Η περιουσία του Έλον Μασκ υπερβαίνει το 3% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος των ΗΠΑ. Για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος, ένας ακριβοπληρωμένος παίκτης όπως ο Τζέιλεν Μπράνσον των Νικς θα χρειαζόταν πάνω από 25.000 σεζόν για να συγκεντρώσει αυτό το ποσό, ενώ η περιουσία του Μασκ είναι πέντε εκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από αυτή μιας μέσης αμερικανικής οικογένειας.
Αυτή η ακραία ανισότητα παραπέμπει άμεσα στις σκέψεις του Πλάτωνα, γράφει ο Ντέιβιντ Λέι Γουίλιαμς, καθηγητής πολιτικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο DePaul,Στο έργο του «Νόμοι», ο φιλόσοφος πρότεινε ότι σε μια ακμάζουσα δημοκρατία, κανείς δεν θα έπρεπε να κατέχει περισσότερο από τέσσερις φορές τον πλούτο των φτωχότερων πολιτών, προτείνοντας τη δωρεά του πλεονάσματος στην πόλη.
Ο Πλάτων, έχοντας βιώσει την αναταραχή στην αρχαία Αθήνα, αναγνώριζε ότι η πόλη κινδύνευε από τη «διαφορά μεταξύ πλουσίων και φτωχών» Στη νεότητά του, ενώ η πόλη πολεμούσε στον Πελοποννησιακό Πόλεμο, υπέφερε από τρεις διαδοχικές ταξικές εμφύλιες συρράξεις. Μια ολιγαρχική επανάσταση των πλουσίων εναντίον των φτωχών, ακολουθούμενη από μια δημοκρατική επανάσταση των φτωχών εναντίον των πλουσίων, ακολουθούμενη από άλλη μια ολιγαρχική επανάσταση».
Ο Σωκράτης, μέσα από τους διαλόγους του Πλάτωνα, απέρριπτε τη συνοχή μιας πολιτείας με τέτοιες ανισότητες, υποστηρίζοντας ότι «δεν είναι κράτος, αλλά μάλλον δύο κράτη, το ένα των φτωχών, το άλλο των πλουσίων, που ζουν στο ίδιο μέρος και πάντα συνωμοτούν το ένα εναντίον του άλλου».
Η πηγή αυτού του προβλήματος για τον Πλάτωνα ήταν η πλεονεξία, μια ασυγκράτητη απληστία που παρομοίαζε με ένα «τρυπητό πιθάρι» που όσο νερό κι αν δέχεται, πάντα ζητά περισσότερο . Για τον φιλόσοφο, η υπερβολική συσσώρευση πλούτου συνδέεται με ηθική πτώση, καθώς όσοι έχουν προσβληθεί από την απληστία γίνονται «κακοί κριτές του τι είναι δίκαιο, καλό και ευγενές».
Η κριτική αυτή βρίσκει σήμερα πρόσφορο έδαφος στο πρόσωπο του Μασκ, ο οποίος έχει ήδη θέσει στόχο τα 10 τρισεκατομμύρια δολάρια. Η έλλειψη ενσυναίσθησης αποτελεί «θεμελιώδη αδυναμία του δυτικού πολιτισμού», και οι δράσεις του, όπως η κατάργηση προγραμμάτων της USAID μέσω του «Τμήματος Κυβερνητικής Αποτελεσματικότητας», έχουν επηρεάσει αρνητικά τη ζωή εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων.
Ο καθηγητής Ντέιβιντ Λέι Γουίλιαμς, υπογραμμίζει στους New York Times πως, αν και οι ιδανικές λύσεις του Πλάτωνα είναι δύσκολο να εφαρμοστούν σήμερα, η κοινωνία πρέπει να ανατρέξει στις αξίες του. H υπερβολική συσσώρευση πλούτου απειλεί τη βιωσιμότητα της δημοκρατίας.
Ο Πλάτων επέμενε, καταλήγει, ότι η αληθινή φτώχεια «δεν συνίσταται σε μείωση της περιουσίας κάποιου, αλλά σε αύξηση της πλεονεξίας του».