Δεν θέλω φυσικά να επιτεθεί o Τραμπ στη Γροιλανδία. Φτάνει ο βιασμός του διεθνούς Δικαίου στο σώμα της Βενεζουέλας. ‘Η να την αγοράσει, εκβιάζοντας με επέμβαση. Απλώς είναι διασκεδαστικός ο πανικός των φοβισμένων Ευρωπαίων ηγετών απέναντι στις τραμπικές απειλές.
Γιατί εδώ δεν πρόκειται ούτε καν για τη Βενεζουέλα της βασανισμένης Λατινικής Αμερικής. Η Γροιλανδία αποτελεί μέρος του Βασιλείου της Δανίας εδώ και πάνω από δύο αιώνες, ωστόσο απολαμβάνει εκτεταμένη αυτονομία και το δικαίωμα απόσχισης.
Φυσικά δεν υπάρχει περίπτωση στρατιωτικής αντίστασης. Η Γροιλανδία, είναι 50 φορές μεγαλύτερη από τη Δανία, αλλά έχει πληθυσμό μόνο 56.000 κατοίκους. Θα αρκούσε οι ΗΠΑ να υψώσουν τη σημαία τους στην πρωτεύουσα Νουούκ και ο Τραμπ να ανακηρύξει ότι η Γροιλανδία τού ανήκει.
«Στη Βενεζουέλα επιτέθηκαν σε ορισμένες στρατιωτικές εγκαταστάσεις για να εισβάλουν και να συλλάβουν τον Μαδούρο. Στη Γροιλανδία δεν υπάρχει τίποτα να βομβαρδίσεις», δήλωσε ένας στρατιωτικός αναλυτής στην ισπανική Εl Pais. «Η κύρια στρατιωτική παρουσία είναι η ίδια η αμερικανική βάση στο Πιτούφικ».
Η κατάσταση είναι κωμικοτραγική στη Δανία, μία από τις πιο πιστές στις ΗΠΑ χώρες της Ευρώπης. Με το που συνέλαβαν τον Μαδούρο στο Καράκας, έπεσε πανικός στην Κοπεγχάγη. Αν όλοι οι Ευρωπαίοι ηγέτες αισθάνονται σαν ορφανά που τους γύρισε την πλάτη ο «Daddy» Τραμπ (έτσι τον αποκάλεσε ο Ολλανδός τσανακογλείφτης Ρούτε), οι Δανοί νοιώθουν σαν διπλά ορφανοί, από πατέρα και από μητέρα.
Προς το παρόν έχουν αρχίσει υποχωρήσεις στο παρασκήνιο. Μια πρόταση που κυκλοφορεί είναι να προσφερθεί στον Τραμπ μια συμφωνία, που θα επεκτείνει την αμερικανική στρατιωτική και οικονομική παρουσία στη Γροιλανδία, χωρίς παραχώρηση κυριαρχίας.
Η υπάρχουσα αμυντική συμφωνία θα μπορούσε να επικαιροποιηθεί, να συνδυαστεί με πρόσκληση για επενδύσεις στην εξόρυξη κρίσιμων ορυκτών και να περιλαμβάνει ρήτρα που θα αποκλείει κινεζικές και ρωσικές επενδύσεις.
Αρκούν όμως αυτά στον Τραμπ, που όσο τρώει τόσο του ανοίγει η όρεξη; Και εάν όχι, πώς θα αντιδρούσαν οι φοβισμένοι ευρωπαίοι ηγέτες; Θα πέταγαν τη μπάλα στην εξέδρα με γενικολογίες όπως έκαναν οι περισσότεροι με την εισβολή/απαγωγή στη Βενεζουέλα ή θα την ενέκριναν, όπως ο «Nτόναλντ, ρίξε μου μια ματιά- κι ας σβήσω πια τότε- μικρό μου» Μητσοτάκης;
Ανοίγω μια παρένθεση για να γράψω πόσο η στάση του Έλληνα πρωθυπουργού έχει ανησυχήσει στην Κύπρο τους, όχι απεριόριστους σε αριθμό, σοβαρούς ανθρώπους του νησιού. Ένας από αυτούς, ο πρώην υπουργός Μιχάλης Παπαπέτρου, έγραψε στο fb:
«Θυμήθηκαν ότι το καθεστώς Μαδούρο δεν ήταν δημοκρατικό. Υπάρχουν πολύ πιο αυταρχικά καθεστώτα και όμως τα χαϊδεύουν, καλή ώρα όπως την Τουρκία, όπου ο ηγέτης της αντιπολίτευσης φυλακίζεται χωρίς δίκη, αλλά δεν ιδρώνει το αυτί τους..
Όμως, ακόμα κι αν το καθεστώς Μαδούρο είναι όπως το περιγράφουν, μήπως ξέχασαν ότι η ανθρωπότητα, μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, θέσπισε μηχανισμούς αντιμετώπισης τέτοιων καταστάσεων, μέσω του Συμβουλίου Ασφαλείας, ακριβώς για να αποκλείσει το ενδεχόμενο ο καθένας να ενεργεί μόνος του και ανεξέλεγκτος;
Αυτοί που παριστάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν, μαζί τους και ο Έλληνας πρωθυπουργός, σύντομα θα καταλάβουν ότι υπήρξαν συνεργοί για να ανοίξει ο ασκός του Αιόλου. Και δεν θα έχουν καμιά νομιμοποίηση, είτε να ασκήσουν κριτική στον Πούτιν για την επεκτατική πολιτική του, είτε στην Κίνα, αν θελήσει να προσαρτήσει με την βία την Ταιβάν».
Άραγε στο Αιγαίο ή την Κύπρο τι θα έχουν να πουν; Αναφερόμενος στην καταστροφική συμμαχία Ισραήλ- Ελλάδος- Κύπρου, ο Özay Şendir, διευθυντής της τουρκικής φιλοκυβερνητικής εφημερίδας Μιλιέτ, έγράψε προχθές μεταξύ των άλλων:
«Οι εξελίξεις το 2026 απαιτούν από τις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις να είναι έτοιμες ανά πάσα στιγμή για μια νέα επιχείρηση ”Αττίλα”. Η ειρήνη επιτυγχάνεται με ηγέτες που έχουν κατανοήσει τη θέση τους και δεν προχωρούν σε βήματα που θα οδηγήσουν τον λαό τους σε περιπέτειες στο όνομα του λαϊκισμού. Ο Χριστοδουλίδης δεν είναι τέτοιος ηγέτης επομένως, είναι απολύτως φυσιολογικό να γίνονται οι ανάλογες προετοιμασίες».
Και βεβαίως μετά τα βίντεο στο προεδρικό Μέγαρο της Κύπρου, ο κ. Χριστοδουλίδης έχει χάσει και το όποιο ηθικό πλεονέκτημα.
Ξαναγυρίζοντας στη Γροιλανδία, ο Τραμπ τη θέλει γιατί διαθέτει μεγάλα αποθέματα σπάνιων γαιών, ορυκτών, φυσικό αέριο και πετρέλαιο, που του αρέσει ιδιαίτερα. Η Ουάσιγκτον έχει προσπαθήσει να πείσει τους Γροιλανδούς ότι τους συμφέρει η προσάρτηση και έχει επαφές με τη μειοψηφία των Γροιλανδών που την υποστηρίζουν.
Πριν από έναν χρόνο δήλωσε διατεθειμένος να την αγοράσει. Η δανική και η γροιλανδική απάντηση ήταν αρνητική. Αλλά γιατί να πληρώσει, αφού μπορεί να την πάρει τζάμπα από τους φοβισμένους;
Το κριτήριο για τον Τραμπ είναι αν αυτός και η κλίκα του βγάζουν λεφτά από την εξωτερική πολιτική. Προτιμά μία χώρα που είναι δική του και να κάνει ότι θέλει, από το να κάνει συμφωνίες και διπλωματικές επαφές, που συχαίνεται.
Άλλωστε στον Αμερικανό πρόεδρο αρέσουν οι εντυπωσιακές κινήσεις και τα μεγάλα εδάφη. Κάποτε παρατήρησε: «Λατρεύω τους χάρτες. Και πάντα έλεγα: “Κοιτάξτε το μέγεθος αυτού… Θα έπρεπε να είναι μέρος των Ηνωμένων Πολιτειών”».