Η προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να ελέγξει τις διεθνείς δεσμεύσεις μέσα από το πρίσμα της δημοσιονομικής πειθαρχίας και του εθνικού συμφέροντος αναγκάζει τους παγκόσμιους θεσμούς να λογοδοτήσουν. Αν και ορισμένοι από αυτούς τους οργανισμούς ίσως δυσκολευτούν να δικαιολογήσουν τη συνέχιση της χρηματοδότησής τους υπό αυστηρό έλεγχο, η Διακυβερνητική Επιτροπή για την Κλιματική Αλλαγή (IPCC) αξίζει επανεξέταση.
Εδώ βρίσκεται το βασικό δίλημμα: η IPCC υπήρξε επί μακρόν το πιο αποτελεσματικό παγκόσμιο ανάχωμα απέναντι στον κλιματικό πανικό. Ακτιβιστές μπορεί να φωνάζουν για «κλιματική κατάρρευση» ή «παγκόσμιο βρασμό», όμως αυτές οι φράσεις δεν εμφανίζονται πουθενά στην πιο πρόσφατη συνθετική έκθεση της IPCC.
Η βασική έκθεση φυσικών επιστημών, γνωστή ως Ομάδα Εργασίας Ι, επιβεβαιώνει ότι η κλιματική αλλαγή είναι πραγματική και ανησυχητική, αλλά απέχει πολύ από την αποκαλυπτική καταστροφή που συχνά κυριαρχεί στους τίτλους.
Δυστυχώς, άλλα τμήματα της IPCC έχουν παρεκκλίνει και ορισμένα έχουν καταληφθεί από ακτιβιστές που προβάλλουν σενάρια χειρότερης περίπτωσης και υποβαθμίζουν την προσαρμογή και το κόστος των πολιτικών. Αυτοί ευθύνονται για τον ισχυρισμό ότι οι παγετώνες των Ιμαλαΐων θα εξαφανίζονταν έως το 2035, μια πρόβλεψη που αποδείχθηκε εντυπωσιακά λανθασμένη. Παρομοίως, η «Σύνοψη για τους Χαράκτες Πολιτικής», που δημοσιεύεται πριν από την ίδια την επιστήμη, συχνά παραμορφώνει την ανάλυση της IPCC προκειμένου να είναι πιο φιλική προς τα μέσα και πιο εντυπωσιακή.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται μπροστά σε μια κρίσιμη επιλογή. Η πλήρης αποχώρηση, όπως έχει δηλώσει ότι θα πράξει η κυβέρνηση Τραμπ, σημαίνει απώλεια επιρροής στην κατεύθυνση της IPCC, παραχώρηση ελέγχου σε κινδυνολόγους, αντιπάλους και λιγότερο αυστηρές φωνές. Το αποτέλεσμα θα είναι περισσότερη πολιτικοποιημένη υπερβολή, περισσότερες ιστορίες τρόμου και περισσότερο παγκόσμιο κλίμα πανικού.
Αντίθετα, οι ΗΠΑ θα έπρεπε να παραμείνουν, να εμπλακούν ενεργά και να ασκήσουν δυσανάλογη επιρροή ως ο μεγαλύτερος χρηματοδότης της IPCC. Αυτό θα ήταν αξιοσημείωτα φθηνό. Το 2024, οι ΗΠΑ κατέβαλαν περίπου 1,9 εκατ. δολάρια για να καλύψουν πάνω από το ένα τέταρτο του προϋπολογισμού της IPCC, επισκιάζοντας τη πενιχρή συνεισφορά της Κίνας των 23.000 δολαρίων την ίδια χρονιά.
Μια χρήσιμη αλλαγή θα ήταν να επανεστιαστεί η IPCC στην αποκατάσταση αυστηρών αναλύσεων κόστους-οφέλους, οι οποίες δείχνουν ότι υπάρχει ανάγκη αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής, αλλά πολύ λιγότερο επιθετικά απ’ όσο απαιτούν πολλοί διεθνιστές.
Η επαναφορά της παγκόσμιας προσοχής τόσο στο κόστος από την κλιματική αλλαγή όσο και στα τρισεκατομμύρια δολάρια που χάνονται λόγω της κλιματικής πολιτικής θα επέτρεπε καλύτερη παγκόσμια λήψη αποφάσεων. Καθοριστικής σημασίας είναι ότι οι βέλτιστες πολιτικές δίνουν προτεραιότητα στην καινοτομία, την προσαρμογή και την πράσινη έρευνα και ανάπτυξη.
Η παραμονή στην IPCC θα μπορούσε επίσης να αποτρέψει έναν ακόμη χειρότερο καταιγισμό τρομολαγνικών αφηγημάτων. Για παράδειγμα, οι εκθέσεις της IPCC εδώ και καιρό δείχνουν ελάχιστη στήριξη στους επαναλαμβανόμενους ισχυρισμούς περί αύξησης τυφώνων, πλημμυρών, ξηρασιών και πυρκαγιών. Ωστόσο, η επιλογή συγγραφέων για την επόμενη μεγάλη έκθεση, που αναμένεται το 2029, κλίνει προς την «απόδοση ακραίων καιρικών φαινομένων», μια προσέγγιση που δεν προσφέρει επιστημονική γνώση αλλά αφηγήσεις πιο κατάλληλες για τα μέσα και για δικαστικές διώξεις κατά εταιρειών ορυκτών καυσίμων. Μία από τις νέες επικεφαλής συγγραφείς έχει προωθήσει τις πολιτικές της απόψεις συνδέοντας την κλιματική αλλαγή με ζητήματα όπως η ανισότητα, η αποικιοκρατία και ο ρατσισμός.
Μια τέτοια μετατόπιση μπορεί μόνο να χειροτερεύσει τις παγκόσμιες κλιματικές συμβουλές. Οι αναλυτές απόδοσης ουσιαστικά εξετάζουν ένα κακό καιρικό φαινόμενο, έναν τυφώνα, μια πλημμύρα ή μια ξηρασία, για να δουν αν μπορεί να συνδεθεί με την υπερθέρμανση του πλανήτη. Το κάνουν τρέχοντας κλιματικά μοντέλα με και χωρίς υπερθέρμανση, ώστε να ελέγξουν αν το φαινόμενο είναι πιο πιθανό σε έναν θερμότερο κόσμο. Αν και αυτό λειτουργεί καλά ως υλικό για ειδήσεις, παραβλέπει όλα τα μέρη και τις περιόδους όπου ο κακός καιρός δεν εμφανίζεται. Η κλιματική αλλαγή αναφέρεται σε περιοχές με αυξανόμενη ξηρασία χωρίς να σημειώνεται ότι καθιστά την ξηρασία λιγότερο πιθανή σε άλλες περιοχές. Οι θάνατοι από εντονότερους καύσωνες προβάλλονται χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι μειωμένοι ψυχροί χειμώνες που σώζουν παγκοσμίως πολύ περισσότερες ζωές.
Οι μεταρρυθμίσεις θα μπορούσαν να διορθώσουν αυτή τη μεροληψία. Ο Λευκός Οίκος θα μπορούσε να διασφαλίσει ότι η IPCC δεν θα παρεκκλίνει από την προηγούμενη, ανεκτίμητη μεθοδολογική της αυστηρότητα, διατηρώντας την Ομάδα Εργασίας Ι προσηλωμένη στα δεδομένα και περιορίζοντας τις κινδυνολογικές υπερβολές αλλού.
Διαδοχικές κυβερνήσεις των ΗΠΑ απέτυχαν να επιμείνουν σε μεταρρυθμίσεις. Όμως η διασφάλιση ότι η IPCC παραμένει λογική και επιστημονικά τεκμηριωμένη θα εξυπηρετούσε τα αμερικανικά συμφέροντα, αντισταθμίζοντας την κλιματική εμμονή που αποσπά την προσοχή από επείγουσες παγκόσμιες προτεραιότητες, όπως η ασφάλεια, η ενέργεια, η φτώχεια, η πείνα και οι ασθένειες. Μια αναμορφωμένη IPCC θα βοηθούσε στη διαμόρφωση ρεαλιστικών παγκόσμιων προτεραιοτήτων, μειώνοντας τους κομματικούς διχασμούς στο εσωτερικό και ενισχύοντας τις συμμαχίες στο εξωτερικό.
Φυσικά, η πλήρης αποχώρηση παραμένει πάντα μια επιλογή αν η IPCC ακολουθήσει έναν μη αναστρέψιμο δρόμο. Όμως με λιγότερα από 2 εκατ. δολάρια, οι ΗΠΑ μπορούν να αξιοποιήσουν την επιρροή τους για καλό σκοπό. Επιμένοντας στην ειλικρίνεια, την αποδοτικότητα κόστους και την ισορροπία, η Αμερική μπορεί να στηρίξει την IPCC ώστε να παρέχει αυστηρή κλιματική επιστήμη. Πρόκειται για επιρροή που αξίζει να διατηρηθεί.