Ενώ δούλευα πάνω στο παρακάτω άρθρο, η ICE (Υπηρεσία Μετανάστευσης) δολοφόνησε μια γυναίκα στη Μινεάπολη. Θα το δημοσιεύσω, αλλά όπως κάθε αξιοπρεπής Αμερικανός, μου είναι δύσκολο να σκεφτώ οτιδήποτε άλλο αυτή τη στιγμή. Ads Ο Ντόναλντ Τραμπ λέει ότι η Βενεζουέλα θα «παραδώσει» 30 έως 50 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου, κάτι που μπορεί να είναι αλήθεια ή και όχι. Ads Ο Τραμπ έχει ιστορικό μεγαλοπρεπών ισχυρισμών για δεσμεύσεις ξένων κυβερνήσεων – έχουν υποσχεθεί 17 τρισεκατομμύρια δολάρια, κάν’ τα 18 τρισεκατομμύρια, εντάξει 21 τρισεκατομμύρια σε επενδύσεις – που τελικά αποδεικνύεται ότι υπάρχουν μόνο στο μυαλό του. Ads Εξάλλου, συνεχίζει να ισχυρίζεται ότι ελέγχει τη Βενεζουέλα – σημειώστε την αναφορά στις «Μεταβατικές Αρχές» – ενώ είναι πλέον προφανές ότι η απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο δεν αποτέλεσε αλλαγή καθεστώτος με καμία ουσιαστική έννοια και ότι η ίδια συμμορία τραμπούκων, μείον ένα μέλος, εξακολουθεί να βρίσκεται στην εξουσία. Ads Διαβάστε επίσης: ΗΠΑ στη Βενεζουέλα / Όχι για καμία δημοκρατία, αλλά για τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο
Αλλά ας υποθέσουμε ότι αυτή η εφάπαξ «δωρεά» πετρελαίου είναι πραγματική. Ο Τραμπ θα ήθελε να πιστέψετε ότι πρόκειται για κάτι σπουδαίο – ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ βαρέλια.
Όμως αυτή η ποσότητα πετρελαίου έχει αγοραία αξία γύρω στα 2 δισεκατομμύρια δολάρια, που δεν είναι μεγάλο ποσό για τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Στην πραγματικότητα, είναι λιγότερο από το 0,01% του ΑΕΠ. Και σε όρους κατανάλωσης πετρελαίου των ΗΠΑ, αντιστοιχεί σε περίπου δύο ημέρες κατανάλωσης.
Ωστόσο, ο Τραμπ λέει ότι τα χρήματα από την πώληση του πετρελαίου «θα ελέγχονται από εμένα».
Και ενώ τα 2 δισεκατομμύρια δολάρια είναι ένα αμελητέο ποσό από την άποψη του εθνικού συμφέροντος, είναι αρκετά μεγάλο αν τα χρήματα διοχετευτούν στα χέρια της κλίκας που αυτή τη στιγμή διοικεί την κυβέρνηση των ΗΠΑ.
Χρησιμοποιώ τη λέξη «κλίκα» συνειδητά. Αυτός είναι ο όρος που χρησιμοποιούν οι πολιτικοί επιστήμονες Στέισι Ε. Γκόνταρντ και Αβραάμ Νιούμαν σε μια πρόσφατη εργασία τους με τίτλο «Πιο Πίσω στο Μέλλον: Νεο-Βασιλείες, η Κυβέρνηση Τραμπ και το Αναδυόμενο Διεθνές Σύστημα».
Η Γκόνταρντ και ο Νιούμαν έχουν συγκεντρώσει την προσοχή για την ανάλυσή τους, η οποία υποστηρίζει ότι οι Αμερικανοί πρέπει να πάψουν να πιστεύουν πως η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ υπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα των ΗΠΑ.
Αντίθετα, υποστηρίζουν, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι με πολλούς τρόπους έχουμε μεταφερθεί πίσω στον 16ο αιώνα – μια εποχή πριν από την ύπαρξη των εθνικών κρατών, όταν οι διεθνείς υποθέσεις ήταν ένα παιχνίδι που έπαιζαν δυναστείες προς εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων.
Έτσι, οι Ιταλικοί Πόλεμοι του 16ου αιώνα δεν ήταν μια σύγκρουση μεταξύ Γαλλίας και Ισπανίας – ήταν ένας αγώνας για κυριαρχία ανάμεσα στον Οίκο των Βαλουά και στους Αψβούργους.
Παρομοίως, υποστηρίζουν η Γκόνταρντ και ο Νιούμαν, η τραμπική εξωτερική πολιτική δεν έχει καμία σχέση με το, υποτίθεται, «να ξαναγίνει η Αμερική σπουδαία».
Τα πάντα έχουν να κάνουν με την αύξηση του πλούτου και του κύρους της οικογένειας Τραμπ και των παρατρεχάμενών της – αυτού που αποκαλούν τη δική μας κυβερνώσα κλίκα.
Όπως επισημαίνουν η Γκόνταρντ και ο Νιούμαν, η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ τον τελευταίο χρόνο δεν βγάζει κανένα νόημα αν ερμηνευθεί μέσα από το πρίσμα του εθνικού συμφέροντος.
Πώς εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ΗΠΑ να προσβάλλουν και να ταπεινώνουν τον Καναδά, που υπήρξε απολύτως αξιόπιστος σύμμαχος;
Γιατί ένας πρόεδρος των ΗΠΑ να μιλά για κατάληψη της Γροιλανδίας, η οποία ανήκει σε έναν άλλο σύμμαχο, τη Δανία, και είναι ένα μέρος όπου η Αμερική ήδη διαθέτει στρατιωτική βάση και μπορεί να κάνει ό,τι θεωρεί απαραίτητο για την προστασία της εθνικής της ασφάλειας;
Αλλά η κλίκα του Τραμπ δεν ενδιαφέρεται για το αν τα έθνη υπήρξαν πιστοί σύμμαχοι των Ηνωμένων Πολιτειών. Θέλουν υποτελείς πελάτες που να πληρώνουν φόρο υποτέλειας, όχι στην Αμερική, αλλά σε αυτούς προσωπικά. Και αυτό είναι κάτι που δημοκρατίες όπως ο Καναδάς και η Δανία δεν πρόκειται να κάνουν.
Ο Τραμπ υπήρξε αξιοσημείωτα διαφανής ως προς τους στόχους του στη Βενεζουέλα: Όλα αφορούν τη λεηλασία. Δηλαδή, θέλει να αρπάξει τον πετρελαϊκό πλούτο της χώρας προς όφελος του ίδιου και της κλίκας του.
Ορισμένοι άνθρωποι, ιδίως η Μαρία Κορίνα Ματσάδο, ηγέτιδα της αντιπολίτευσης της Βενεζουέλας, έχουν εκπλαγεί που ο Τραμπ δεν δείχνει κανένα ενδιαφέρον για την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Αλλά γιατί να το έκανε;
Δεν μπορεί να πλουτίσει προσωπικά σε δημοκρατίες όπως ο Καναδάς και η Δανία. Αντίθετα, ένα καταπιεστικό καθεστώς όπως της Βενεζουέλας είναι πρόθυμο να του πληρώνει χρήματα προστασίας.
Ο Τραμπ καυχιέται ότι ιδιοποιείται 2 δισεκατομμύρια δολάρια (ίσως) από τα τρέχοντα αποθέματα πετρελαίου της Βενεζουέλας. Όμως πόσο κοστίζει όλη αυτή η περιπέτεια στους Αμερικανούς φορολογούμενους;
Σύμφωνα με μια έκθεση του Δεκεμβρίου στο περιοδικό The National Interest («Εθνικό Συμφέρον» ένα ειρωνικό όνομα, δεδομένων των πολιτικών του Τραμπ), η μετακίνηση μιας ομάδας κρούσης αεροπλανοφόρου στην Καραϊβική κόστισε περίπου 600 εκατομμύρια δολάρια.
Επιπλέον, τα συνεχιζόμενα λειτουργικά κόστη ανέρχονται σε 6,5 εκατομμύρια δολάρια την ημέρα, τα οποία συσσωρεύονται από τα τέλη Οκτωβρίου/αρχές Νοεμβρίου.
Αν προστεθεί και το κόστος των πυρομαχικών που χρησιμοποιήθηκαν κατά την απαγωγή του Μαδούρο, όλη αυτή η περιπέτεια έχει σίγουρα κοστίσει πάνω από ένα δισεκατομμύριο δολάρια.
Επιπλέον, το «ρολόι» συνεχίζει να γράφει: Αφού οι Τσαβίστας παραμένουν στην εξουσία, ο Τραμπ πρέπει να διατηρεί δυνάμεις κοντά για να τους εκφοβίζει ώστε να τηρούν τις συμφωνίες. Αλλά ο Τραμπ δεν ενδιαφέρεται: Τα στρατιωτικά έξοδα είναι πρόβλημα των «μικρών ανθρώπων».
Το συμπέρασμα είναι ότι, για να καταλάβετε τι κάνει ο Τραμπ σε όλο τον κόσμο, πρέπει να αποβάλετε την ιδέα ότι οτιδήποτε από αυτά αφορά την εξυπηρέτηση της Αμερικής. Όλα έχουν να κάνουν με τη δική του αυτο-λατρεία και με τον πλουτισμό της κλίκας του. Το σχόλιο του Αμερικάνου οικονομολόγου στη σελίδα του στο substack.
Επιμέλεια: Mόνικα Αρτινού