Ο παλιός μου φίλος Χοσέ Ντελγκάδο, μουσικός και κάτοικος του πυκνοκατοικημένου συγκροτήματος Ciudad Tiuna στο Καράκας της Βενεζουέλας, έζησε από πρώτο χέρι την επίθεση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα την 3η Ιανουαρίου 2026.
Λόγω και της συναισθηματικής μου εμπλοκής αλλά και της ανησυχίας μου μήπως τον εκθέσω με τρόπο που δεν θα έπρεπε – ποιος ξέρει πια τι ξημερώνει για κάθε άνθρωπο, και δη Βενεζουελάνο, που μιλά επώνυμα και on camera εναντίον του Τραμπ; – το σκέφτηκα πολύ αν θα του απευθύνω την πρόταση να μου δώσει μία συνέντευξη.
Τις μέρες που το σκεφτόμουν έβαλα να ξαναδώ μερικά από τα κομμάτια του στο YouTube.
Η απάντηση ήταν ήδη εκεί. Ο José Delgado είναι ένας στρατευμένος καλλιτέχνης, ένας πιστός ‘’chavista’’ που έθεσε από πολύ νωρίς τον εαυτό του, την τέχνη και την ψυχή του στο όραμα του ‘’μπολιβαριανισμού’’. Εξ ου και δεν συζήτησε καν τους όποιους ‘’όρους’’ αυτής της συνέντευξης. Εκτός από έναν: να τονίσουμε ότι είναι ένας καθημερινός άνθρωπος, ένας ‘’κανονικός’’ πολίτης της Βενεζουέλας, από αυτούς που κανένα δυτικό κανάλι δεν θα δείξει πώς ζουν και πώς σκέφτονται.
Ο José περιγράφει την εμπειρία του από τους βομβαρδισμούς της 3ης Ιανουαρίου, οι οποίοι έπληξαν στρατιωτικές εγκαταστάσεις της Βενεζουέλας σε απόσταση μικρότερη του ενός χιλιομέτρου από το σπίτι του.
Αναφέρεται εκτενώς στον ρόλο του «ψυχολογικού και επικοινωνιακού πολέμου», υποστηρίζοντας ότι, στις πρώτες ώρες της κρίσης, η σύγχυση και η προσωρινή σιωπή των επίσημων αρχών αξιοποιήθηκαν για τη δημιουργία αφηγημάτων και «κατασκευασμένων απόψεων» σε διεθνές επίπεδο. Κατά την άποψή του, η παραπληροφόρηση και οι εκστρατείες δυσφήμισης αποτελούν διαχρονικό εργαλείο πίεσης προς τη Βενεζουέλα εδώ και περισσότερα από 25 χρόνια.
Στο πλαίσιο αυτό, συνδέει την πρόσφατη στρατιωτική κλιμάκωση με τη μακρόχρονη αντιπαράθεση των ΗΠΑ με το μπολιβαριανό πολιτικό σχέδιο, κάνοντας αναφορά στις δεκαετείς οικονομικές κυρώσεις, στη διεθνή απομόνωση και στη στρατηγική σημασία των ενεργειακών πόρων της χώρας.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη στάση της κοινωνίας: ο José Delgado μιλά για την ανάγκη ψυχραιμίας, κοινωνικής συνοχής και συλλογικής αντοχής, υπογραμμίζοντας ότι «η ηρεμία είναι το όπλο» της Μπολιβαριανής Επανάστασης. Παράλληλα, αναφέρεται στη σημασία των διεθνών συμμαχιών της Βενεζουέλας με χώρες όπως η Ρωσία, η Κίνα, το Ιράν και η Τουρκία, τις οποίες περιγράφει όχι μόνο ως οικονομικές, αλλά και ως πολιτισμικές και κοινωνικές ανταλλαγές.
Κλείνοντας, περιγράφει τι σημαίνει για τον ίδιο η Μπολιβαριανή Επανάσταση: ένα ιστορικό και πολιτικό εγχείρημα με βαθύτατα (δια)πολιτισμικό χαρακτήρα, που αντλεί από τις παραδόσεις των ιθαγενών πληθυσμών, των Αφρικανών σκλάβων, την ευρωπαϊκή αναφορά και τους λαϊκούς αγώνες της Λατινικής Αμερικής. Όπως σημειώνει, πρόκειται για ένα συλλογικό σχέδιο χειραφέτησης που αντιπαρατίθεται στο μονολιθικό, ολοκληρωτικό και «λευκό» μοντέλο εξουσίας που οι ΗΠΑ επιχειρούν διαχρονικά να επιβάλουν τόσο στη Βενεζουέλα όσο και σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική, ακυρώνοντας την πολιτισμική πολυφωνία και την ιστορική αυτονομία των λαών της περιοχής.