Πρόκειται ασφαλώς για την κωμωδία της χρονιάς. Και πρόκειται ασφαλώς για μία από τις ευφυέστερες πολιτικές ταινίες που γυρίστηκαν ποτέ.
Ο Φασισμός ως ρεντίκολο. Η κτηνωδία της εξουσίας του και η γελοιότητα της άγνοιάς του.
Ένα φουντάκι που κουνιέται, ένας πυροβολισμός στο κεφάλι για παραδειγματισμό, ένα chateaux Margot που εκλαμβάνεται ως “Ιταλιάνο!” από τον αδαή στρατιωτικό, που ο κομψός μαιτρ ντ’οτέλ δεν διακινδυνεύει να τον διορθώσει, ένα κλασικό κατούρημα στην σούπα του Καουντίγιο, από τους αμετανόητους κομμουνιστές μάγειρες, που είναι οι καλύτεροι της Μαδρίτης και τους έβγαλαν για μια μέρα από την φυλακή για να ετοιμάσουν το φοβερό δείπνο του Φράνκο.
Και που φυσικά σχεδιάζουν να αποδράσουν…
Gallo nero, gallo rojo. Ο μεγάλος μαύρος, ο γενναίος κόκκινος. Ο κόκκινος μόλις έχει χάσει, ο μαύρος έχει εγκατασταθεί ως εξουσία που θα κρατήσει 40 χρόνια. Κομμουνιστές αναρχικοί και Δημοκράτες, άλλοι στις φυλακές, άλλοι στα στρατόπεδα, άλλοι δαγκωμένοι εξακολουθούν να ζουν επικινδύνως ανάμεσα στους “κανονικούς” υπηκόους του φασισμού, με την ευαισθησία να είναι το τρωτό σημείο τους και τον σεξουαλικό προσανατολισμό τους, έτοιμο ανάθεμα στα χείλη της άξεστης πλέμπας.
Το Παλλάς το μεγάλο πολυτελές ξενοδοχείο που έχει μετατραπεί σε νοσοκομείο αλλά αυτό καθόλου δεν ενδιαφέρει τους φασίστες. Στο Παλλάς εκεί ακριβώς θέλει να γιορτάσει τη νίκη του ο κοντός, ο γελοίος δικτάτορας.
Και είναι από τις ελάχιστες φορές στην ιστορία το ισπανικού κινηματογράφου, αν όχι η μοναδική, που ο Φράνκο παρουσιάζεται γελοιογραφούμενος με αυτό τον τρόπο.
Διατάσσει λοιπόν, μέσα σε μια μέρα το νοσοκομείο να εξαφανιστεί, οι καλύτεροι μάγειρες της Μαδρίτης να αναλάβουν το δείπνο, τα τραπέζια να στηθούν και να στολιστούν ανάλογα με λουλούδια- που θα κλαπούν μάλιστα από μια εκκλησία συμβολισμός φοβερός-και το βράδυ να είναι όλα έτοιμα για ένα δείπνο 60 ατόμων παρακαλώ.
Και να υπάρχει και μουσική- Las Perlas de Palace, γυναικεία ορχήστρα που εξοργίζει την κυρία Φράνκο.
Δύο υπέροχοι ηθοποιοί στους κεντρικούς ρόλους υποδύονται τους ανθρώπους που παρά την τελείως διαφορετική τους ιδιότητα διατηρούν την ανθρωπιά τους και ολοένα συγκλίνουν μέχρι την τελική απρόοπτη και ξεκαρδιστική ανατροπή.
Τον Μαιτρ ντ’ Οτέλ Χενάρο και τον υπολοχαγό Μεδίνα, τον επιφορτισμένο με το καθήκον να φέρει σε πέρας αυτό το δείπνο. Μια λεπτή ισορροπία μεταξύ τους, μια δαντέλα που την κεντάνε και οι δύο ισάξια: ο Μάριο Κάσας και ο Αλμπέρτο Σαν Χουάν.
Ο σκηνοθέτης Μανουέλ Γκόμες Περέϊρα, ελάχιστα γνωστός στην χώρα μας αν εξαιρέσει κανείς το “Entre las piernas” με την Βικτώρια Aβρίλ και τον Χαβιέρ Μπαρδέμ, σκηνοθετεί με την φινέτσα ενός Jamie ivory και την πληθωρικότητα του Πέδρο Αλμοδόβαρ.
Η ισπανική αυτή κωμωδία κέρδισε δύο βραβεία Γκόγια, καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου και καλύτερου σχεδιασμού κοστουμιών. Προσωπικά πιστεύω ότι άξιζε το βραβείο σκηνοθεσίας.
Αυτό που έχει κάνει ο Μανουέλ Γκόμες Περέιρα είναι εξαιρετικό. Εκοψε και δικαίως πάνω από 600.000 εισιτήρια στην Ισπανία και νομίζω ότι θα σκίσει και στην Ελλάδα, όπου θα προβάλλεται από την ερχόμενη Πέμπτη δωράκι και πάλι από την “Weird wave”.
Τρέξτε να την δειτε παιδιά και πείτε μου μετά τα σχόλιά σας- εγώ ενθουσιάστηκα.