Όσο μελετά κάποιος την ιστορία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου μαθαίνει πράγματα, όχι απλά άγνωστα, αλλά και άκρως εντυπωσιακά. Πολύ πρόσφατα εντοπίσαμε συγκλονιστικά στοιχεία για τις γυναίκες-πιλότους της ΕΣΣΔ που έδρασαν κατά τον Β’ ΠΠ. Ανάμεσά τους, όπως θα δούμε, ξεχωριστή θέση κατέχουν οι λεγόμενες «Νυχτερινές Μάγισσες» («Nachthexen» στα γερμανικά, «Night Witches» στα αγγλικά). Γιατί οι Γερμανοί τους έδωσαν αυτό το όνομα και ποια ήταν η δράση τους κατά τον Β’ ΠΠ; Θα δούμε πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία, ξεκινώντας από την ιστορία των γυναικών πιλότων στη Ρωσία και την ΕΣΣΔ.
Οι γυναίκες αεροπόροι σε Ρωσία και ΕΣΣΔ (1911-1941)
Αν και η Αεροπορία στην τσαρική Ρωσία αναπτύχθηκε αργότερα από τη Δυτική Ευρώπη, από το 1911 αναφέρονται οι πρώτες γυναίκες αεροπόροι. Ανάμεσά τους, η πριγκίπισσα Ευγενία Σακόφσκαγια, η οποία θεωρείται πρωτοπόρος των στρατιωτικών πτήσεων, αφού κατά τον Α’ ΠΠ, αν και δεν ανήκε στον Στρατό, εκτελούσε αναγνωριστικές πτήσεις, με την άδεια του τσάρου. Μια άλλη νεαρή κοπέλα, η Ναντέζτα Ντεγκτέρεβα έκανε αναγνωριστικές πτήσεις, αφού προηγουμένως είχε περάσει κανονικά από στρατιωτική εκπαίδευση μεταμφιεσμένη σε άντρα! Το φύλο της αποκαλύφθηκε όταν τραυματίστηκε από εχθρικά πυρά και χρειάστηκε να νοσηλευτεί!
Το πλήρωμα του αεροσκάφους της θρυλικής πτήσης του 1938, δεξιά, η Μαρίνα Ράσκοβα
Μετά την επικράτηση των Μπολσεβίκων και την ίδρυση της ΕΣΣΔ, οι αεραθλητικές λέσχες προσέλκυσαν πολλούς άντρες αλλά και γυναίκες, με αγάπη για τις πτήσεις. Το 1927, ιδρύθηκε η παραστρατιωτική οργάνωση Osoaviakhim, με σκοπό την εκπαίδευση της νεολαίας σε διάφορα αθλήματα (σκοποβολή, πτώση με αλεξίπτωτο, χειρισμός ελαφρών αεροσκαφών κ.ά.). Πολλές νέες κοπέλες έσπευσαν να αποκτήσουν πτυχίο χειρίστριας και μερικές συνέχισαν να πετούν με την Πολιτική Αεροπορία που είχε ιδρυθεί πρόσφατα. Όσες όμως επιχείρησαν να ενταχθούν στη VVS (Voenno-Vozdushnye Sily), τη Σοβιετική Πολεμική Αεροπορία (Soviet Air Force στα αγγλικά) συναντούσαν δυσκολίες. Παρά τις διακηρύξεις περί ισότητας των δύο φύλων, το σοβιετικό καθεστώς ήταν άκρως επιφυλακτικό στην είσοδο γυναικών στην Αεροπορική Ακαδημία. Αυτό έγινε μόνο για κάποιες που προέρχονταν από τον Στρατό ή άλλες με σημαντική πτητική εμπειρία.
Από τη δεκαετία του 1930, τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν, καθώς η ΕΣΣΔ σημείωσε σημαντικές διακρίσεις σε πτήσεις μεγάλων αποστάσεων. Αρχικά με ανδρικά πληρώματα και ακολούθως τη σκυτάλη πήραν οι γυναίκες. Το 1938 η Μαρίνα Ράσκοβα, η Βαλεντίνα Γκριζοντούμποβα και η Πολίνα Οσιπένκο, πετώντας με το κατάλληλα μετασκευασμένο δικινητήριο ΑΝΤ-37 διένυσαν απόσταση 5.947 χλμ. σε ευθεία, καταρρίπτοντας το γυναικείο παγκόσμιο ρεκόρ κατά 1.500 χλμ. Λόγω περιορισμένης ορατότητας και εξάντλησης των καυσίμων τους, έκαναν αναγκαστική προσγείωση λίγο πριν το Χαμπαρόφσκ, κοντά στα ΝΑ παράλια του Ειρηνικού. Η Ράσκοβα, που ήταν πλοηγός, αφού εγκατέλειψε το αεροσκάφος, πέρασε 10 μέρες στην άγρια φύση με περιορισμένο φαγητό και νερό, πριν φτάσουν τα συνεργεία διάσωσης. Το τριμελές πλήρωμα τιμήθηκε με την ύψιστη τιμή του «Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης» που για πρώτη φορά δόθηκε σε γυναίκες. Η Οσιπένκο (συγκυβερνήτης) χάθηκε σε αεροπορικό ατύχημα το 1939, ενώ η κυβερνήτης Γκριζοντούμποβα και η Ράσκοβα είχαν σημαντική δράση στον Β’ ΠΠ. Η Ράσκοβα όμως σκοτώθηκε το 1943.
Η Μαρίνα Ράσκοβα
Κλείσιμο
Το 1940 λειτουργούσαν στην ΕΣΣΔ πάνω από 100 αερολέσχες. Οι άνδρες μέλη τους έμπαιναν αυτόματα στην εφεδρεία της VVS, όχι όμως και οι γυναίκες που ήταν σχεδόν το 1/4 των μελών των αερολεσχών! Μετά τη γερμανική εισβολή στην ΕΣΣΔ, τον Ιούνιο του 1941, πολλές γυναίκες ζήτησαν να καταταγούν στην VVS. Όμως δεν γίνονταν δεκτές. Η ηρωίδα Ράσκοβα κατακλύστηκε από επιστολές γυναικών με δίπλωμα ιπταμένου, από κάθε άκρη της χώρας, που ζητούσαν να αναλάβει πρωτοβουλία για να πολεμήσουν τους εισβολείς στον αέρα. Η Ράσκοβα ζήτησε ακρόαση από τον Στάλιν, ο οποίος με μία, μάλλον απροσδόκητη απόφαση δέχτηκε να αξιοποιηθούν όλες οι γυναίκες αεροπόροι. Αποφασίστηκε η ίδρυση της 122ας Αεροπορικής Ταξιαρχίας, αποτελούμενης από τρία Αεροπορικά Συντάγματα (ΑΣ): το 586, με καταδιωκτικά Yak-1, το 587, με ελαφρά βομβαρδιστικά κάθετης εφόρμησης SU-2 και το 588, με ελαφρά βομβαρδιστικά για νυχτερινές επιχειρήσεις. Διοικήτρια της Ταξιαρχίας ορίστηκε η Ράσκοβα. Και τα τρία ΑΣ στελεχώθηκαν σε όλους τους τομείς, μόνο από γυναίκες. Στόχος, με την ταχύρρυθμη εκπαίδευση που θα λάμβαναν οι γυναίκες, ήταν να αναλάβουν δράση το 1942. Στις 17/10/1941, με τους Γερμανούς σε απόσταση αναπνοής από τη Μόσχα, 400 από αυτές, έπειτα από ένα αρχικό ξεδιάλεγμα, ξεκίνησαν σιδηροδρομικώς για το κέντρο εκπαίδευσης «Ένγκελς» στον Βόλγα.
Αρχικά, οι εκπαιδευόμενες ξεκίνησαν με καθημερινά θεωρητικά πολύωρα μαθήματα και στις 7 Νοεμβρίου 1941 ανήμερα της επετείου της Επανάστασης συγκεντρώθηκαν για να δώσουν τον στρατιωτικό όρκο. Η Ράσκοβα, αφού αναφέρθηκε στις μεγάλες ηρωίδες της Στρατιωτικής Ιστορίας, συνέχισε λέγοντας: «… όλες αυτές οι γυναίκες έδρασαν μόνες τους και πολεμούσαν σε αντρικές μονάδες. Εμείς είμαστε Σοβιετικές, γυναίκες ενός ελεύθερου σοσιαλιστικού έθνους. Στο σύστημά μας, οι γυναίκες έχουν ίσα δικαιώματα σε όλους τους τομείς. Σήμερα δώσατε τον στρατιωτικό όρκο, δεσμευτήκατε να υπερασπιστείτε με πίστη την πατρίδα. Ας δεσμευτούμε να δώσουμε την τελευταία μας πνοή στην αγαπημένη μας πατρίδα».
Khiuaz Dospanova, Νυχτερινή Μάγισσα, καζακικής καταγωγής
Η ιστορία και τα κατορθώματα των γυναικών αεροπόρων στη Ρωσία και την ΕΣΣΔ – Πώς συγκροτήθηκαν τα τρία γυναικεία Αεροπορικά Συντάγματα της ΕΣΣΔ – Η θρυλική Μαρίνα Ράσκοβα και η ηρωίδα Λίντια Λιτβιάκ, κάτοχος του ρεκόρ καταρρίψεων εχθρικών αεροσκαφών
Η εκπαίδευση κανονικά θα έπρεπε να διαρκέσει τρία χρόνια, λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών όμως διήρκεσε μόνο 6 μήνες. Οι ιπτάμενες που ανήκαν στα ΑΣ δίωξης και κάθετης εφόρμησης έπρεπε να συμπληρώσουν 500 ώρες πτήσης. Οι γυναίκες πλοηγοί, αρχικά, ξεκίνησαν εναέρια εκπαίδευση σε μικρές ομάδες μέσα σε τετρακινητήρια ΤΒ-3 και ακολούθως σε διθέσια αεροσκάφη. Η Ράσκοβα επέβλεπε την εύρυθμη λειτουργία όλων των ΑΣ. Τον Φεβρουάριο του 1942 παραλήφθηκαν 20 αεροσκάφη U2. Αυτά έγιναν γνωστά (κυρίως από το 1943) ως (Polikarpov) Ρο-2. Ήταν ένα παρωχημένου τύπου διπλάνο, με ανοιχτά πιλοτήρια, κατασκευασμένο τη δεκαετία του 1920 ως αεροσκάφος γενικής αεροπορίας, αεραθλητισμού κ.ά. Παρά τα μειονεκτήματά του, το Ρο-2, λόγω της ελαφράς φύσης του ήταν κατάλληλο για ελιγμούς και προσέφερε μεγαλύτερη σταθερότητα στον αέρα. Το Ρο-2 μπορούσε να προσγειωθεί παντού, από ένα ξέφωτο, ως έναν δρόμο. Ήταν πολύ μικρό για να ανιχνευθεί από υπέρυθρες ακτίνες ή ραντάρ, ενώ η έλλειψη ασυρμάτων παρεμπόδιζε την παρακολούθησή του από ραδιοεντοπιστές.
Στη διάρκεια της εκπαίδευσης όμως, συνέβη ένα τραγικό γεγονός. Επιστρέφοντας από μια νυχτερινή άσκηση, τέσσερα Ρο-2 χάθηκαν μέσα στο χιόνι και το σκοτάδι και μόνο ένα μπόρεσε να εντοπίσει το αεροδρόμιο. Ένα άλλο, χωρίς καύσιμα, έκανε αναγκαστική προσγείωση και οι δύο εκπαιδευόμενες βγήκαν σώες από τα συντρίμμια και αφού βάδισαν όλη τη νύχτα έφτασαν στη βάση τους. Η μία από τις δύο, η Ιρίνα Σάμπροβα, ολοκλήρωσε τον Β’ ΠΠ με 1.002 αποστολές, αριθμό ρεκόρ. Το 586ο ΑΣ εφοδιάστηκε με 24 ολοκαίνουργια καταδιωκτικά Yak-1 και μεταστάθμευσε στο γειτονικό Σαράτοφ. Το 587 ΑΣ εφοδιάστηκε με 20 δικινητήρια Pe-2, έναν νέου τύπου αεροσκάφος, με ξεχωριστή θέση πολυβολητή. Οι θέσεις αυτές καλύφθηκαν από έμπειρους άνδρες, καθώς ήταν πρακτικά αδύνατη η σύντομη εκπαίδευση γυναικών στον συγκεκριμένο τομέα. Έτσι το 587 ΑΣ έγινε μεικτό Σύνταγμα. Η Ράσκοβα παρέμεινε Διοικήτριά του, ενώ ανέθεσε σε άλλες τη διοίκηση του 586 και του 588 ΑΣ. Στα τέλη Δεκεμβρίου 1942, το 587 ΑΣ διατάχθηκε να αναλάβει επιχειρήσεις στο μέτωπο του Στάλινγκραντ, εκεί όπου είχε σταλεί από τις αρχές του καλοκαιριού του ίδιου έτους, το 588 ΑΣ.
«Night Witches» («Νυχτερινές Μάγισσες»): οι Σοβιετικές πιλότοι που έγιναν εφιάλτης των άσων της Luftwaffe
Στις αρχές του 1943, το 588 ΑΣ μετονομάστηκε τιμητικά σε 46ο ΑΣ Φρουρών, σε αναγνώριση της πλούσιας δράσης του στο Νότιο Μέτωπο, τη Σταυρούπολη και τον Καύκασο. Το όνομα όμως με το οποίο έμειναν στην ιστορία είναι το «Night Witches» (από το γερμανικό «Nachthexen»), δηλαδή «Νυχτερινές Μάγισσες». Πώς όμως προέκυψε το όνομα αυτό; Στο nationalww2museum.org διαβάζουμε: «Από τις αρχές του 1942 έως το 1945, οι Ναζί στρατιώτες στο Ανατολικό Μέτωπο άκουγαν έναν δυσοίωνο ήχο μέσα στη νύχτα — έναν ήχο που περιέγραφαν ως το «σφύριγμα» της σκούπας μιας μάγισσας. Αυτός ο θόρυβος σηματοδοτούσε την προσέγγιση του 588ου Συντάγματος Νυχτερινών Βομβαρδιστικών, που αποτελούνταν αποκλειστικά από γυναίκες και ήταν πιο γνωστό στους Ναζί με ένα άλλο όνομα: Nachthexen ή «Νυχτερινές Μάγισσες». Αυτές οι γυναίκες αεροπόροι συμμετείχαν σε πάνω από 24.000 αποστολές, καταστρέφοντας σιδηροδρόμους, αποθήκες καυσίμων και αποθήκες, ενώ κρατούσαν τους Ναζί στρατιώτες ξύπνιους και νευρικούς κατά τη διάρκεια των μακριών νυχτών στο Ανατολικό Μέτωπο». Για το ίδιο θέμα, ο Ανδρέας Γ. Αντωνάτος γράφει: «Το όνομα («Nachthexen») προήλθε από το χαρακτηριστικό διακεκομμένο ήχο που παρήγαγε το Ρο-2 επιτιθέμενο μέσα στη νύχτα με σβηστό κινητήρα, θυμίζοντας στους Γερμανούς χτύπους από σκουπόξυλο! Αόρατα στο ραντάρ, πετούσαν συνήθως το ένα πίσω από το άλλο, σε χρονική απόσταση 3-5 λεπτών».
Night Witches, ακούν προσεκτικά τις οδηγίες της Διοκήτριάς τους Ευδοκίας Μπερνσάσκαγια το 1942
Ένας άλλος κύριος στόχος του 588ου Συντάγματος ήταν να επιτεθεί στο ηθικό των Γερμανών και να κρατήσει τους εχθρικούς στρατιώτες στερημένους από ύπνο από τις νύχτες σχεδόν ατελείωτων βομβαρδισμών. Οι Νυχτερινές Μάγισσες ακολουθούσαν μια πολύ συγκεκριμένη στρατηγική στις νυχτερινές τους επιδρομές: Καθώς κάθε πιλότος πλησίαζε τον στόχο της, έσβηνε τη μηχανή της. Ο μόνος ήχος που άκουγαν οι Γερμανοί ήταν το δυσοίωνο σφύριγμα του «die Nachthexen» καθώς η πιλότος πλησίαζε τον στόχο και έριχνε τις βόμβες του αεροσκάφους. Ταυτόχρονα, οι γυναίκες έπρεπε να αποφεύγουν τους γερμανικούς προβολείς και τα αντιαεροπορικά πυρά. Για να το πετύχουν αυτό, το ένα αεροπλάνο έκανε κύκλους γύρω από τους προβολείς, καθώς το άλλο πλησίαζε και στη συνέχεια βομβάρδιζε τους προβολείς , καθώς το άλλο αεροπλάνο χτυπούσε τον κύριο στόχο. Αφού έριχναν και τις δύο βόμβες, τα πληρώματα επέστρεφαν στην προσωρινή βάση του Συντάγματος για να ανεφοδιαστούν με καύσιμα και να φορτώσουν περισσότερες βόμβες πριν πετάξουν για μια ακόμη πτήση. Οι γυναίκες πετούσαν από οκτώ έως 18 εξόδους τη νύχτα, κάθε μία από τις οποίες διαρκούσε 30 έως 50 λεπτά.
Natalya Fedorova Meklin, Ηρωίδα της Σοβιετικής Ένωσης
Το 588 ΑΣ εκτελούσε κατά μέσο όρο 100 αποστολές κάθε νύχτα, με «ρεκόρ» τις 325 αποστολές. Η κόπωση των πληρωμάτων ήταν τόσο μεγάλη, ώστε καθώς το Ρο-2 είχε διπλά χειριστήρια, η πιλότος και η πλοηγός εναλλάσσονταν κάποιες φορές για λίγα λεπτά. Κατά τον ανεφοδιασμό, τα πληρώματα παρέμεναν συνήθως στα πιλοτήρια και έπιναν μια κούπα τσάι για να διατηρούνται ζεστά. Πολύ απαιτητική ήταν και η αποστολή των πληρωμάτων εδάφους που έπρεπε να προετοιμάσουν σε ελάχιστο χρόνο τα αεροσκάφη για νέα αποστολή. Το πρωτόκολλο έμπαινε στην άκρη και καθεμία από τις γυναίκες του 588 ΑΣ βοηθούσε όπως μπορούσε. Αρχικά το 588 ΑΣ είχε δύο Σμήνη που έγιναν αργότερα τρία. Η αρχική του δύναμη ήταν 112 γυναίκες και στο απόγειό του έφτασε τις 300. Είχε πάντα στη δύναμή του μόνο γυναίκες, κάτι που έκανε περήφανες όσες υπηρετούσαν σε αυτό. Διοικήτριά του ήταν η Αντισυνταγματάρχης Ευδοκία Μπερνσάνσκαγια. Η δομή του Ρο-2, από ύφασμα και ξύλο είχε σαν αποτέλεσμα το Ρο-2, να είναι εύφλεκτο όταν δεχόταν τροχιοδεικτικά πυρά, τα οποία το έκαναν να σιγοκαίει στον αέρα, σαν αναμμένο κερί που έλιωνε μαζί με τα πληρώματα που δεν είχαν αλεξίπτωτο. Το Ρο-2 δεν είχε ασύρματο, σύγχρονα όργανα πτήσης και αμυντικό εξοπλισμό, ως το 1944 οπότε απέκτησε ένα πολυβόλο. Το σημαντικό όπλο του Ρο-2 ήταν, όπως αποδείχθηκε, η χαμηλή του ταχύτητα. Τα κατά πολύ ταχύτερα γερμανικά καταδιωκτικά, πολύ δύσκολα μπορούσαν να το ακολουθήσουν, αφού κινδύνευαν να πέσουν από απώλεια στήριξης καθώς το Ρο-2 πετούσε με ελάχιστη ταχύτητα πάνω από τις κορυφές των δέντρων. Τελικά, το Ρο-2 αναδείχθηκε σε ένα αξιόμαχο ελαφρύ βομβαρδιστικών παρενοχλήσεων, ενώ διακρίθηκε και σε άλλους «ρόλους» όπως αναγνώριση, διακομιδές, αεροσκάφος συνδέσμου κ.ά.
32 πιλότοι και πλοηγοί των «Νυχτερινών Μαγισσών» σκοτώθηκαν σε καταρρίψεις, ατυχήματα κ.ά. ή πέθαναν από ασθένειες. Χειρότερη βραδιά για το 588 ΑΣ ήταν η 31/7/1943, όταν ο Γερμανός Υποσμηναγός Γιόζεφ Κότσιοφ, πετώντας με Bf-110 κατέρριψε 4 Ρο-2. Οκτώ «Νυχτερινές Μάγισσες» σκοτώθηκαν εκείνο το βράδυ. Μόνο η χειρίστρια Λαρίσα Ροζάνοφ με την πλοηγό της κατάφεραν να διαφύγουν. Ο Κότσιοφ, μετά το βράδυ εκείνο απέκτησε το προσωνύμιο Hexenjäger («Κυνηγός Μαγισσών»). Κατέρριψε 33 συμμαχικά αεροπλάνα, από τα οποία τα 21 τη νύχτα. Αργότερα όμως σκοτώθηκε κι αυτός. Να σημειώσουμε επίσης, ότι γενικά για τους πιλότους της VVS ήταν προτιμότερο να πεθάνουν παρά να αιχμαλωτιστούν σε έδαφος κατεχόμενο από τους Ναζί. Η σύλληψη ή και παραμονή σε εχθρικό έδαφος κατεχόμενο από Γερμανούς σήμαινε εκτέλεση για προδοσία ή εξορία στα γνωστά πολυτελή θέρετρα του σταλινικού καθεστώτος…
Νυχτερινές Μάγισσες
Οι «Νυχτερινές Μάγισσες» εκτός από όσα αναφέραμε συνέβαλαν αποφασιστικά στην απελευθέρωση του Νοβοροσίσκ και του Γκντανσκ και στις επιθέσεις στην Κριμαία και τη Λευκορωσία. Βοήθησαν επίσης σημαντικά και στη μάχη του Στάλινγκραντ. Οι «Νυχτερινές Μάγισσες» έριξαν 3.000 τόνους βομβών και 26.000 εμπρηστικές βόμβες. Κατέστρεψαν γερμανικές γραμμές ανεφοδιασμού, χερσαία στρατεύματα, 9 τρένα, 176 στρατιωτικά οχήματα 26 αποθήκες, 12 σταθμούς καυσίμων κ.ά. και έριξαν τρόφιμα και προμήθειες στα σοβιετικά στρατεύματα (155 ρίψεις). Λόγω της σπουδαίας δράσης τους πάνω από τη Χερσόνησο του Ταμάν, χαρακτηρίστηκαν ως επίλεκτη μονάδα, με πλήρες «όνομα» 46ο ΑΣ Φρουράς του Ταμάν.
Η δράση του 586 και του 587 ΑΣ
Η Διοικήτρια του 587 ΑΣ Μαρίνα Ράσκοβα σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα, με ένα Pe-2 στις 4/1/1943. Καθώς το 587 ήταν μεικτό, νέος Διοικητής του ανέλαβε ο Ταγματάρχης Βάλεντιν Μάρκοφ, που σύντομα κέρδισε την εκτίμηση των γυναικών του 125 ΑΣ, όπως μετονομάστηκε το 587 ΑΣ τον Σεπτέμβριο του 1943. Συνολικά, τα αεροσκάφη του ως τον Μάιο του 1945 εκτέλεσαν 1.136 αποστολές και έριξαν φορτίο 980.000 τόνους βομβών. Ο Μάρκοφ δημιούργησε σχέση με μια πλοηγό, την οποία και παντρεύτηκε αργότερα. Στο 125 ΑΣ υπήρξαν πολλές ανάλογες περιπτώσεις.
Μέλη πληρωμάτων αεροσκαφών του 46ου ΑΣ
Το 586 ΑΣ δεν ανήκε στη VVS, αλλά στην ΙΑ/PVO (Αεροπορική Δίωξη της Αεράμυνας). Πρώτη Διοικήτρια ήταν η Ταγματάρχης Ταμάρα Καζαρίνοβα, η οποία στα τέλη του 1942 αντικαταστάθηκε από τον Ταγματάρχη Αλεξάντερ Γκρίντεφ, καθώς και το 586 ΑΣ έγινε μεικτό. Συνολικά, το 586 ΑΣ εκτέλεσε 4.419 πολεμικές εξόδους. Συμμετείχε σε 125 αερομαχίες, επιτυγχάνοντας 38 καταρρίψεις και ζημιές σε 42 γερμανικά αεροσκάφη. Στο έδαφος, το 586 ΑΣ κατέστρεψε αντιαεροπορικές θέσεις, 2 μεταφορικά αεροσκάφη Ju-52, 4 τεθωρακισμένα οχήματα και 50 στρατιωτικά οχήματα και ιππήλατες άμαξες…
Λίντια Λιτβιάκ: ο άγγελος με το σύντομο πέρασμα από τη Γη
Ξεχωριστή θέση σε όσα διαβάσαμε έχει η περίπτωση της Λίντια Λιτβιάκ («Λευκό Κρίνο του Στάλινγκραντ»). Γεννήθηκε στη Μόσχα το 1921. Στα 15 της πιλοτάριζε αεροσκάφη, ενώ στα 20 ήταν πιλότος-εκπαιδεύτρια σε αεραθλητική λέσχη. Εντάχθηκε στο 586 ΑΣ παραποιώντας (τις αύξησε κατά 100…) τις ώρες πτήσης της. Ήταν η πρώτη Σοβιετική που κατέρριψε γερμανικό αεροσκάφος (13/9/1942). Ο χειριστής του, Επισμηνίας Έρβιν Μάιερ, με 11 καταρρίψεις έπεσε με αλεξίπτωτο και αιχμαλωτίστηκε από τους Σοβιετικούς. Όταν του παρουσίασαν τη Λίντια θεώρησε ότι τα περί κατάρριψης του Me-109 του από αυτή την κοπέλα ήταν «ένα χοντροκομμένο σοβιετικό αστείο». Η νεαρή, που μιλούσε και γερμανικά, του εξήγησε με λεπτομέρειες την αερομαχία και ο Μάιερ πείστηκε. Την επόμενη μέρα η Λιτβιάκ κατέρριψε το Me-109 που πιλοτάριζε ένας θρύλος της Luftwaffe, ο Υποσμηναγός Χανς Φουμπ με 71 καταρρίψεις.
Η Λίντια Λιτβιάκ
Ο Φουμπ τραυματίστηκε σοβαρά και πέθανε λίγες μέρες αργότερα. Με 15 «προσωπικές» καταρρίψεις και άλλες 4 από κοινού με άλλα αεροσκάφη, η Λίντια κατέχει το ρεκόρ «επιτυχιών» από τις Σοβιετικές πιλότους του Β’ ΠΠ. Το βράδυ της 1/8/1943 μαζί με άλλα 5 Yak-1, η Λίντια ενεπλάκη σε αερομαχία με 30 Ju-88 και 13 Me-109. Κατέρριψε ένα καταδιωκτικό αλλά χτυπήθηκε από ένα άλλο και χάθηκε σ’ ένα σύννεφο, αφήνοντας πίσω της καπνούς. Η μηχανικός του Σμήνους της Ίνα Πασπορνίκοβα έβαλε ως σκοπό της ζωής της να βρει τι έγινε η Λίντια. Το 1979 εντόπισε σε ένα χωριό της περιοχής Σακχτσέρκι της Ουκρανίας, τον τάφο μιας άγνωστης πιλότου που έφερε τραύματα στο κεφάλι. Τα οστά της ταυτοποιήθηκαν το 1990 και ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ την ανακήρυξε σε «Ηρωίδα της Σοβιετικής Ένωσης» (λίγο πριν διαλυθεί…), με τον βαθμό της Υπολοχαγού.
Πηγές:
– nationalww2museum.org/night witches
– Ανδρέας Γ. Αντωνάτος, «ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΙΛΟΤΟΙ ΣΤΗΝ ΚΟΚΚΙΝΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ (1942-1945)», ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ», τ. 341,ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2026, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΚΟΒΟΣΤΗ
Πληροφορίες μπορείτε να βρείτε και σε άλλα ξένα σάιτ, γκουγκλάροντας «night witches».
Συνεχίζοντας σε αυτό τον ιστότοπο αποδέχεστε την χρήση των cookies στη συσκευή σας όπως περιγράφεται στην πολιτική cookies
Μάθετε περισσότερα εδώ
Αποδοχή