Η λήξη της New START τερματίζει ένα σύστημα επιθεωρήσεων, ανταλλαγής δεδομένων και αριθμητικών ορίων που λειτουργούσε – με διακυμάνσεις – από τη δεκαετία του 1970
Και τώρα τι;
Μετά τη λήξη της New START, δεν υπάρχει καμία ενεργή, νομικά δεσμευτική συμφωνία που να περιορίζει τα στρατηγικά πυρηνικά ΗΠΑ και Ρωσίας. Οι ανταλλαγές δεδομένων έχουν σταματήσει και οι επιθεωρήσεις έχουν διακοπεί, αφήνοντας τις δύο πλευρές να βασίζονται αποκλειστικά σε εθνικά μέσα παρακολούθησης. Το κενό αυτό συμπίπτει με εκσυγχρονισμό της πυρηνικής τριάδας και στις δύο χώρες και με την ανάδειξη της Κίνας ως τρίτου πυρηνικού πόλου. Χωρίς νέο πλαίσιο, το διεθνές σύστημα ελέγχου πυρηνικών εισέρχεται σε περίοδο αυξημένης αβεβαιότητας, με λιγότερους περιορισμούς και μειωμένη διαφάνεια σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη στιγμή μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου την στιγμή μάλιστα που ο πόλεμος στην Ουκρανία πέρα από το γεγονός πως συμπληρώνει σε λίγες ημέρες τέσσερα χρόνια, έχει παράλληλα επαναφέρει από την Ρωσική πλευρά, την πυρηνική απειλή στο προσκήνιο.
Είναι ξεκάθαρο πως οι συνθήκες και οι συμφωνίες ακόμη και σε περιόδους ομαλότητας – έστω και σχετικής – και Ειρήνης δεν διασφάλιζαν και δεν πρόκειται και να διασφαλίσουν την ισορροπία αλλά σε μία περίοδο όπου παγκοσμίως η εμπιστοσύνη είναι σε ιστορικό χαμηλό όχι μόνο προς τη Μόσχα αλλά και τις ΗΠΑ του Τραμπ δύο – ίσως και τρεις – υπογραφές σε ένα νέο κείμενο ίσως να έστελναν για πρώτη φορά μετά από καιρό ένα ρεαλιστικά θετικό παγκόσμιο μήνυμα.
Συνεχίζοντας σε αυτό τον ιστότοπο αποδέχεστε την χρήση των cookies στη συσκευή σας όπως περιγράφεται στην πολιτική cookies
Μάθετε περισσότερα εδώ
Αποδοχή