Μετά από σχεδόν 4μιση χρόνια από την καταστροφική πυρκαγιά στην Βόρεια Εύβοια, οι μηνυτήριες αναφορές, τόσο ομαδικές όσο και ατομικές, καθώς και η αυτεπάγγελτη προανακριτική εξέταση που είχε διαταχτεί, οδηγήθηκαν στο αρχείο ως αβάσιμες.
Όπως καταγγέλλει η Πρωτοβουλία για την Δικαιοσύνη στην Βόρεια Εύβοια, η Εισαγγελία Χαλκίδας δεν καταλογίζει καμία ευθύνη, ούτε για την πρόληψη αλλά ούτε για την κατάσβεση, σε κανέναν αρμόδιο ανάμεσα στους επικεφαλής της Πυροσβεστικής, της Πολιτικής Προστασίας, των δασαρχείων, της Περιφέρειας ή των Δήμων.
Επίσης, σύμφωνα με την ανακοίνωση, η Εισαγγελία αγνόησε τα αιτήματα των εναγόντων να λάβουν αντίγραφο της δικογραφίας, με αποτέλεσμα αυτοί να βρίσκονται τώρα στη θέση να μην προλαβαίνουν να κινηθούν νομικά στο στενό περιθώριο των 15 ημερών που τους δίνεται.
Η πρωτοβουλία, σε μια μακροσκελή ανακοίνωση, αναφέρεται στην απόφαση της εισαγγελίας, η οποία μεταξύ άλλων υποστηρίζει πως η πυρκαγιά ήταν ένα «ακραίο φαινόμενο», κι έτσι «Ουδείς υποχρεούται στα αδύνατα», ενώ προσθέτει πως υπήρξε ανάπτυξη «ακραίας συμπεριφοράς της πυρκαγιάς», όπως και ότι σε όλη τη χώρα υπήρχαν πολλά συμβάντα πυρκαγιάς, «γεγονός που προκάλεσε πολυδιάσπαση δυνάμεων».
Η πρωτοβουλία ωστόσο διατυπώνει μια σειρά από ερωτήματα, σχολιάζοντας τους ισχυρισμούς της εισαγγελίας, κάνοντας λόγο για αντιστροφή της πραγματικότητας.
Αναλυτικά η ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας για την Δικαιοσύνη στην Βόρεια Εύβοια
“Ουδείς υποχρεούται στα αδύνατα”, αποφάνθηκε η ελληνική Δικαιοσύνη και, αφού “η πυρκαγιά είχε ακραία συμπεριφορά”, κανείς από τους ιθύνοντες δεν φταίει για την μεγάλη καταστροφή. Δεν χρειάζεται λοιπόν να γίνει δίκη για τις ευθύνες στη Βόρεια Εύβοια, η υπόθεση μπαίνει στο αρχείο. Όλα καλά καμωμένα λοιπόν στη Βόρεια Εύβοια, φταίει ο κακός μας ο καιρός. Α! Και οι ιδιοκτήτες των ιδιωτικών δασικών τεμαχίων που δεν τα είχαν καθαρίσει.
Ύστερα από 4,5 χρόνια από την μεγάλη καταστροφική πυρκαγιά στη Βόρεια Εύβοια, εκδόθηκε η απόφαση της Εισαγγελίας Χαλκίδας που βάζει την υπόθεση στο αρχείο. Η πρωτοφανής καταστροφή του Αυγούστου 2021 δεν είχε άλλη αιτία παρά μόνο τις περιβαλλοντικές συνθήκες (καύσωνας και ύπαρξη πεσμένων κλαδιών από χειμωνιάτικη κακοκαιρία) σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης, αν και αποσιωπάται ότι η φωτιά έκαιγε σε καθεστώς σχετικής άπνοιας επί 10 μέρες. Έτσι, οι 8 μηνυτήριες αναφορές (ομαδικές και ατομικές) πολιτών καθώς και η αυτεπάγγελτη προανακριτική εξέταση που είχε διαταχτεί οδηγήθηκαν στο αρχείο ως αβάσιμες, μην καταλογίζοντας καμία ευθύνη, ούτε για την πρόληψη ούτε για την κατάσβεση, σε κανέναν αρμόδιο ανάμεσα στους επικεφαλής της Πυροσβεστικής, της Πολιτικής Προστασίας, των δασαρχείων, της Περιφέρειας ή των Δήμων. Στο μεταξύ, η Εισαγγελία αγνόησε τα αιτήματα των εναγόντων να λάβουν αντίγραφο της δικογραφίας, με αποτέλεσμα αυτοί να βρίσκονται τώρα στη θέση να μην προλαβαίνουν να κινηθούν νομικά στο στενό περιθώριο των 15 ημερών που τους δίνεται.
Η απόφαση υπογράφτηκε στις 5/1/2026, από την Εισαγγελέα Πρωτοδικών Χαλκίδας κα. Χριστίνα. Ι. Γαβρίλη.
Αναλυτικά η απόφαση:
“Ουδείς υποχρεούται στα αδύνατα”: Καμία αξιόποινη πράξη για εμπρησμό από αμέλεια ή δια παραλείψεως, ή για έκθεση κατά συρροή δεν καταλογίζεται σε πολιτικά πρόσωπα, δημοσίους και κρατικούς υπαλλήλους, και η υπόθεση μπαίνει στο αρχείο αγνώστων δραστών. Αυτό διότι η πυρκαγιά ήταν ένα “ακραίο φαινόμενο”.
Η πυρκαγιά “προκλήθηκε από σπινθηρισμούς κατά τη χρήση αλυσοπρίονου από άτομο/α που σκοπό είχαν την παράνομη υλοτόμηση”.
Υπήρξε ανάπτυξη “ακραίας συμπεριφοράς της πυρκαγιάς” με υψηλή δυναμική από το ξεκίνημά της, κάτι που “αποτελεί συνήθως εξέλιξη μιας επιφανειακής πυρκαγιάς μεγάλης έντασης”. Στη συνέχεια αναβαθμίστηκε με τη δημιουργία πυροσωρείτη (σύννεφου με προϊόντα καύσης) με αποτέλεσμα να δημιουργεί νέες εστίες – εκ τούτου αποκλείεται ο ισχυρισμός για εμπρησμό κατά την εξέλιξη της πυρκαγιάς. Η πυρκαγιά αναβαθμίστηκε στη συνέχεια σε mega-fire.
Την ακραία συμπεριφορά δημιούργησαν οι “ιδιαίτερα ευνοϊκές συνθήκες”, που οφείλονται στους εξής παράγοντες:
α) ο παράγοντας καύσιμα: η ύπαρξη πυκνού δάσους, και δύο ακραία φαινόμενα που είχαν προηγηθεί, η χιονόπτωση Μήδεια του Φεβρουαρίου 2021 (όπου πολλά κλαριά έσπασαν και δημιούργησαν συσσώρευση καύσιμης ύλης) και ο παρατεταμένος καύσωνας που προηγήθηκε της πυρκαγιάς.
β) ο παράγοντας θερμοκρασία: Ισχυρός καύσωνας σε όλη τη χώρα και στον πλανήτη.
γ) ο παράγοντας σχετική υγρασία: τα χαμηλά επίπεδα υγρασίας εξαιτίας του καύσωνα συνεισέφεραν στην αύξηση της καύσιμης ύλης.
δ) ο συνδυασμός περιβαλλοντικών παραγόντων: η ύπαρξη ξηρής καύσιμης ύλης αποτελεί προϋπόθεση έναρξης πυρκαγιάς με οποιαδήποτε αφορμή (εμπρησμό, κεραυνό κλπ). Μετά οι “πυρομετεωρολογικές συνθήκες” (δηλαδή η καύσιμη ύλη όταν είναι επαρκής και ξηρή) μετατρέπουν την πυρκαγιά σε ακραίο συμβάν.
Οι χάρτες πρόβλεψης της πυρκαγιάς ανέφεραν υψηλό κίνδυνο.
Σε όλη τη χώρα υπήρχαν πολλά συμβάντα πυρκαγιάς, “γεγονός που προκάλεσε πολυδιάσπαση δυνάμεων”.
Στη Βόρεια Εύβοια κινητοποιήθηκαν εξ αρχής οχήματα, πεζοπόρα τμήματα και εναέρια μέσα. “Η ραγδαία και προς όλες τις κατευθύνσεις επέκταση της πυρκαγιάς καθιστούσε αδύνατη την τοποθέτηση επαρκών πυροσβεστικών δυνάμεων στο σύνολο της περιμέτρου της πυρκαγιάς”. Επίσης, “ήταν κατά ορισμένα διαστήματα αδύνατη η επιχείρηση εναέριων μέσων λόγω ύπαρξης καπνού”.
“Έγινε εγκαίρως αίτημα προς τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Πολιτικής Προστασίας”.
“Δεν υπήρξε κανένα θύμα”. Ειδικότερα για τους πυροσβέστες, αναφέρεται πως “έχουν καθήκον να καταστείλουν το πύρινο μέτωπο, όχι όμως και να διακινδυνεύσουν την ίδια τους τη ζωή…”.
“Τα δασαρχεία είναι αρμόδια για την εκτέλεση έργων πρόληψης, τα οποία εκτελούνται με βάση τις πιστώσεις που διατίθενται. …Οι πιστώσεις απορροφήθηκαν στο σύνολό τους… ωστόσο αφορούσαν μόνο τα δημόσια δάση”. Οι μεγάλες καταστροφές από τη Μήδεια “εντοπίζονται κυρίως εντός μη δημόσιων δασών, ως προς τα οποία, τα έργα αντιπυρικής προστασίας είναι υποχρέωση του δασοκτήμονα και λόγω της μη χρηματοδότησης του προγράμματος της μη δημόσιας δασοπονίας τα τελευταία έτη… τα έργα αντιπυρικής προστασίας στα δάση αυτά είναι ελάχιστα”. Μάλιστα, “η εν λόγω πυρκαγιά εκδηλώθηκε εντός του διακατεχόμενου (μη δημόσιου) δάσους Μανδανικών, … για το οποίο είχε εγκριθεί έκτακτη κάρπωση από τον Μάιο του 2021 προς αντιμετώπιση των ζημιών από την κακοκαιρία Μήδεια”.
Σε ότι αφορά τα δημόσια δάση, “το Δασαρχείο προχώρησε στη σύνταξη μελέτης αντιπυρικής προστασίας κατά μήκος των δασικών δρόμων του δημόσιου δάσους Παπάδων, η οποία εγκρίθηκε τον Ιούλιο του 2021, πλην όμως ουδέποτε υλοποιήθηκε λόγω της πυρκαγιάς του Αυγούστου του ίδιου έτους”.
Για όλους αυτούς τους λόγους, η απόφαση της εισαγγελέως Χαλκίδας είναι ότι “όλοι οι συναρμόδιοι φορείς προέβησαν άμεσα σε όλες τις αναγκαίες ενέργειες… βάση των παρεχόμενων μέσων που διέθεταν και βάσει ενός σχεδιασμού που έχει ως επίκεντρο την προστασία της ανθρώπινης ζωής¨, τόσο των πολιτών όσο και των πυροσβεστών.
Η Εισαγγελέας συνάγει τα επιχειρήματά της από την έκθεση των δύο πραγματογνωμόνων της Πυροσβεστικής που διορίστηκαν για την εν λόγω δικογραφία, από τις εκθέσεις των ανακριτικών υπαλλήλων του Περιφερειακού Κλιμακίου και της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού καθώς και του κλιμακίου Πυροσβεστικής Λίμνης Ευβοίας. Με άλλα λόγια, από μία υπηρεσία που μηνύεται για πράξεις και παραλήψεις γνωματεύει για τον εαυτό της ότι δεν έχει καμία ευθύνη!
Η αντίστοιχη δικογραφία για τον κ. Χαρδαλιά (που κρίθηκε χωριστά λόγω της ιδιότητάς του ως Υπουργού) επίσης απορρίφθηκε έναν χρόνο πριν, στις 13/11/2024 από την Εισαγγελέα Πρωτοδικών Χαλκίδας Βάια Ακρίβου, επειδή οι αιτιάσεις των εναγόντων κρίθηκαν ως αόριστες. Ενδιαφέρον έχει το πολύ συνοπτικό σκεπτικό (μιας παραγράφου), που αναφέρει ότι “είναι κρίσιμη η προσκομιδή των αποδεικτικών για το που επιχειρούσαν τα αεροσκάφη και τα ελικόπτερα σε όλη την Ελλάδα, καθώς ίδιες καταγγελίες υπήρχαν και για την Πάρνηθα-Βαρυμπόμπη”!
Δηλαδή η υπεύθυνη να ερευνήσει τις καταγγελίες, μας λέει πως έπρεπε τα επίσημα στοιχεία για τα πτητικά μέσα να τα προσκομίσουν οι μηνυτές και αναφέρει (ως άλλοθι;) ότι παρόμοιες καταγγελίες έγιναν και στην Βαρυμπόμπη
Δυο λόγια επί της απόφασης
– Η φράση “ουδείς υποχρεούται στα αδύνατα” παραγνωρίζει επιδεικτικά την παρουσία εθελοντών και ντόπιων που περιόρισαν θηριώδεις φλόγες έξω από τα χωριά τους και έσωσαν πολλά σπίτια, χωρίς να διαθέτουν κανέναν εξοπλισμό, ούτε καν νερό. Αν αυτοί με κλάρες στα χέρια δάμασαν, σε σημεία, τη φωτιά, είναι προφανές πως το έργο της πυρόσβεσης στη Βόρεια Εύβοια δεν ήταν καθόλου αδύνατο.
– Σχετικά με τον φυσικό αυτουργό ή αυτουργούς, που παραμένουν άγνωστοι, δεν αιτιολογείται πουθενά ο ισχυρισμός περί παράνομης υλοτόμησης, 40 μέτρα από τον κεντρικό δρόμο Λίμνης και σε ορατό σημείο από το πλησιέστερο πυροφυλάκιο. Πρόκειται για πιθανολόγηση; Υπάρχουν στοιχεία, που όμως δεν έχουν οδηγήσει σε ύποπτο;
– Αγνοούνται οι δεκάδες μαρτυρίες πολιτών που ήταν αυτόπτες μάρτυρες και αναφέρονται μόνο οι εκθέσεις της πυροσβεστικής, χωρίς καμία περαιτέρω επεξεργασία. Άραγε, δεδομένου ότι η ίδια η πυροσβεστική ήταν κατηγορούμενη, πως γίνεται οι καταθέσεις της να αποτελούν μοναδική αναφορά στην απόφαση; Με ποιο σκεπτικό αγνοήθηκαν όλοι οι αυτόπτες μάρτυρες;
– Υπάρχει μια αντιστροφή της πραγματικότητας όταν η απόφαση αναφέρει πως, “η ραγδαία και προς όλες τις κατευθύνσεις επέκταση της πυρκαγιάς καθιστούσε αδύνατη την τοποθέτηση επαρκών πυροσβεστικών δυνάμεων στο σύνολο της περιμέτρου της πυρκαγιάς”. Η πραγματικότητα είναι πως η πυρκαγιά κινούνταν ανεξέλεγκτα προς όλες τις κατευθύνσεις ακριβώς επειδή δεν τοποθετούνταν πυροσβεστικά κλιμάκια σε κομβικά σημεία για να την σταματήσουν. Έτσι, το αποτέλεσμα της απραξίας της πυροσβεστικής αναφέρεται από την Εισαγγελέα ως αιτία.
– Κι αν ήταν “αδύνατη η τοποθέτηση επαρκών πυροσβεστικών δυνάμεων στο σύνολο της περιμέτρου της πυρκαγιάς”, όπως λέει η απόφαση, πώς εξηγείται η ολοσχερής καταστροφή σπιτιού και συνεργείου στη Λίμνη πάνω στον κεντρικό δρόμο στην είσοδο του χωριού, ενώ τα πυροσβεστικά ήταν 150 μέτρα μακριά χωρίς να ανταποκρίνονται στις εκκλήσεις των πολιτών;
– Αναφέρονται ως πρόσθετοι περιβαλλοντικοί παράγοντες συνεχώς οι ίδιοι, και με την ίδια διατύπωση. Πώς γίνεται να αναφέρονται τέσσερις παράγοντες εξέλιξης της πυρκαγιάς, και οι τρεις να είναι οι ίδιοι; Πώς γίνεται να αγνοείται η ευνοϊκή συγκυρία της άπνοιας;
– Η αναφορά περί πτητικών πυροσβεστικών μέσων είναι αόριστη και αγνοεί τις μαρτυρίες χιλιάδων ντόπιων αλλά και εκπροσώπων αρχών που κατήγγειλαν την ανυπαρξία τους.
– Το αίτημα προς τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Πολιτικής Προστασίας έγινε την τέταρτη μέρα της πυρκαγιάς, όταν αυτή πλέον είχε περάσει από τον Ευβοϊκό στο Αιγαίο. Είναι γνωστό πως από τη μέρα του αιτήματος ως την πραγματική συνδρομή μεσολαβούν τουλάχιστον τρεις μέρες, όσες χρειάζονται για να φτάσουν οι δυνάμεις οδικώς ακόμη κι αν ξεκινήσουν αμέσως. Πράγματι, οι ξένες ενισχύσεις έφτασαν την 7η μέρα της πυρκαγιάς στην Βόρεια Εύβοια.
– Η αναφορά της Εισαγγελίας ότι “oι μεγάλες καταστροφές από τη Μήδεια εντοπίζονται κυρίως εντός μη δημόσιων δασών” δημιουργεί απορία. Δηλαδή η Μήδεια έκανε διακρίσεις μεταξύ δημοσίων και ιδιωτικών δασών; Τα δημόσια δάση στην περιοχή της Λίμνης είχαν άραγε λιγότερες ζημιές;
– Για την μη χρηματοδότηση του καθαρισμού τους δεν υφίστανται άραγε ευθύνες στην κεντρική διοίκηση;
Η πρόγνωση που δίνει άλλοθι
Το πιο ενδιαφέρον σημείο της απόφασης αφορά την πρόληψη. Από τη μία καταλογίζει ευθύνη στους ιδιοκτήτες των ιδιόκτητων δασών για την μη απόληψη της καύσιμης ύλης μετά την χειμωνιάτικη κακοκαιρία Μήδεια (13-17 Φεβρουαρίου 2021), από την άλλη για το ίδιο θέμα σε δημόσιο δάσος, αναφέρει πως είχαν εγκριθεί τα κονδύλια τον Ιούλιο του 2021 και απλώς δεν υλοποιήθηκαν οι εργασίες λόγω της πυρκαγιάς χωρίς να καταλογίζει ευθύνες για την απαράδεκτη αυτή καθυστέρηση και απουσία πρόληψης.
Καταρχάς, η έγκριση μελέτης του Δασαρχείου στα τέλη Ιουλίου αποτελεί σοβαρή παράλειψη από μόνη της, δεδομένου πως είχε ήδη ξεκινήσει η αντιπυρική περίοδος. Άλλωστε, η έγκριση μελέτης, λόγω περαιτέρω γραφειοκρατικών διαδικασιών, δεν σημαίνει την αυτόματη έναρξη των απολήψεων καύσιμης ύλης. Τέλος, μιας και η Εισαγγελέας αναγνωρίζει την καύσιμη μάζα ως προϋπόθεση εκδήλωσης της πυρκαγιάς, οι ενέργειες του Δασαρχείου και της Πολιτικής Προστασίας για την πρόληψη της πυρκαγιάς θα σήμαιναν την απόλυτη προτεραιότητα στον καθαρισμό των δασών. Εδώ αντιθέτως αναφέρονται οι καθυστερήσεις και η ανυπαρξία καθαρισμού ως εάν όλα να έγιναν καλώς και να μην συνιστούν αυτές οι ενέργειες ευθύνη και αρμοδιότητα των αντίστοιχων υπηρεσιών.
Να σημειωθεί εδώ ότι είχαν κατατεθεί έγγραφα και μαρτυρίες στην Εισαγγελία σωματείων δασεργατών που ζητούσαν να γίνουν αυτές οι εργασίες διότι κινδύνευε η περιοχή από την πυρκαγιά, και κανείς δεν τους απαντούσε, παρά την υποχρέωση της διοίκησης να απαντά στους πολίτες. Τέλος, για τις ευθύνες που δίνονται στους ιδιοκτήτες των ιδιοκατεχόμενων δασών, ο τότε πρόεδρος του σωματείου Ρητινοκαλλιεργητών κ. Βαγγέλης Γεωργατζής έχει αναφέρει ρητώς πως ζήτησαν χρήματα από το Δασαρχείο για να καθαρίσουν στα ιδιοκατεχόμενα δάση, και έλαβαν άρνηση λόγω έλλειψης χρηματοδότησης. Άρνηση έλαβαν και όταν ζήτησαν την άδεια να καθαρίσουν το δάσος με δικά τους έξοδα, πουλώντας την ξυλεία για να βγάλουν τα έξοδά τους, για λόγους γραφειοκρατικούς. Τέλος, κανένας καθαρισμός δεν είχε γίνει στο δημόσιο δάσος για πολλά χρόνια, μας ανέφερε ο ίδιος.
Τέλος, στην απόφαση αναφέρεται ότι “οι χάρτες πρόβλεψης κινδύνου πυρκαγιάς για την ημέρα έναρξης και τις αμέσως επόμενες μέρες προέβλεπαν πολύ υψηλό ή/και ακραίο κίνδυνο έναρξης και εξάπλωσης φωτιάς”. Αλλά και για τις τεράστιες ζημιές που οδήγησαν στη συσσώρευση μεγάλων ποσοτήτων καύσιμης ύλης από την κακοκαιρία Μήδεια, η απόφαση αναφέρει πως έγινε μία έντονη εισβολή ψυχρών αέριων μαζών, κάτι που “οδήγησε την μονάδα ΜΕΤΕΟ του ΕΑΑ να ονοματίσει την κακοκαιρία ΜΗΔΕΙΑ”. Αυτοί οι παράγοντες, μαζί με όλους τους άλλους, σημαίνουν άραγε ότι το κράτος δεν έφερε ευθύνη; Ή, αντιθέτως, πως αφού είχαν προειδοποιηθεί, όφειλαν εγκαίρως να έχουν κινητοποιηθεί;
Δηλαδή, σε κάθε κακοκαιρία που έχει ανακοινωθεί και… ονοματοδοθεί, ότι και να πάθει ο πολίτης θα φταίει ο ίδιος, που δεν άκουσε τις προειδοποιήσεις, και όχι οι αρχές που όφειλαν να λάβουν μέτρα αφού το γνώριζαν; Παρακάμπτεται το κριτήριο ευθύνης ή/και ενοχής, που προκύπτει από το να έχεις γνώση των επιπτώσεων των πράξεών σου για τους κρατικούς λειτουργούς;
– Γιατί περιορίζει η απόφαση την αναφορά σε οποιαδήποτε ευθύνη μόνο στα δασαρχεία ενώ, βάσει νόμου, οι Δήμοι και οι Περιφέρειες έχουν συγκεκριμένες αρμοδιότητες στην πρόληψη και τον συντονισμό;
Εμπόδια σε τυχών ένσταση
Οι ενάγοντες μιας από τις μηνύσεις έχουν ζητήσει επανειλημμένως να λάβουν αντίγραφο της δικογραφίας, όπως δικαιούνται. Αρχικώς, τους παρέπεμπαν στα Ειρηνοδικεία όπου είχε σταλεί η δικογραφία για ανακρίσεις, αλλά εκεί τους παρέπεμπαν αλλού, μέχρι που τους είπαν ότι δεν μπορούν να την λάβουν μέχρι να ολοκληρωθεί η ανάκριση. Αφού ολοκληρώθηκε η ανάκριση, κατέθεσαν ξανά αίτηση για να λάβουν αντίγραφο της δικογραφίας, προκειμένου να την δει η δικηγόρος τους. Τους το αρνήθηκαν προφορικώς, λέγοντας πως “την έχει η εισαγγελέας στο σπίτι της για να την εξετάσει”, και να επανέλθουν αργότερα. Τελικώς βγήκε απόφαση να μπει στο αρχείο, με μικρό περιθώριο αντίδρασης (15 ημερών) μέσα στο οποίο πρέπει να λάβουν την ογκώδη δικογραφία χιλιάδων σελίδων, να την διαβάσουν και να αποφασίσουν αν θα υπάρξει άλλη ενέργεια, όπως δικαιούνται. Είναι προφανές πως η όλη διαδικασία αποστερεί στην ουσία την δυνατότητα κάθε περαιτέρω νομικής ενέργειας που οι ντόπιοι δικαιούνται.
Εν τέλει, όπως φαίνεται από την εισαγγελική απόφαση, η κυβέρνηση είχε δίκιο όταν έλεγε πως για την πυρκαγιά φταίει η “κλιματική κρίση”. Αυτά που καταμαρτυρούσαν όλοι ανεξαιρέτως οι ντόπιοι αποτελούν μαζικές φαντασιώσεις. Και φυσικά συνωμοσιολογίες!
Και μετά την πυρκαγιά, η “ανάπτυξη”
Αν και για τα έργα πρόληψης δεν υπήρχαν χρήματα ή χρόνος, αμέσως μετά την πυρκαγιά, για την υλοποίηση της λεγόμενης “ανασυγκρότησης” της Βόρειας Εύβοιας, διατέθηκαν τεράστια ποσά για διάφορες εργολαβίες. Και μην φανταστεί κανείς πως προτεραιότητα υπήρξε η αποζημίωση των πληγέντων και η αποκατάσταση του δάσους. Όχι. Οι πληγέντες δεν έχουν ακόμη αποζημιωθεί πλήρως, και φυσικά ούτε στο δάσος έγιναν οι απαραίτητες ενέργειες, ούτε μέτρα πρόληψης λήφθηκαν για να μην αποτελειωθεί η περιοχή με μια νέα πυρκαγιά – αντιθέτως το πυροσβεστικό κλιμάκιο.
Υπήρξε όμως φροντίδα για την άμεση προώθηση σχεδίων που έχουν να κάνουν με ραγδαίες αλλαγές χρήσης γης στη Βόρεια Εύβοια. Σχέδια που είχαν ήδη αποτυπωθεί στο χαρτί ακριβώς του περιορισμού της πυρκαγιάς και περιελάμβαναν: βιομηχανική ζώνη Α’ όχλησης στο Μαντούδι, κατάργηση γης υψηλής παραγωγικότητας, ανάπτυξη μεγάλων σύνθετων τουριστικών συγκροτημάτων στην παραλιακή ζώνη, ιχθυοκαλλιέργειες, data centers και αποθήκες εφοδιαστικής, ΑΠΕ, κλπ. Αυτά βέβαια είναι σχετικώς γνωστά τόσο από το σχετικό ντοκιμαντέρ “Βόρεια Εύβοια, Το Σχέδιο”, (σε δύο μέρη – της πυρκαγιάς και μετά από αυτήν), όσο και από σχετική αρθρογραφία. Αυτό που είναι λιγότερο γνωστό είναι πως, τα σχέδια αυτά ήρθαν να αποτυπωθούν με τον πιο επίσημο τρόπο με ένα νέο Ειδικό Πολεοδομικό Σχέδιο (ΕΠΣ) που συνέταξε ως δωρεά για την περιοχή το «ΔΙΑΖΩΜΑ» με πρόεδρο τον κ. Σταύρο Μπένο. Το ΕΠΣ αυτό μάλιστα του Δήμου Μαντουδίου-Λίμνης-Αγίας Άννας, τον Ιούλιο του 2025. Το πολεοδομικό αυτό σχέδιο προτάθηκε εξ αρχής, παρά το γεγονός ότι υπήρχε ήδη εκπονημένο πολεοδομικό σχέδιο στον Δήμο, ένα ήδη εγκεκριμένο και άλλα δύο υπό έγκριση. Γι’ αυτά τα δύο, που με μεθοδεύσεις και παραλείψεις οδηγήθηκαν σε μη θεσμοθέτηση, διεξάγεται ήδη προανακριτική εξέταση.
Εναντίον του ΕΠΣ αυτού έχουν προσφάτως προσφύγει τρεις σύλλογοι και δύο δημοτικοί σύμβουλοι στα διοικητικά δικαστήρια. Φαίνεται πως οι πολίτες αυτής της χώρας εξακολουθούν να στρέφονται προς την Δικαιοσύνη, παρά το ότι αυτή τους κλείνει συνεχώς την πόρτα.