποία έχω αποκτήσει την λιγοστή μου φήμη.
Έχει λίγο πλάκα το θέμα με τις καλλιτεχνικές ταυτότητες. Το 90% των ποιητικών βιβλίων εκδίδονται, χρυσοπληρώνονται να εκδοθούν, για να ισχυροποιήσουν οι συγγραφείς την ταυτότητά τους ως ποιητές και όχι γιατί θέλουν να εκφράσουν κάποια ποιητική αγωνία.
Προσωπικά, όσο οι άνθρωποι της ποίησης δεν με ακολουθούν στη ζωγραφική μου πορεία επειδή τη βιώνουν ως μια προδοσία ταυτότητας, άλλο τόσο οι εικαστικοί δεν αποδέχονται τη ζωγραφική μου ενασχόληση γιατί τη θεωρούν μια κλοπιμαία ταυτότητα. Μα στο «ποιητικό κράτος» οι ταυτότητες έχουν καταργηθεί γιατί σε βαλτώνουν. Το φάσμα της αποτυχίας με κινητροδοτεί.
Δεν αισθάνομαι μόνος στην καλλιτεχνική πορεία. Συνοδοιπόροι υπάρχουν αρκετοί. Τόσοι πολλοί που κάποιους δεν τους έχω γνωρίσει καν. Όσο οι πόλεις βουτούν όλο και βαθύτερα στον μαρασμό της εμπειρίας τόσο οι έκκεντρες και παρεκκλίνουσες καλλιτεχνικές φιγούρες θα πολλαπλασιάζουν την απειλή τους.
Δεν είναι λόγια ουτοπικά. Ή αν θες η ουτοπία δεν είναι όρος του αέρα. Πιστεύω πως θα έρθει μια εποχή που δεν θα υπάρχουν μειοψηφίες να υποφέρουν. Αρκεί να γίνει ένα άλμα πίστης και σιγά σιγά να μπορέσουμε να ξεφύγουμε από τον θετικισμό, την αιτιοκρατική αντίληψη και την ακραία ποσοστικοποίηση ως ρυθμιστή της ζωής. Μέχρι τότε θα μας απελπίζουν οι καιροί που πασχίζουν για sold out, για δημοσκοπήσεις και τραπεζικούς δείκτες.
Η έκθεσή μου θα ήθελα να υπερβεί τα όρια της αρέσκειας και να αφήσει ένα πολιτικό αποτύπωμα. Γι’ αυτό, στο υπόγειο του Λόφου_Art_Project υπάρχει μια κάμερα. Μετά την περιήγησή τους οι επισκέπτες καλούνται να μεταβούν στο υπόγειο αυτό (Καταφύγιο Ουτοπίας) να πατήσουν το rec και να καταθέσουν στην κάμερα -με όποιον τρόπο επιθυμούν- μια προγνωστική ιδέα, μια ριζοσπαστική νομοθετική σκέψη, ένα άρθρο του ουτοπικού συμβολαίου, έναν κώδικα συνύπαρξης στο Ποιητικό κράτος. Το αρχειακό αυτό υλικό, ανάλογα και με τα δεδομένα που θα προκύψουν, ενδέχεται να αποτελέσει στο προσεχές μέλλον τον πυρήνα της πειραματικής ταινίας «ΤΟ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ». Πρόκειται για ένα πείραμα κατασκευής μιας ταινίας αυτοσκηνοθετούμενης.