Η Μαρινέλλα, η μεγάλη Κυρία και Μύθος του ελληνικού τραγουδιού δεν είναι πια κοντά μας. Έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας πίσω της ένα τεράστιο κενό στην καρδιά της ελληνικής μουσικής. Με μια καριέρα που ξεκίνησε πριν από επτά δεκαετίες, η Μαρινέλλα κατάφερε να σφραγίσει ανεξίτηλα το ελληνικό τραγούδι με την εκφραστική φωνή και το μοναδικό της πάθος, γράφοντας ιστορία ως μία από τις σημαντικότερες ερμηνεύτριες του τόπου μας.
Η Μαρινέλλα, ο Μύθος του ελληνικού τραγουδιού δεν είναι πια κοντά μας – “Έφυγε” από τη ζωή σε ηλικία 88 ετών.
“Με βαθιά θλίψη σας ανακοινώνουμε την απώλεια της Μαρινέλλας, αγαπημένης μας μητέρας και γιαγιάς, η οποία κατέληξε στο σπίτι της, σήμερα 28 Μαρτίου 2026 στις 18:00” αναφέρει η οικογένειά της σε σχετική ανακοίνωση.
Η Μαρινέλλα ήταν ζωντανή ιστορία, ένα σύμβολο του ελληνικού τραγουδιού που μετέδιδε συναίσθημα και δύναμη με κάθε της εμφάνιση. Ο Μάνος Κατράκης, Αλέξης Μινωτής, Ειρήνη Παππά, Ingrid Bergman, Ζωή Λάσκαρη, Τζένη Καρέζη, Αλίκη Βουγιουκλάκη, Omar Sharif, Φράνκο Ροσελίνι, Μιχάλης Κακογιάννης, αλλά και ο Φρανκ Σινάτρα είχαν δηλώσει μεγάλοι θαυμαστές της.
Δεν είναι τυχαίο που της είχε δοθεί ο χαρακτηρισμός “Μύθος” τόσο από το κοινό όσο και από τους ειδικούς, λόγω του μεγέθους της καλλιτεχνικής πορείας και της ισχυρής διάδρασης που είχε με το κοινό για περισσότερες από έξι δεκαετίες. Αυτό που την έκανε να ξεχωρίζει είναι η έκταση της φωνής της, η μοναδική χροιά της, αλλά και η μεγάλη εκφραστικότητα στις ερμηνείες της, τόσο στις ηχογραφήσεις της όσο και επί σκηνής.
Η Μαρινέλλα “έπεσε” τη στιγμή του απόλυτου μεγαλείου της. Το βράδυ της Τετάρτης 25 Σεπτεμβρίου του 2024 λιποθύμησε στο Ηρώδειο, κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης συναυλίας- αφιέρωμα στην ίδια. Επρόκειτο για μια παράσταση κορύφωση της σπουδαίας μουσικής διαδρομής της που με την ερμηνεία, το πάθος, την εκφραστικότητά, τη φωνή, το ταλέντο τη θεατρικότητα της, διαρκεί και ενώνει με τη μουσική της ολόκληρες γενιές Ελληνίδων και Ελλήνων. Και δυστυχώς δεν ανέκαμψε ποτέ.
Ήταν μία καλλιτέχνιδα που έφερε επανάσταση στον χώρο της μουσικής τη δεκαετία του ΄80: πρόσεχε τον ήχο, έβαλε θεατρικούς προβολείς, αντικατέστησε το σπάσιμο των πιάτων με τις γαρδένιες, έφτιαξε τα καμαρίνια και επέβαλε όχι μόνο την Κυριακή να είναι ρεπό, αλλά και οι μουσικοί της να πληρώνονται εκείνο το ρεπό.
Η Μαρινέλλα, κατά κόσμον Κυριακή Παπαδόπουλου, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 20 Μαΐου του 1938. Οι γονείς της ήταν Έλληνες πρόσφυγες της Κωνσταντινούπολης, που έφεραν μαζί τους την παράδοση και το ήθος μιας άλλης Ελλάδας. Ήταν το τέταρτο και τελευταίο παιδί μιας μεγάλης οικογένειας με έντονη καλλιτεχνική φλέβα.
Στα δώδεκά της χρόνια διαφήμιζε τα καταστήματα “Melka” της Θεσσαλονίκης. Στα δεκαεφτά της, ακολούθησε ως ηθοποιός το θίασο της Μαίρης Λωράνς όπου έκανε περιοδεία σε όλη την Ελλάδα. Δίπλα της, οι ανερχόμενοι τότε ηθοποιοί Κώστας Βουτσάς και Μάρθα Καραγιάννη, αλλά και η Σόνια Δήμου, ο Γιάννης Τζαννετάκος και η χορεύτρια Ντέπυ Φιλοσόφου.
Κάποιο βράδυ, η τραγουδίστρια του θιάσου αρρώστησε και η Μαρινέλλα που ήξερε απ’ έξω όλα τα τραγούδια, την αντικατέστησε. Τραγούδησε το «Ο άνθρωπος μου» της Σοφίας Βέμπο, σε μουσική του Μενέλαου Θεοφανίδη και στίχους του Μίμη Τραϊφόρου, αλλά και το «Μαλαγκένια», γερμανικό τραγούδι της Κατοχής. Η Μαρινέλλα έγινε ακολούθως η βασική τραγουδίστρια του θιάσου.
Το 1956, η Μαρινέλλα μπήκε στο Στρατιωτικό Θέατρο Θεσσαλονίκης ως τραγουδίστρια γιατί της έδιναν καλύτερη αμοιβή. Παράλληλα ξεκίνησε την καριέρα της ως τραγουδίστρια στο κέντρο “Πανόραμα” της Νέας Ελβετίας Θεσσαλονίκης, πίσω από το γήπεδο του Άρη, όπου ο τραγουδοποιός Τόλης Χάρμας την βάφτισε καλλιτεχνικά «Μαρινέλλα», εμπνευσμένος από το ομώνυμο τραγούδι του. Στο μαγαζί αυτό δούλευε ως μπουζουξής ο Στέλιος Ζαφειρίου, ο σολίστας ο οποίος στα επόμενα χρόνια συνδέθηκε με τη Μαρινέλλα όσο κανένας άλλος.
Τον Αύγουστο του 1956 στο κέντρο “Πανόραμα” της Θεσσαλονίκης, η Μαρινέλλα γνωρίζει τον Σ. Καζαντζίδη. Τραγούδησε μπροστά του το τραγούδι “Πικρό Ψωμί”. Όταν τελείωσε το τραγούδι τον πλησίασε και του εξέφρασε τον θαυμασμό της. Εκείνος – μαγεμένος από την ολοκάθαρη φωνή της, αλλά και τις χορευτικές της ικανότητες – της επισήμανε πως τραγουδά το λαϊκό με έναν δικό της τρόπο, όχι πολύ βαρύ. Η γνωριμία τους συνεχίστηκε μέσα σε μια βάρκα. Και οι δύο αγαπούσαν πολύ τη θάλασσα και το ψάρεμα. Εκεί γεννήθηκε και ο μεγάλος ερωτάς τους. Ο Καζαντζίδης ζήτησε στην Μαρινέλλα να γίνει το σεγκόντο του…
Από το παραθαλάσσιο κέντρο “Λουξεμβούργο” της Θεσσαλονίκης όπου έκαναν τις πρώτες τους επιτυχημένες εμφανίσεις, στις 12 Νοεμβρίου του 1957 κατέβηκαν στην Αθήνα, και από εκεί άρχισε η ανοδική τους πορεία. Τα πρώτα τραγούδια που ηχογράφησαν ήταν τα «Νίτσα, Ελενίτσα» και «Η πρώτη αγάπη σου είμαι εγώ» του Γιώργου Μητσάκη, που κυκλοφόρησαν σε δίσκους 78′ στροφών το 1957. Το πρώτο ντουέτο με τον Καζαντζίδη που ακούγεται μόνη της η Μαρινέλλα, ήταν το «Τι γυρεύεις από ‘μένα» του Πάνου Πετσά και του Κώστα Βίρβου, το 1957. Ενώ το πρώτο σόλο τραγούδι της Μαρινέλλας ήταν το «Ήρθα πάλι κοντά σου» με β’ φωνή της Γιώτας Λύδια, που κυκλοφόρησε το 1959.
Ο Καζαντζίδης και η Μαρινέλλα γνώρισαν απίστευτη δόξα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Τραγούδησαν στην Αμερική και στην Αυστραλία με επιτυχία, ενώ ηχογράφησαν τραγούδια σε πρώτη και δεύτερη εκτέλεση. Οι διφωνίες που έκαναν μαζί, αποτελούν ακόμη και σήμερα αντικείμενο θαυμασμού, προσοχής και μελέτης. Ερμήνευσαν τραγούδια του Θεόδωρου Δερβενιώτη, του Απόστολου Καλδάρα, του Γιάννη Μαρκόπουλου του Βασίλη Τσιτσάνη, της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, του Κώστα Βίρβου κ.α.
Το 1960, η Μαρινέλλα και ο Στέλιος Καζαντζίδης, εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στον ελληνικό κινηματογράφο (συνολικά συμμετείχαν μαζί σε 10 ελληνικές ταινίες), στην κωμική ταινία του Ροβήρου Μανθούλη Η ΚΥΡΙΑ ΔΗΜΑΡΧΟΣ, ερμηνεύοντας μαζί τα τραγούδια «Για ‘μας ποτέ μη ξημερώσει» και «Ζιγκουάλα», ενώ η Μαρινέλλα ερμήνευσε σόλο το τραγούδι του Αργύρη Κουνάδη «Αλλάξανε τα πράγματα».
Τον Μάρτιο του 1961, στο θέατρο “Κεντρικόν“, ερμήνευσαν 4 τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι («Αθήνα», «Κουρασμένο παλληκάρι», «Ο κυρ Αντώνης», «Το πέλαγο είναι βαθύ») και 6 του Μίκη Θεοδωράκη («Βράχο – βράχο τον καημό μου», «Παράπονο», «Ο μετανάστης», «Καημός», «Σαββατόβραδο» και «Έχω μια αγάπη») από τον κύκλο τραγουδιών “Πολιτεία”, σε ποίηση Δημήτρη Χριστοδούλου και Τάσου Λειβαδίτη (τα δύο τελευταία). Ο Μάνος Χατζιδάκις, ακούγοντας στις πρόβες την Μαρινέλλα να κάνει αυθόρμητα την φούγκα στο “Κουρασμένο παλικάρι” την παρομοίασε με τη Μαρίκα Νίνου στην βελτιωμένη εκδοχή της.
Με τον Μίκη Θεοδωράκη συνεργάστηκαν ξανά το 1962 στο θέατρο «Παρκ», στη θεατρική παράσταση “Όμορφη πόλη” σε κείμενα του θεατρικού συγγραφέα Μποστ. Το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου, χώρισαν για πρώτη φορά και ξαναβρέθηκαν ένα με ενάμιση χρόνο αργότερα.
Ο Στέλιος Καζαντζίδης και η Μαρινέλλα παντρεύτηκαν στις 7 Μαΐου του 1964 και ταξίδεψαν τραγουδώντας στη Γερμανία και την Αμερική.
Στα νυχτερινά κέντρα που εμφανίζονταν (“Τριάνα του Χειλά” στη Συγγρού, “Κουλουριώτη” στις Τζιτζιφιές, “Ξυπολητάκου” στο Ηράκλειο, “Μαντουμπάλα” στην Αλεξάνδρας, “Φαληρικόν” της Ηπείρου) γινόταν το αδιαχώρητο, ενώ συνεργάστηκαν με σημαντικούς καλλιτέχνες της εποχής, λ.χ. Πόλυ Πάνου, Γιώτα Λύδια, Στράτο Παγιουμτζή, Καίτη Γκρέι, Σωτηρία Μπέλλου, Μανώλη Αγγελόπουλο, Γιώργο Ζαμπέτα, Μανώλη Χιώτη, Μαίρη Λίντα, Άννα Χρυσάφη, Αντώνη Ρεπάνη κ.ά.
Στις αρχές του 1965 ο Καζαντζίδης πήρε την απόφαση να σταματήσει τις εμφανίσεις του. Χώρισαν τον Σεπτέμβρη του 1966, ενώ συναντήθηκαν δισκογραφικά για τελευταία φορά το 1968, ηχογραφώντας έναν κοινό δίσκο 33′ στροφών (κυκλοφόρησε στις 18 Ιανουαρίου του 1969). Το τραγουδιστικό ντουέτο τους ήταν πλέον θρυλικό.
Το 1966 η Μαρινέλλα, μόνη της πλέον, προσπαθεί να στήσει μια προσωπική καριέρα. Ο Γιώργος Κατσαρός ήταν ο πρώτος που τη βοήθησε, επίσης ο Γιώργος Ζαμπέτας, ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο Μάνος Λοΐζος, ο Χρήστος Λεοντής, ο Άγγελος Σέμπος και ο Μίμης Πλέσσας.
Ο Γιώργος Κατσαρός, ύστερα από τουρνέ 45 ημερών μαζί της σε τέσσερις πόλεις της Ρωσίας, της πρότεινε να εμφανιστεί στην θεατρική επιθεώρηση του Κώστα Χατζηχρήστου “Άλλος για Υπουργείο” στο θέατρο “Παρκ”, και να τραγουδήσει δυο καινούργια του τραγούδια, τα «Απόψε χάνω μια ψυχή» και «Κλείσε τα μάτια σου καρδιά μου», σε στίχους του Πυθαγόρα. Αυτή η εμφάνιση της Μαρινέλλας στη συγκεκριμένη παράσταση ήταν η πρώτη σόλο εμφάνισή της μετά το χωρισμό της από τον Στέλιο Καζαντζίδη.
Το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου, στον “Μουσικό Αύγουστο” που οργάνωσε ο Μίκης Θεοδωράκης στο θέατρο Λυκαβηττού, η Μαρινέλλα υπό τη διεύθυνση του συνθέτη, τραγούδησε τον κύκλο τραγουδιών “Λιποτάκτες“, δίπλα στους Γρηγόρη Μπιθικώτση και Γιάννη Πουλόπουλο.
Το 1967 εμφανίστηκε στο “Χρυσό Βαρέλι” στις Τζιτζιφιές, δίπλα στον Τόλη Βοσκόπουλο, τη Δούκισσα, το Γιάννη Πουλόπουλο, τον Στράτο Διονυσίου και τη Μπέμπα Μπλανς. Κατόπιν επέστρεψε στου “Μοστρού“, δίπλα στον Πάνο Κόκκινο και τον Γιώργο Κατσαρό, ενώ αποφάσισε με τους Γιάννη Πουλόπουλο και Χρηστάκη να εμφανιστούν στην “Νεράιδα” για τις επόμενες δύο σεζόν.
Η πρώτη μεγάλη επιτυχία της Μαρινέλλας ήταν το τραγούδι «Σταλιά – σταλιά» του Γιώργου Ζαμπέτα σε στίχους Διονύση Τζεφρώνη, που κυκλοφόρησε την επόμενη χρονιά, το οποίο αρχικά προοριζόταν για την Αλίκη Βουγιουκλάκη να το τραγουδήσει στην ταινία “Η κόρη μου η Σοσιαλίστρια”. Όμως αρνήθηκε, και η Μαρινέλλα ζήτησε από τον Ζαμπέτα να το πει εκείνη.
Το 1968 ο Γιάννης Δαλιανίδης προετοίμαζε το κινηματογραφικό του μιούζικαλ “Γοργόνες και Μάγκες” και σκέφτηκε να βάλει τη Μαρινέλλα να τραγουδήσει ζωντανά σε κάποια σκηνή. Έτσι γράφτηκε από τον Λευτέρη Παπαδόπουλο το «Άνοιξε πέτρα». Η Μαρινέλλα, όταν άκουσε το τραγούδι ενθουσιάστηκε και άρχισε τις πρόβες για να το ηχογραφήσει. Είναι η στιγμή αυτή που άνοιξε διάπλατα τις πόρτες στην Μαρινέλλα για το ξεκίνημα της προσωπικής της καριέρας.
Επίσης τραγούδησε το «Σταλιά – σταλιά» στην κινηματογραφική ταινία του Κώστα Ανδρίτσου “Ο πιο καλός ο μαθητής”, ενώ τον Σεπτέμβρη του ίδιου χρόνου συμμετείχε στο III Festival Internacional da Canção Popular στο Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας με το τραγούδι «Αν θες να ‘ρθείς» του Γεράσιμου Λαβράνου (σε στίχους της Ελπίδας Περικλάκη), κερδίζοντας το βραβείο “Καλύτερης Καλλιτεχνικής Παρουσίας”.
Στις 17 Ιανουαρίου του 1969, κυκλοφόρησε τον πρώτο της προσωπικό δίσκο 33′ στροφών (με τον τίτλο “Σταλιά – σταλιά”), μια συλλογή από τραγούδια που είχαν ήδη χαράξει πορεία στις 45′ στροφές τον προηγούμενο χρόνο. Την ίδια χρονιά, εμφανίστηκε στην “Παλιά Αθήνα” της Πλάκας, δίπλα στους Δημήτρη Μητροπάνο, Κλειώ Δενάρδου, Σόφη Ζαννίνου με χορεύτες τους Μανώλη Καστρινό και τη Χρυσούλα Ζώκα.
Στην ταινία του Γιάννη Δαλιανίδη “Η Παριζιάνα” τραγούδησε τραγούδια του Μίμη Πλέσσα «Δώσ’ μου τ’ αθάνατο νερό» και «Ζωγραφισμένα στο χαρτί» σε στίχους Άκου Δασκαλόπουλου. Στην ταινία του Κώστα Καραγιάννη “Ησαΐα Μη Χορεύεις” το τραγούδι του Νάκη Πετρίδη «Πάλι θα κλάψω» σε στίχους Σέβης Τηλιακού, και στο κινηματογραφικό δράμα του Γιάννη Δαλιανίδη “Γυμνοί στο δρόμο” τα τραγούδια «Αστέρι στο παράθυρο» και «Δυο αδέρφια» του Σταύρου Ξαρχάκου σε στίχους Ιάκωβου Καμπανέλλη, που μέχρι και σήμερα παραμένουν ανέκδοτα.
Στα χρόνια αυτά η Μαρινέλλα -ως πρώτο όνομα πια- πρωτοστάτησε στο στήσιμο ενός άλλου είδους διασκέδασης από αυτό που προσέφεραν μέχρι τότε τα νυχτερινά κέντρα. Από το μελαχρινό κορίτσι που καθόταν ντροπαλά στο λαϊκό πάλκο, πέταξε τις καρέκλες και μεταμορφώθηκε σε μια αεράτη γυναίκα με κοντοκουρεμένο μαλλί, η οποία, ντυμένη με πολυτέλεια, τραγουδούσε, χόρευε, έπαιζε και αλώνιζε πάνω στην πίστα.
Ο τρόπος που αντιμετώπιζε τη δουλειά της την έκανε να ξεχωρίσει. Χρησιμοποιούσε μεγάλες ορχήστρες με τους καλύτερους μουσικούς της εποχής. Πρόσεχε τον ήχο, έβαλε θεατρικούς προβολείς, αντικατέστησε το σπάσιμο των πιάτων με τις γαρδένιες, έφτιαξε τα καμαρίνια και επέβαλε όχι μόνο την Κυριακή να είναι ρεπό, αλλά και οι μουσικοί της να πληρώνονται εκείνο το ρεπό.
Δεν είναι τυχαίο ότι στο “Stork” της Φιλλελήνων, ή στην παραλία, συνυπάρχει μαζί της ο -ανερχόμενος τότε- Γιώργος Νταλάρας που ουσιαστικά από επιλογή της Μαρινέλλας ξεκίνησε την διαδρομή του στην επί σκηνής παρουσίαση των τραγουδιών, με επιμελητή προγράμματος τον Σταύρο Ξαρχάκο.
Κόσμος από όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό έσπευσε να θαυμάσει την “Οπτικοακουστική” -όπως αυτοχαρακτηρίστηκε- τραγουδίστρια, ενώ πολλές προσωπικότητες δήλωσαν θαυμαστές της, όπως οι Μάνος Κατράκης, Αλέξης Μινωτής, Ειρήνη Παππά, Ingrid Bergman, Ζωή Λάσκαρη, Τζένη Καρέζη, Αλίκη Βουγιουκλάκη, Omar Sharif, Φράνκο Ροσελίνι, Μιχάλης Κακογιάννης κ.ά. Ο Φρανκ Σινάτρα, βλέποντας την Μαρινέλλα, είπε πως “Αν αυτή η γυναίκα διάλεγε να κάνει διεθνή καριέρα, δύο εβδομάδες θα ήταν αρκετές για να μιλάει γι’ αυτή όλος ο κόσμος”.
Στις 27 Μαρτίου του 1970 κυκλοφόρησε τον πολυσυλλεκτικό δίσκο “Ένα τραγούδι είν’ η ζωή μου” με τραγούδια του Γιάννη Σπανού, του Μίμη Πλέσσα, του Γιώργου Ζαμπέτα, του Στέλιου Ζαφειρίου και του Νάκη Πετρίδη («Πάλι θα κλάψω», «Με πνίγει τούτη η σιωπή», «Τη βραδιά μου απόψε» κ.α.).
Επίσης ερμήνευσε με μεγάλη συμφωνική ορχήστρα το τραγούδι «Κυρά Γιώργαινα» των Κατσαρού και Πυθαγόρα στο V Festival Internacional da Canção Popular – Parte Internacion στο Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας και κατέκτησε την τέταρτη θέση ανάμεσα σε 38 χώρες.
Στις 24 Φεβρουαρίου του 1971, κυκλοφόρησε τον δίσκο “Μαρινέλλα (Ένας μύθος)”, όπου ηχογράφησε σε δεύτερη εκτέλεση τρία τραγούδια του Χατζιδάκι («Ένας μύθος», «Οδός ονείρων» και «Ο ταχυδρόμος πέθανε»), ενώ συνεργάστηκε με τον Άκη Πάνου, ο οποίος της έγραψε τα τραγούδια «Πυρετός (Κάθε γνωριμία)» και «Κοίτα με στα μάτια», που κυκλοφόρησαν στις 13 Απριλίου σε δίσκο 45′ στροφών.
Τον Φεβρουάριο του 1973, η Μαρινέλλα εκπροσώπησε την Ελλάδα στην πρώτη της συμμετοχή στο φεστιβάλ Midem των Καννών με τρία τραγούδια του Σταύρου Ξαρχάκου και απέσπασε διθυραμβικές κριτικές.
Η Μαρινέλλα, ήταν η πρώτη Ελληνίδα τραγουδίστρια που έκανε ζωντανή ηχογράφηση του προγράμματος της και κυκλοφόρησε σε δίσκο.
Στις 9 Οκτωβρίου κυκλοφόρησε τον δίσκο “Αλβανία” σε μουσική Γιώργου Κατσαρού και στίχους Πυθαγόρα, αφιερωμένο στην Εποποιία του 1940. Η “Αλβανία” ήταν ουσιαστικά η πρώτη ολοκληρωμένη δουλειά της Μαρινέλλας με συγκεκριμένους δημιουργούς αλλά και με συγκεκριμένο θέμα.
Το 1973 η Μαρινέλλα τάραξε την κοινωνία της εποχής, αφού έγινε ανύπαντρη μητέρα, φέρνοντας στον κόσμο τη μοναχοκόρη της, Τζωρτίνα (Γεωργία-Χριστίνα) Σερπιέρη, καρπό του έρωτά της με τον πρωταθλητή Ελλάδος στην ιππασία Φρέντυ Σερπιέρη.
–—≈Ã…≈—¡ ‘«” á—…Õ≈ÀÀ¡” ”‘«Õ –¡—¡”‘¡”« Ã≈ ‘…‘Àœ “‘œ Ã…œ’∆… ¡À” ”‘œ –¡ÀÀ¡” “ƒ≈’‘≈—« ”≈∆œÕ” (K¡‘ŸÃ≈—«” Ÿ”‘¡”/EUROKINISSI)
Eurokinissi
Στις 10 Νοεμβρίου του ίδιου χρόνου παντρεύτηκε τον δεύτερο σύζυγό της, τον Τόλη Βοσκόπουλο. Δύο γεγονότα που σαφώς απασχόλησαν ιδιαίτερα τον Τύπο της εποχής. Μαζί με τον Τόλη Βοσκόπουλο εμφανίστηκαν στη “Νεράιδα”, ενώ μοιράστηκαν δύο μεγάλους δίσκους (“Μαρινέλλα & Βοσκόπουλος” και “Εγώ κι’ εσύ”), αλλά τις περισσότερες φορές μέσα στα επόμενα χρόνια συνόδευε ο ένας τον άλλον στους προσωπικούς τους δίσκους. Ο γάμος τους κράτησε μέχρι το ’81.
Στις 6 Απριλίου του 1974 εκπροσώπησε την Ελλάδα στην πρώτη της συμμετοχή στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision στο Μπράιτον του Ηνωμένου Βασιλείου με το τραγούδι του Γιώργου Κατσαρού «Κρασί, θάλασσα και τ’ αγόρι μου» σε στίχους Πυθαγόρα, το οποίο κατέλαβε την ενδέκατη θέση ανάμεσα σε 17 χώρες, μια θέση που όμως δεν εμπόδισε το τραγούδι να κάνει ευρωπαϊκή καριέρα.
Μαρινέλλα: Το πέρασμα από τις πίστες στις μπουάτ και ο Κώστας Χατζής
Η επόμενη επιλογή της Μαρινέλλας, που ξάφνιασε και συζητήθηκε ιδιαίτερα, αλλά και δικαιώθηκε γνωρίζοντας πλατιά υποδοχή τόσο άμεσα όσο και μέσα στο χρόνο, ήταν το πέρασμα της από τη λάμψη της πίστας στις μπουάτ της Πλάκας του ’70, και κυρίως η συνεργασία της με τον τραγουδοποιό Κώστα Χατζή. Κι’ ενώ η Μαρινέλλα, είχε ήδη ετοιμάσει τον επόμενο προσωπικό της δίσκο με τον τίτλο “Άλλη μια φορά”, με τραγούδια του Τόλη Βοσκόπουλου, της Νινής Ζαχά και του Στέλιου Ζαφειρίου, θα προκύψει η ιδέα ενός κοινού προγράμματος της με τον Χατζή, στηριγμένο εξ ολοκλήρου σε καινούργιο υλικό, που θα καταγραφεί ζωντανά και στη δισκογραφία.
Έτσι τελικώς, μετά από προετοιμασία 6 μηνών, στις 28 Μαρτίου του 1976, στην Πλακιώτικη μπουάτ “Σκορπιός“, η Μαρινέλλα και ο Κώστας Χατζής παρουσίασαν το πρόγραμμα “Ρεσιτάλ” με 52 καινούργια τραγούδια του συνθέτη. Ο τριπλός δίσκος που προέκυψε και κυκλοφόρησε το Πάσχα του ’76 έφτασε τις 500.000 αντίτυπα και μέχρι και σήμερα ανήκει στους 10 εμπορικότερους ελληνικούς δίσκους όλων των εποχών.
To 1977 η Μαρινέλλα με τους Αθηναίους και τους αδελφούς Τζαβάρα έδωσε δυο συναυλίες στο Λονδίνο και έκανε περιοδεία στην Αλβανία. Η Μαρινέλλα, είναι η πρώτη τραγουδίστρια άλλου κράτους που της επέτρεψαν να περάσει τα σύνορα της Αλβανίας και να τραγουδήσει εκεί. Η επιτυχία της ήταν τόσο μεγάλη που η εφημερίδα “Βραδυνή”, στις 17 Αυγούστου, έγραψε “Υπέταξε την Αλβανία με το… Τραγούδι!”.
Στις 3 Μαρτίου του 1980, η Μαρινέλλα κυκλοφόρησε τον δίσκο “Η Μαρινέλλα σε τραγούδια της Βέμπο”, με 12 τραγούδια που είχε πρωτοπεί η Σοφία Βέμπο, το νεανικό της ίνδαλμα («Ο άνθρωπός μου», «Να με παίρνανε τα σύννεφα», «Χαράμι», «Πάρε πια το δρόμο σου», «Για ‘σένα» κ.α.). Τον επόμενο μήνα, στις 19 και 20 Απριλίου του 1980, έδωσε δύο συναυλίες στο “Madison Square Garden” της Νέας Υόρκης.
Το 1981 είναι η χρονιά που η Μαρινέλλα συμπληρώνει 15 χρόνια σόλο καριέρας και η εταιρία της κυκλοφορεί ένα διπλό δίσκο με πολλές από τις μεγάλες επιτυχίες της ενώ εμπεριέχει και δημοσιεύσεις του ελληνικού και ξένου τύπου με διθυραμβικές κριτικές για το φαινόμενο “Μαρινέλλα” καθώς και τις γνώμες μεγάλων καλλιτεχνών που εξέφρασαν δημόσια τον θαυμασμό τους για την μεγάλη ερμηνεύτρια.
Πραγματοποιεί μία μεγάλη περιοδεία στην Αυστραλία και ο τύπος της προσδίδει τα καλύτερα επίθετα για την καλλιτεχνική της αξία. “Μαρινέλλα σημαίνει θρίαμβος” έγραφε ο Αυστραλιανός τύπος! Την ίδια χρονιά κυκλοφορεί τον δίσκο “Μαρινέλλα” που γνωρίζει μεγάλη επιτυχία και τον παρουσιάζει στο ΖΟΟΜ στην Πλάκα σ’ ένα one woman show. Ο τύπος έγραψε: “η Μαρινέλλα φέτος στο ZOOM της οδού Κυδαθηναίων, μας έκανε να ξεχάσουμε ν’ ανάψουμε τσιγάρο!”.
Το 1988, η Μαρινέλλα άλλαξε δισκογραφική εταιρεία ύστερα από 20 χρόνια, και κυκλοφόρησε το Δεκέμβριο τον δίσκο “Τολμώ” από την MINOS-EMI, ενώ συμμετείχε στον δίσκο του Γιάννη Πάριου “Πιστός” τραγουδώντας μαζί του το τραγούδι του Αλέξη Παπαδημητρίου «Και να που γύρισες», σε στίχους Γιάννη Πάριου.
Στις 12 Μαΐου του 1988, συμμετείχε σε μια μεγάλη τιμητική συναυλία για τον Γιώργο Ζαμπέτα στο Παναθηναϊκό Στάδιο, μαζί με τους Τόλη Βοσκόπουλο, Δημήτρη Μητροπάνο, Βίκυ Μοσχολιού, Γιάννη Πουλόπουλο, Αντώνη Καλογιάννη, Σταμάτη Κόκκοτα, Δούκισσα, Μαρία Δημητριάδη και Ελένη Ροδά -παρουσία του μουσικοσυνθέτη.
Τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου, ήταν το πρόσωπο που πρωταγωνίστησε στην μετατροπή του ιστορικού κινηματογράφου “Rex” της οδού Πανεπιστημίου, σε Music Hall. Άρθρα στον Τύπο της εποχής, έγραφαν το πώς με περισσότερα από 300.000.000 δραχμές, το καμένο “θλιβερό ερείπιο”, μετετράπη σε θέατρο “με σκηνή μεγαλύτερη και από αυτήν της Όπερας του Παρισιού”. Την καινούργια του εποχή εγκαινίασε η Μαρινέλλα –με την εικαστική προσφορά του Γιάννη Τσαρούχη.
Τον Δεκέμβριο του 1990, κυκλοφόρησε τον δίσκο “Λέγε μου Σ’ αγαπώ” με τραγούδια του Τάκη Μουσαφίρη («Ένας φίλος», «Αρκεί να ‘ρθεις», «Θέλω να τ’ ακούω» κ.α.) και εμφανίστηκε στη “Νεράιδα” με τον Αντώνη Καλογιάννη. Την επόμενη χρονιά, το 1991, εμφανίστηκε στον ίδιο χώρο με τον Γιάννη Πάριο. Η επόμενη εμφάνιση της, ήταν στο “Mirage” της Θεσσαλονίκης, με την Σοφία Βόσσου, ενώ ετοίμασε μια μεγάλη περιοδεία σε Βόρεια Αμερική και Καναδά μαζί με τη Βόσσου και τον Μανώλη Μητσιά η οποία στέφθηκε με επιτυχία. Η Μαρινέλλα χόρεψε το “Libertango” του Άστορ Πιατσόλα με τον Δημήτρη Παπάζογλου και εντυπωσίασε.
Τον Σεπτέμβριο του 1992 κυκλοφόρησε τον δίσκο “Η Μαρινέλλα τραγουδά μεγάλες κυρίες”, πρόκειται για μία δισκογραφική δουλειά μέσα από την οποία ερμηνεύει διασκευασμένα επιτυχίες διεθνών καλλιτέχνιδων (λ.χ. Mina, Amalia Rodrigues, Shirley Bassey, Dalida κ.α). Από τη χρονιά αυτή και μετά, η Μαρινέλλα περιόρισε τις εμφανίσεις της στα νυχτερινά κέντρα διότι έχει αλλάξει ο τρόπος διασκέδασης σε αυτά, κάτι που τη βρήκε αντίθετη.
Την άνοιξη του 1995, έκανε περιοδεία στην Αλβανία για δεύτερη φορά, ενώ στις 24 Ιουλίου έπαιξε ως η Κορυφαία του Χορού σε ένα πρόγραμμα με μελοποιημένα χορικά από Τραγωδίες του Ευριπίδη, που μελοποίησαν για παλαιότερες θεατρικές παραστάσεις ο Χρήστος Λεοντής, ο Σταμάτης Κραουνάκης, ο Γιώργος Κουρουπός και ο Μιχάλης Χριστοδουλίδης. Η παράσταση είχε τον τίτλο “Γυναικών πάθη” και παρουσιάστηκε στο Ωδείον Ηρώδη του Αττικού, σε σκηνοθεσία Σταύρου Τσακίρη και χορογραφίες Ντόρας Τσάτσου.
Το 1997, υπόγραψε συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρεία BMG/RCA και εγκαινίασε την “Πύλη Αξιού” της Θεσσαλονίκης παρουσιάζοντας ένα πρόγραμμα μαζί με τον Στέφανο Κορκολή. Τον Μάιο της ίδιας χρονιάς κυκλοφόρησε τον δίσκο “Για πρώτη φορά” με τραγούδια του συνθέτη («Έλα απόψε σαν βαρδάρης», «Βασανισμένη Κυριακή», «Σαν να ‘ταν χθες» κ.ά.).
Στις 27 Απριλίου του 1998, η Μαρινέλλα παρουσίασε το πρόγραμμα “Η Μαρινέλλα τραγουδά και θυμάται” στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, σε μουσική επιμέλεια του Λάμπρου Λιάβα, με στόχο την ενίσχυση του Χατζηκυριάκειου Ιδρύματος Παιδικής Προστασίας. Η Μαρινέλλα ερμήνευσε Αττίκ, Χρήστο Χαιρόπουλο, Γιαννίδη, Τσιτσάνη, Σουγιούλ κ.ά. Τα δημοσιεύματα της εποχής έγραφαν για την «άφθαρτη» φωνή της και την «ωριμότητα» της έκφρασης της. Η μουσική παράσταση παρουσιάστηκε στο Ωδείον Ηρώδη του Αττικού καθώς και σε ανοιχτά θέατρα σε όλη την Ελλάδα, ενώ ο διπλός ψηφιακός δίσκος που προέκυψε, έγινε πλατινένιος.
Το 2010, η Μαρινέλλα πρωταγωνίστησε στη μουσικοθεατρική παράσταση “Μαρινέλλα – Το Μιούζικαλ” των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα, σε σκηνοθεσία του Σταμάτη Φασουλή και χορογραφίες του Δημήτρη Παπάζογλου, σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία.
Το 2013-2014 η Μαρινέλλα μαζί με τον Κώστα Χατζή παρουσίασε ξανά το “Ρεσιτάλ“, σχεδόν 37 χρόνια μετά την πρώτη τους συνεργασία επί σκηνής, στο Θέατρο Παλλάς (από τις 25 Ιανουαρίου 2013) και στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης (29 έως 31 Μαρτίου 2013) ενώ πραγματοποίησε και δύο καλοκαιρινές περιοδείες σε μεγάλες πόλεις της Ελλάδας και της Κύπρου. Την καλλιτεχνική επιμέλεια των παραστάσεων επιμελήθηκε ο Φίλιππος Παπαθεοδώρου και την σκηνοθεσία ο Σταμάτης Φασουλής.
Παράλληλα, πρωταγωνίστησε στο μιούζικαλ – υπερπαραγωγή “Η Μαρινέλλα συναντά τη Βέμπο” στο Θέατρο Badminton, αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές.
Τον Ιανουάριο του 2015, ο Σταύρος Ξαρχάκος συνέθεσε ένα νέο μουσικό έργο για τη φωνή της Μαρινέλλας, μελοποιώντας την περίφημη “Σονάτα του σεληνόφωτος” του Γιάννη Ρίτσου. Παρουσιάστηκε στον χώρο της “Πειραιώς 260” σε σκηνοθεσία του Γιώργου Νανούρη στις 15, 16 και 17 Ιουλίου 2015 (στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου), όπου ενθουσίασε κοινό και κριτικούς.
Το 2020 η Μαρινέλλα παρουσίασε τη μουσική παράσταση “Μαρινέλλα – Ο Μύθος” στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος) με τη συνοδεία της «Φιλαρμόνιας» Ορχήστρας Αθηνών, σε σκηνοθεσία του Γιώργου Νανούρη, ερμηνεύοντας επιτυχίες από την εξηντάχρονη πορεία της.
Το 2022, στα πλαίσια του αφιερώματος για τα 100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή, συμμετείχε σε εκδηλώσεις με ερμηνείες τραγουδιών που αγγίζουν τις μνήμες και τις ρίζες της ελληνικής ιστορίας, κάτι που την συνδέει συναισθηματικά με το κοινό της.
Πέρα από τις εμφανίσεις της, η Μαρινέλλα παρέμενε ένας ενεργός θρύλος, που οι νεότεροι καλλιτέχνες ανέφεραν συχνά ως πηγή έμπνευσης και πρότυπο. Η επιρροή της στη σύγχρονη ελληνική μουσική ήταν αναμφισβήτητη, καθώς η κληρονομιά της συνέχισε να εμπνέει και να καθοδηγεί νέες γενιές τραγουδιστών και δημιουργών.
Ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες, η Μαρινέλλα διατήρησε την αίγλη και τη λάμψη που τη χαρακτηρίζουν εδώ και δεκαετίες. Η φωνή και η παρουσία της αποτελούσαν πάντα ένα σημείο αναφοράς για την ελληνική μουσική σκηνή, και η αγάπη του κοινού προς το πρόσωπό της παρέμεινε αμείωτη, δείχνοντας πως ο μύθος της είναι διαχρονικός και αναλλοίωτος.