Αν για κάτι μας έχει μείνει στο μυαλό η διακυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη είναι οι ιδιωτικοποιήσεις που προσπάθησε να περάσει αφειδώς σε όλο το φάσμα των δημόσιων αγαθών, με εμβληματική την ιδιωτικοποίηση των αστικών συγκοινωνιών της Αθήνας που προκάλεσε και τις μεγαλύτερες συγκρούσεις. Από τότε έχουν περάσει πολλά χρόνια και οι ιδιωτικοποιήσεις, άμεσες, έμμεσες ή «προληπτικές», είναι τόσο ευρείες που δεν προλαβαίνουμε καν να κατανοήσουμε ότι υπάρχει ένα δημόσιο αγαθό (λχ το ίντερνετ) κι αυτό έχει ήδη ιδιωτικοποιηθεί.
Βελτιώνονται οι φράχτες, βελτιώνονται και οι άλτες όμως.
Αν για κάτι θα μας μείνει στο μυαλό η διακυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι η ιδιοποίηση του κράτους. Πολύ πέρα από την ιδιωτικοποίηση, η ιδιοποίηση της διακυβέρνησης της ΝΔ εδώ και έξι χρόνια δίνει τον τόνο στη λειτουργία του κράτους: τα Υπουργεία λειτουργούν ως παραρτήματα των γραφείων της ΝΔ, τα κρατικά χρήματα πληρώνουν ιδιωτείες, οι Υπουργικές Αποφάσεις είναι μέσα για ξεκαθάρισμα λογαριασμών, οι Οργανισμοί του δημοσίου εξυπηρετούν σχέδια της στενής οικογένειας του Πρωθυπουργού, τα ευρωπαϊκά κονδύλια εξυπηρετούν την διεύρυνση της κομματικής πελατείας, οι «αξιοκρατικές» συνεντεύξεις για πρόσληψη, ομοίως. Με δυο λόγια: το επιτελικό παρακράτος σε πλήρη ανάπτυξη.
Μέχρι στιγμής, όμως, δεν είχαμε βρει κάποιον που αυτό να το δικαιολογήσει, να το βάλει σε λέξεις, να το θεωρητικοποιήσει. Αντιθέτως, όταν το ερώτημα αφορούσε το πόσο έχουν γιγαντωθεί συγκεκριμένες εταιρείες επί ΝΔ η απάντηση ήταν ότι παίρνουν τα έργα με ανοιχτούς διαγωνισμούς. Όταν το ερώτημα αφορούσε το πώς γίνεται τα «δικά τους παιδιά» να εκτινάσσονται στην κορυφή της λίστας των προσλήψεων η απάντηση ήταν ότι η συνέντευξη είναι δομημένη και αδιάβλητη. Μα όλα αυτά μέχρι χτες.
Γιατί χτες ο ακάματος Παύλος Μαρινάκης είπε να απαλλαγεί από κάθε καθωσπρεπισμό και να πει -για μια φορά- την αλήθεια. Χωρίς να την ενδύει με καμία από αυτές τις περίτεχνες διατυπώσεις περί «διαφάνειας» ή «αξιοκρατίας», που από πίσω κρύβουν λίστες της τοπικής της ΟΝΝΕΔ. Ο κ. Παύλος Μαρινάκης ρωτήθηκε χτες στην ενημέρωση πολιτικών συντακτών από τον Μηνά Κωνσταντίνου «για τα κριτήρια με τα οποία επελέγησαν οι εταιρείες» που ανέλαβαν από την Γενική Γραμματεία Τύπου να διοργανώσουν το Forum Alitheia. «Υπάρχει δημοσίευμα στο Solomon συγκεκριμένα, αλλά αναφέρεται σε στοιχεία που λέει ότι τρεις απ’ τις εταιρείες είχαν χρησιμοποιηθεί απ’ τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές του 2023», ρώτησε ο δημοσιογράφος.
«Δεν καταλαβαίνω ποια είναι η αποκάλυψη. Προφανώς τους ανθρώπους που εμπιστεύεσαι για να τους αναθέσεις κάτι, τους γνωρίζεις απ’ τη δουλειά τους ή κάποιος στους προτείνει. Αν θες να πάρεις ένα νομικό στο γραφείο σου και να του δώσεις μία ανάθεση για μία δουλειά, κάποιος στον προτείνει. Είτε έχεις εσύ εμπειρία, προηγούμενη εμπειρία από μία συνεργασία, είτε κάποιος άνθρωπος που εμπιστεύεσαι σου έχει πει για τις ικανότητές του, για την επάρκειά του. Είναι οι “δράκο” που κυνηγάνε κάποιοι».
Και παρακάτω συμπλήρωσε: «Είναι θετικό, ότι επιλέγονται άνθρωποι οι οποίοι έχουν εμπειρία και έχουν κάνει τη δουλειά τις προηγούμενες φορές, όπως και την κάνανε τώρα. Δεν καταλαβαίνω γιατί αυτή η επιμονή. Και το ξαναλέω. Είμαστε στη Νέα Δημοκρατία, από μικροί. Έχουμε γνωρίσει ανθρώπους στη Νέα Δημοκρατία, όχι με την ιδιότητα του μέλους, τεχνοκράτες, ανθρώπους τεχνικούς, ανθρώπους που κάνουνε κάποιες δουλειές, ανθρώπους που κάνουν social media. Δεν είναι κακό πράγμα κάποιος να συνεργάζεται με τη Νέα Δημοκρατία. Η Νέα Δημοκρατία είναι το κόμμα που έχει 41% αυτή τη στιγμή, επειδή το θέλουν οι πολίτες. Αύριο μπορεί να έχει ένα άλλο ποσοστό. Παλιότερα μπορεί να είχε ένα μικρότερο ποσοστό. Δεν έχει νόημα αυτή η συζήτηση».
Άγνοια, αφέλεια ή αλαζονεία, είναι πράγματι εξαιρετικά εντυπωσιακό ότι ο Παύλος Μαρινάκης καθίσταται ο πρώτος Υπουργός της κυβέρνησης που με εμφατικό τρόπο παραδέχεται ότι το να είσαι επικεφαλής σε ένα Υπουργείο και να διαχειρίζεσαι δημόσια εξουσία και δημόσιο χρήμα είναι το ίδιο με το να έχεις το ιδιωτικό σου γραφείο και θες να προσλάβεις κάποιον. Ότι τα χρήματα του δημοσίου επιβάλλεται να μοιράζονται σε εταιρείες ανθρώπων που έχουν γνωριστεί στα γραφεία της ΟΝΝΕΔ ή της ΝΔ, γιατί αυτοί είναι οι εκλεκτοί και έμπιστοι. Ότι τελοσπάντων, έτσι ξέρουν αυτοί να διαχειρίζονται το κράτος: ως ιδιωτική υπόθεση. Και ότι δεν έχουν πλέον ανάγκη να το κρύβουν.
Τι μας λέει εδώ με αφοπλιστική ειλικρίνεια ο Π. Μαρινάκης; Ότι οι νόμοι που διέπουν τους διαγωνισμούς και τις συμβάσεις του δημοσίου, οι κανόνες, η Αρχή Δημοσίων Συμβάσεων, το Ελεγκτικό Συνέδριο, η αποπολιτικοποίηση του δημοσίου (εδώ γελάμε!) και όλα αυτά τα περίπλοκα νομοθετικά πλαίσια που υποτίθεται ότι ψηφίζει η Βουλή σε νόμους και σε τροπολογίες, όλα αυτά που χρησιμεύουν ως αυστηρά αναχώματα για να μην χρησιμοποιούν οι κυβερνήσεις το δημόσιο χρήμα σαν να είναι η ιδιωτική τους περιουσία, κατατάσσονται στην κατηγορία «δεν έχει νόημα αυτή η συζήτηση»!
Ο Παύλος Μαρινάκης αναδεικνύεται έτσι στον πρώτο θεωρητικό της ιδιοποίησης του κράτους. Το χρήμα όλων μας ανήκει τώρα σε κείνον, σαν να είναι περιουσία της οικογένειάς του. Το κράτος που πληρώνουμε όλοι και όλες μας ανήκει στη ΝΔ και το χειρίζεται στις Τοπικές της Οργανώσεις -εκεί που γίνονται οι καλύτερες γνωριμίες. Η πολιτική ως ιδιωτεία. Το ερώτημα είναι: θα προκαλέσει κάποιο σάλο αυτή η δήλωσή του;