- Πόσες φορές έχουμε πει «είμαι καλά» χωρίς να το εννοούμε πραγματικά; Η ερώτηση «Πώς είσαι;» μοιάζει απλή, όμως η απάντηση συχνά βγαίνει σχεδόν αυτόματα. Μπορεί να νιώθουμε πίεση, κούραση, απογοήτευση, μοναξιά ή συναισθηματική εξάντληση, κι όμως επιλέγουμε ένα σύντομο «καλά» για να αποφύγουμε εξηγήσεις ή μια δύσκολη συζήτηση.
Μερικές φορές ούτε εμείς ξέρουμε τι νιώθουμε
Το να δυσκολευόμαστε να περιγράψουμε τα συναισθήματά μας δεν σημαίνει απαραίτητα ότι τα κρύβουμε. Μπορεί απλώς να μην έχουμε μάθει να τα αναγνωρίζουμε. Η συναισθηματική επίγνωση δεν είναι κάτι που όλοι κατακτούν από μικρή ηλικία· είναι μια δεξιότητα που αναπτύσσεται σταδιακά.
Έτσι, αντί να πούμε «νιώθω απογοητευμένος» ή «αισθάνομαι παραμελημένος», συχνά μιλάμε για την κατάσταση που προηγήθηκε: «έχω πολλή δουλειά», «δεν κοιμήθηκα καλά», «με εκνεύρισε αυτό που έγινε». Όμως πίσω από αυτές τις φράσεις μπορεί να κρύβεται ένα διαφορετικό και βαθύτερο συναίσθημα.
Μπορεί να μην είμαστε απλώς κουρασμένοι, αλλά εξαντλημένοι. Μπορεί ο θυμός να κρύβει πληγή, ενώ αυτό που αποκαλούμε «πεσμένη διάθεση» να είναι στην πραγματικότητα απογοήτευση ή μοναξιά.
Μια μικρή παύση πριν από το «καλά»
Την επόμενη φορά που κάποιος θα μας ρωτήσει «Πώς είσαι;», ίσως αξίζει να μην απαντήσουμε αμέσως. Μια βαθιά ανάσα και λίγα δευτερόλεπτα σιωπής μπορούν να μας βοηθήσουν να αναρωτηθούμε: «Τι αισθάνομαι πραγματικά αυτή τη στιγμή;»
Ακόμη κι αν δεν μπορούμε να βρούμε αμέσως τη σωστή λέξη, μπορούμε να ξεκινήσουμε παρατηρώντας το σώμα μας. Ένταση στους ώμους, σφιγμένη γνάθος, βάρος στο στήθος ή έλλειψη ενέργειας μπορεί να αποτελούν σημάδια ότι κάτι μέσα μας χρειάζεται προσοχή.
Στη συνέχεια, μπορούμε να προσπαθήσουμε να δώσουμε ένα όνομα σε αυτό που αισθανόμαστε: άγχος, θυμός, ανακούφιση, χαρά, σύγχυση, απογοήτευση, μοναξιά. Δεν χρειάζεται να είμαστε απολύτως βέβαιοι. Η αναγνώριση είναι το πρώτο βήμα.
Όταν το «καλά» γίνεται εμπόδιο στην ουσιαστική σύνδεση
Δεν είναι απαραίτητο να μοιραζόμαστε κάθε σκέψη και κάθε συναίσθημα με όλους. Ωστόσο, όταν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να είναι πιο ειλικρινής με όσα νιώθει, δίνουμε και στους ανθρώπους που εμπιστευόμαστε την ευκαιρία να μας γνωρίσουν πραγματικά.
Το «είμαι καλά» μπορεί να τελειώσει μια συζήτηση. Αντίθετα, ένα «δεν είμαι πολύ καλά σήμερα και θα ήθελα να μιλήσω» μπορεί να αποτελέσει την αρχή μιας ουσιαστικής κουβέντας.
Τελικά, το να ακούμε περισσότερο τον εαυτό μας και να αναγνωρίζουμε τα συναισθήματά μας δεν σημαίνει ότι πρέπει να τα μοιραζόμαστε όλα. Σημαίνει ότι δίνουμε αξία σε αυτό που πραγματικά συμβαίνει μέσα μας — και αυτό μπορεί να μας φέρει πιο κοντά τόσο στον εαυτό μας όσο και στους ανθρώπους που αγαπάμε.