Υπάρχουν φορές που οι εκκλήσεις των πολιτών εισακούονται από τις αρχές του τόπου, γεγονός που δημιουργεί ανακούφιση. Στη συγκεκριμένη περίπτωση αναφερόμαστε στον δήμο Θεσσαλονίκης, που φάνηκε πως έχει γρήγορα αντανακλαστικά και κατανόησε το πρόβλημα που επρόκειτο να προκύψει.
Ο λόγος για την ανάπλαση της οδού Εγνατίας, που έχει ξεκινήσει εδώ και μήνες και πλέον… έφτασε στο ύψος της οδού Μενεξέ, η οποία οδηγεί στην αγορά Καπάνι. Χθες, επρόκειτο να ξεκινήσουν οι εργασίες στο εν λόγω κομμάτι με στόχο τις επόμενες ημέρες να φτάσουν μέχρι την οδό Χαλκέων. Σημειώνεται πως στη μέση του συγκεκριμένου οικοδομικού τετραγώνου βρίσκεται η πλέον πολυσύχναστη στάση «Πλατεία Αριστοτέλους».
Η θέα του ειδικού μηχανήματος, που τοποθετήθηκε, χθες, προκειμένου να αρχίσει να αφαιρεί πλακάκια, κινητοποίησε τους καταστηματάρχες της περιοχής με αποτέλεσμα να ζητήσουν από τους τεχνικούς να σταματήσουν τις εργασίες. Παράλληλα υπήρξε επικοινωνία με την τεχνική υπηρεσία του δήμου.
Οι διαμαρτυρίες εστιάστηκαν στο ότι ο χρόνος που επελέγη ώστε να εκκινήσουν οι εργασίες, που υπό κανονικές συνθήκες θα είχαν διάρκεια -όπως ελέχθη από τους τεχνικούς μετά από σχετική ερώτηση- οκτώ εργάσιμες ημέρες, συμπίπτει με τη Μεγάλη Εβδομάδα, χρόνος ιδιαίτερα σημαντικός για το λιανεμπόριο που περιμένει να ενισχύσει το τζίρο του.
Όπως έλεγαν οι έμποροι, σαφώς και θέλουν την ανάπλαση του πεζοδρομίου που βρίσκεται μπροστά από τα καταστήματά τους, ωστόσο επισήμαναν πως θα μπορούσε να έχει γίνει το προηγούμενο δίμηνο Ιανουαρίου – Φεβρουαρίου, που είναι σχεδόν νεκρό, εμπορικά, διάστημα ή μετά το Πάσχα.
Τελικά οι εκκλήσεις τους προς την αρμόδια υπηρεσία βρήκαν ευήκοα ώτα, με τις εργασίες, να ξεκινούν μετά τις γιορτές του Πάσχα.
Ας μην ξεχνάμε πως η οδός Εγνατία, που κάποτε αποτελούσε έναν από τους πλέον εμπορικούς δρόμους στην καρδιά της Θεσσαλονίκης, είναι μία ειδική περίπτωση δρόμου καθώς έζησε επί μακρόν πίσω από… λαμαρίνες λόγω της κατασκευής του μετρό και σήμερα παρά την ολοκλήρωση του έργου αριθμεί περί τα 100 ξενοίκιαστα καταστήματα, γεγονός που καταδεικνύει πως εξακολουθεί να ζει το δικό της… Γολγοθά.
Για ακόμη μια φορά, οι λαμαρίνες, αυτά τα λεπτά, επίπεδα φύλλα αλουμινίου που τόσο έχουν πληγώσει τις συνειδήσεις των Θεσσαλονικέων καθώς κάλυπταν μεγάλο μέρος της Εγνατίας κατά τη διάρκεια των μακρόσυρτων έργων για το μετρό, σκέπασαν -ξανά- ένα μεγάλο κομμάτι ανάμεσα στις οδούς Βενιζέλου και Δραγούμη, για τις εργασίες στο Μπέη Χαμάμ. Μετά από την έναρξη της λειτουργίας του μετρό, το κομμάτι του πεζοδρομίου μπροστά από το εμβληματικό μνημείο απελευθερώθηκε, όμως εδώ και λίγες εβδομάδες οι λαμαρίνες το σκέπασαν και πάλι. Σχετική σήμανση δεν υπάρχει νωρίτερα με αποτέλεσμα ορισμένοι από όσους περπατούν στην Εγνατία και την… πατάνε και φτάνοντας μέχρι εκεί, να επιλέγουν τελικά να μη γυρίσουν προς τα πίσω, αλλά να διασχίζουν τον πάνω δρόμο, περπατώντας τελικά δίπλα στα αυτοκίνητα, ώστε να φτάσουν στην απέναντι όχθη. Όπως φαίνεται στη φωτογραφία που δημοσιεύουμε από την καθημερινότητα της Θεσσαλονίκης δεν λείπουν τα… extreme sports!
Έχει αφήσει εποχή η ταινία του 1963 «Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης» με τον Θανάση Βέγγο, έναν φτωχό επαρχιώτη, ο οποίος μεταβαίνει στην Αθήνα και αναζητώντας δουλειά, εργάζεται από σερβιτόρος μέχρι φωτογράφος και βοηθός φαρμακείου. Σε αυτό το τελευταίο του πόστο έχει έναν σπαρταριστό διάλογο με τη Μαίρη Μεταξά, η οποία φτάνει ασθμαίνοντας ζητώντας επειγόντως ένα φάρμακο και τον Βέγγο να της το δίνει λέγοντας «Ε, ας πιει όσο πιει, κι αν δεν δει καλό, με το υπόλοιπο τον τρίβετε!… Ζωή σε λόγου σου!». Αυτή τη χαρακτηριστική σκηνή, μαζί και τον διάλογο, βλέπουν οι περαστικοί στα στόρια ενός φαρμακείου στη γωνία Ολυμπιάδος και Αγίας Σοφίας στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Αν μη τι άλλο είχε έμπνευση ο φαρμακοποιός και χαρίζει λίγες στιγμές γέλιου.
Παρότι είχαν αργήσει, οι άνθρωποι του ΠΑΣΟΚ από τις αρχές του 2025 επένδυσαν σε μία πολύ καλύτερη αλλά κυρίως σωστή λειτουργία των social media του κόμματος και αυτό έχει μόνο θετικά αποτελέσματα. Το content του ΠΑΣΟΚ σε Instagram και Facebook εδώ και τουλάχιστον έναν χρόνο δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από αντίστοιχα pages πολιτικών κομμάτων σε Ελλάδα και εξωτερικό. Ο διαδικτυακός αλγόριθμος -πλέον- βοηθάει ιδιαίτερα το κόμμα της Χαριλάου Τρικούπη να φτάνει σε ολοένα και περισσότερα μάτια, κυρίως νέων ανθρώπων, που χρησιμοποιούν τα social media, με τη Νέα Δημοκρατία να αποκτά έναν αξιόλογο αντίπαλο στο διαδίκτυο, εκεί όπου μέχρι πριν λίγο καιρό… «έπαιζε μπάλα» μόνη της. Πάντως, το έργο θα γίνει δυσκολότερο πλέον για τους social media experts των πολιτικών κομμάτων, ιδίως στην προεκλογική περίοδο, καθώς η Meta από τον Οκτώβριο του 2025 επέβαλε φραγμό σε διαφημίσεις σε Facebook και Instagram με περιεχόμενο που αφορά εκλογικές διαδικασίες και κοινωνικά θέματα, σε κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κατόπιν σχετικού κανονισμού της Ε.Ε. Παρόλα αυτά, η Meta διαμηνύει επίσημα ότι θα δίνει «χώρο» κανονικά στο πολιτικό περιεχόμενο στις πλατφόρμες της, αλλά μόνο οργανικά.
Ο κόσμος των πολυεθνικών εταιριών παραμένει δυσπρόσιτος για τους πολλούς και γι’ αυτό τον συνοδεύει πλήθος αστικών μύθων. Πολλούς από αυτούς τους μύθους θέλησε να καταρρίψει με το βιβλίο του «Ο κόσμος των Πολυεθνικών » (Εκδόσεις futura) ο Νίκος Προγούλης, ο οποίος μετά από μια επαγγελματική πορεία 17 ετών σε πολυεθνικές εταιρείες αποφάσισε να γράψει τις εμπειρίες του. Αν και το ευσύνοπτο αυτό πόνημα κυκλοφόρησε πριν από δέκα χρόνια (το 2016) και είναι κάπως δύσκολο -όχι αδύνατο- να εντοπιστεί στα ράφια των βιβλιοπωλείων και στην αγορά των μεταχειρισμένων, αξίζει τον κόπο πρωτίστως επειδή αποτελεί προσωπική μαρτυρία. Επιπροσθέτως -όπως βεβαιώνουν όσοι και σήμερα εργάζονται σε πολυεθνικές και γενικότερα μεγάλες εταιρείες- όσα σημειώνει και αποκαλύπτει ο συγγραφέας εξακολουθούν να ισχύουν. Μια περιπλάνηση σε διαδικασίες και συμπεριφορές που δεν ισχύουν στις μικρομεσαίες ελληνικές επιχειρήσεις, αλλά αποτελούν δομικά χαρακτηριστικά των μεγάλων επιχειρήσεων και ιδιαίτερα των πολυεθνικών. Τα συμπεράσματα του αναγνώστη που θα δεχθεί τη μαρτυρία του συγγραφέα -και γιατί να μην τη δεχτεί τελικά- ξεκινούν από το «Ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός» μέχρι στο «Στον καθρέφτη σου κοιτιέσαι / κι από μόνη σου αγαπιέσαι». Σπατάλη χρόνου, παιχνίδια εξουσίας, ανούσιες διαδικασίες και γενικότερα πλούσιο… περιτύλιγμα γύρω από καταστάσεις που δεν έχουν και πολύ μεγάλη αξία. Το βιβλίο είναι ένα παράθυρο -ίσως όχι πόρτα, αλλά σίγουρα ούτε κλειδαρότρυπα- σε ένα κόσμο που για τους απέξω εξακολουθεί να έχει αίγλη και να ασκεί γοητεία, αλλά οι από μέσα τον αντιμετωπίζουν -το λιγότερο- με προβληματισμό.