«Η ελληνική στρατηγική αντιγραφής της Γαλάζιας Πατρίδας» (Nefes) Ads «Ο Έλληνας ψάχνει μπελάδες» (Türkiye)
(Λογοπαίγνιο, καθώς η τουρκική λέξη που χρησιμοποιείται παραπέμπει ταυτόχρονα στην έννοια του «μπελά» και στο Καστελλόριζο.) Ads «Ψηφιακός πανικός παρακολούθησης στους Έλληνες» (Akit) Ads «Ελληνοτουρκική ένταση σχετικά με τον ζωμό από εντόσθια και τον πατσά» (Nefes) Ads «Αυτή τη φορά οι Έλληνες έβαλαν στο στόχαστρο τη δική μας πηγή ίασης (τον ζωμό και τον πατσά)» (Sözcü)
Τα παραπάνω είναι μερικοί από τους τίτλους τουρκικών εφημερίδων της περασμένης εβδομάδας. Όλες τους είναι φιλοερντογανικές. Μπορεί να έχουν χαμηλές πωλήσεις, αλλά φωνάζουν πολύ δυνατά.
«Παραδοσιακοί καλοκαιρινοί καβγάδες», σύμφωνα με τον αρθρογράφο της ιστοσελίδας T24, Ζεϊνέλ Λουλέ. «Οι εθνικιστές και οι υποστηρικτές ενός ελληνοτουρκικού πολέμου και από τις δύο πλευρές αρχίζουν να εκτοξεύουν συνθήματα κατά της ειρήνης με το που ξεκινά το καλοκαίρι», γράφει στο άρθρο του με τίτλο «Αν χρειάζεστε έναν εχθρό, ο γείτονας είναι εδώ».
Ο Λουλέ υπενθυμίζει ότι ολοένα και περισσότεροι Τούρκοι τουρίστες περνούν τις διακοπές τους στα ελληνικά νησιά του Αιγαίου, επειδή «είναι φθηνότερα και προσφέρουν καλύτερη ποιότητα». Ωστόσο, προκειμένου να αποφύγει μια άμεση αντιπαράθεση με την Άγκυρα, επιρρίπτει ίσες ευθύνες και στις δύο πλευρές.
Στην Τουρκία, η ανθελληνική εχθρότητα προκαλείται σχεδόν πάντοτε από τους κύκλους της εξουσίας, ιδιαίτερα όταν η κυβέρνηση αδυνατεί να επιλύσει τα πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα στο εσωτερικό της χώρας. Όπως όλοι γνωρίζουν, «ο φόβος είναι ένα εργαλείο που μπορεί να συσπειρώσει τον πληθυσμό γύρω από την εξουσία».
«Τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης δεν κάνουν διάκριση ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση και τον ελληνικό λαό», παρατηρεί από την πλευρά του ο Φαρούκ Μπιλντιριτζί, διαμεσολαβητής (ombudsman) και αρθρογράφος της ιστοσελίδας T24. «Υιοθετούν έναν διχαστικό, εχθρικό και ορισμένες φορές γεμάτο μίσος λόγο απέναντι στην Ελλάδα και τους Έλληνες», γράφει.
Παράλληλα, θυμάται με νοσταλγία τις προσπάθειες του Τούρκου δημοσιογράφου Αμπντί Ιπεκτσί και του Έλληνα μηχανικού και συγγραφέα Ανδρέα Πολιτάκη, οι οποίοι ίδρυσαν το 1979 το Βραβείο Ελληνοτουρκικής Φιλίας. Ο θεσμός αυτός κατάφερε να επιβιώσει μόνο μέχρι το 2001.
Αν η ανθελληνική εχθρότητα περιοριζόταν στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και στα μηνύματα των διαδικτυακών τρολ, οι συνέπειες θα ήταν σχετικά περιορισμένες. Ωστόσο, και ο Πρόεδρος Ερντογάν συμμετέχει σε αυτό το κλίμα.
Προφανώς δυσαρεστημένος από τις σχέσεις και τις πρωτοβουλίες που αναπτύσσονται μεταξύ Ελλάδας, Γαλλίας, Κύπρου και Ισραήλ, δήλωσε πρόσφατα:
«Διαπιστώνουμε ότι γίνεται μια προσπάθεια να σπαρθεί η διχόνοια στην Ανατολική Μεσόγειο, ιδιαίτερα στην Κύπρο. Παρακολουθούμε στενά τις εξελίξεις. Θέλω να είμαι απολύτως σαφής: εάν τα δικαιώματα και τα συμφέροντα της Τουρκίας και των Τουρκοκυπρίων απειληθούν στην Ανατολική Μεσόγειο, η απάντησή μας θα είναι ξεκάθαρη και αποφασιστική.»
Ο Ερντογάν, σχεδόν πεπεισμένος –σύμφωνα με τον αρθρογράφο– ότι θα χάσει τις επόμενες εκλογές (θεωρητικά τον Μάιο του 2028), και εξακολουθώντας να αδυνατεί να επιλύσει το κουρδικό ζήτημα και την οικονομική ύφεση, προσπαθεί να επινοήσει έκτακτες λύσεις, εκτιμά η πλειονότητα των εγχώριων και ξένων παρατηρητών.