Ιράν, εμπόριο, Ταϊβάν και τεχνητή νοημοσύνη στο τραπέζι του Πεκίνου – Γιατί οι προσδοκίες είναι περιορισμένες, αλλά το διακύβευμα τεράστιο
Ο Κινέζος ηγέτης έχει ήδη διαμηνύσει στον Τραμπ ότι η Κίνα «δεν θα επιτρέψει ποτέ» τον διαχωρισμό της Ταϊβάν από την κινεζική επικράτεια. Το Πεκίνο θα πιέσει για περιορισμό της αμερικανικής στήριξης προς την αυτοδιοικούμενη νήσο, ειδικά σε μια περίοδο κατά την οποία η Ουάσιγκτον δείχνει στρατιωτικά καταπονημένη από το μέτωπο του Ιράν.
Αυτό είναι το σημείο που παρακολουθούν με ιδιαίτερη προσοχή οι Κινέζοι αναλυτές. Η χρήση μεγάλου αριθμού αμερικανικών πυρομαχικών στη Μέση Ανατολή, η μετακίνηση μέσων από άλλα θέατρα επιχειρήσεων και η συνολική πίεση στην αμερικανική πολεμική μηχανή δημιουργούν στο Πεκίνο ένα κρίσιμο ερώτημα: πόσο γρήγορα και πόσο αποτελεσματικά θα μπορούσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες να υπερασπιστούν την Ταϊβάν, εάν ξεσπούσε κρίση στην Ασία;
Η Ουάσιγκτον γνωρίζει ότι αυτό το ερώτημα δεν είναι θεωρητικό. Είναι ο πυρήνας της αποτροπής.
Τεχνολογία, ημιαγωγοί και τεχνητή νοημοσύνη
Το δεύτερο μεγάλο πεδίο σύγκρουσης είναι η τεχνολογία. Η Κίνα θα ζητήσει χαλάρωση των αμερικανικών περιορισμών στις εξαγωγές προηγμένων ημιαγωγών, τους οποίους χρειάζεται για να αναβαθμίσει τη βιομηχανική της βάση και να επιταχύνει την ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης.
Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, όμως, οι ημιαγωγοί δεν είναι απλώς εμπορικό προϊόν. Είναι στρατηγική υποδομή. Η Ουάσιγκτον δεν θέλει να τροφοδοτήσει την κινεζική άνοδο σε τομείς που συνδέονται με στρατιωτικές εφαρμογές, συστήματα επιτήρησης, κυβερνοδυνατότητες και τεχνητή νοημοσύνη.
Οι δύο πλευρές αναμένεται να συζητήσουν και τη διαχείριση κινδύνων γύρω από την τεχνητή νοημοσύνη. Είναι ένα από τα λίγα πεδία όπου μπορεί να υπάρξει περιορισμένη συνεννόηση. Όχι επειδή υπάρχει εμπιστοσύνη, αλλά επειδή και οι δύο αντιλαμβάνονται ότι η ανεξέλεγκτη τεχνολογική κλιμάκωση μπορεί να παράξει κινδύνους που δεν ελέγχονται εύκολα ούτε από την Ουάσιγκτον ούτε από το Πεκίνο.
Ο Τραμπ θέλει εικόνα επιτυχίας – Ο Σι θέλει χρόνο
Ο Τραμπ έχει επενδύσει πολιτικά στη σχέση του με τον Σι. Τον αποκαλεί «φίλο» και επιδιώκει να εμφανιστεί ως ο μόνος Αμερικανός ηγέτης που μπορεί να πιέζει την Κίνα χωρίς να χάνει τον δίαυλο με την ηγεσία της. Γι’ αυτό και θα ήθελε μια ανακοίνωση για αύξηση κινεζικών επενδύσεων στις Ηνωμένες Πολιτείες ή για νέες αγορές αμερικανικών προϊόντων.
Ο Σι έχει διαφορετική ανάγκη. Θέλει χρόνο. Η κινεζική οικονομία κινείται με χαμηλότερους ρυθμούς, το κόστος ενέργειας πιέζει, και μια παγκόσμια ύφεση θα έπληττε τον εξαγωγικό μηχανισμό της Κίνας. Ο Κινέζος ηγέτης δεν χρειάζεται μια μεγάλη συμφωνία όσο χρειάζεται μια ελεγχόμενη παράταση της ηρεμίας.
Αυτό εξηγεί γιατί οι πιθανότερες αποφάσεις δεν θα είναι εντυπωσιακές. Μια παράταση της εμπορικής ανακωχής. Κάποιες συμφωνίες σε επενδύσεις. Ενδεχομένως ένας μηχανισμός συνέχισης των επαφών. Ίσως μια κοινή γλώσσα για την τεχνητή νοημοσύνη ή για την ανάγκη σταθερότητας στις αγορές ενέργειας.
Δεν θα είναι λίγο. Αλλά δεν θα είναι και λύση.
Τι μπορεί να πάει στραβά
Το Ιράν είναι το πρώτο και πιο άμεσο ρίσκο. Ο Σι έχει ήδη επικρίνει εμμέσως την αμερικανική πολιτική, μιλώντας για επιστροφή στον «νόμο της ζούγκλας». Το Πεκίνο δεν θέλει να φανεί ότι συντάσσεται με την Ουάσιγκτον απέναντι στην Τεχεράνη. Ο Τραμπ, από την άλλη, δεν θέλει να εμφανιστεί στο Πεκίνο ως πρόεδρος που ζητά βοήθεια από τον βασικό στρατηγικό ανταγωνιστή των Ηνωμένων Πολιτειών.
Το δεύτερο ρίσκο είναι η οικονομική αντιπαράθεση. Οι δύο χώρες έχουν ενισχύσει τα εργαλεία οικονομικού πολέμου. Οι Ηνωμένες Πολιτείες χρησιμοποιούν δασμούς, κυρώσεις και ελέγχους εξαγωγών. Η Κίνα απαντά με περιορισμούς συμμόρφωσης, έρευνες κατά ξένων εταιρειών και απειλές γύρω από κρίσιμες πρώτες ύλες.
Το τρίτο ρίσκο είναι η Ταϊβάν. Ακόμη και μια διατύπωση που θα θεωρηθεί υποχώρηση ή υπερβολική πίεση μπορεί να προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις στην Ασία, στην Ουάσιγκτον και στο ίδιο το Πεκίνο.
Η πραγματική σημασία της συνάντησης
Η συνάντηση Τραμπ – Σι δύσκολα θα λύσει τα μεγάλα ανοιχτά μέτωπα. Δεν θα τερματίσει τον εμπορικό ανταγωνισμό. Δεν θα κλείσει το θέμα της Ταϊβάν. Δεν θα μετατρέψει την Κίνα σε μεσολαβητή της Ουάσιγκτον στο Ιράν. Δεν θα αναιρέσει τη βαθιά δυσπιστία που έχει εγκατασταθεί και στις δύο πλευρές. Μπορεί όμως να κάνει κάτι πιο ρεαλιστικό: να αγοράσει χρόνο.
Και αυτή τη στιγμή, ο χρόνος έχει αξία και για τους δύο. Ο Τραμπ χρειάζεται να δείξει ότι μπορεί να ελέγξει ταυτόχρονα έναν πόλεμο στη Μέση Ανατολή, μια ενεργειακή κρίση και τη στρατηγική αντιπαράθεση με την Κίνα. Ο Σι χρειάζεται να περάσει μέσα από μια δύσκολη οικονομική φάση χωρίς να οδηγηθεί σε μετωπική ρήξη με τη μεγαλύτερη αγορά του κόσμου.
Η σύνοδος του Πεκίνου, λοιπόν, δεν θα κριθεί μόνο από το αν υπάρξει συμφωνία. Θα κριθεί από το αν οι δύο ηγέτες καταφέρουν να κρατήσουν τη σύγκρουση εντός ορίων σε έναν κόσμο όπου τα μέτωπα συνδέονται όλο και περισσότερο μεταξύ τους.
Συνεχίζοντας σε αυτό τον ιστότοπο αποδέχεστε την χρήση των cookies στη συσκευή σας όπως περιγράφεται στην πολιτική cookies
Μάθετε περισσότερα εδώ
Αποδοχή