Ο Παρασκευάς Κοντόπουλος, γνωστός στα social media ως Paris Nagual, δεν ανήκει στα πρόσωπα της κλασικής επικαιρότητας. Δεν είναι ούτε τηλεοπτικός σταρ, ούτε influencer με τη συνήθη έννοια. Κι όμως, τα βίντεό του συγκεντρώνουν εκατοντάδες χιλιάδες προβολές, δημιουργώντας μια μοναδική σχέση με το κοινό και τους followers του. Νοσηλευτής σε ΜΕΘ στην καθημερινότητά του και παράλληλα «εκρηκτικός» παρουσιαστής μαθημάτων χορού και γυμναστικής, αποτελεί ένα από εκείνα τα μικρά, ιδιότυπα φαινόμενα των social media που αξίζουν μια πιο προσεκτική ματιά… όχι γιατί αλλάζουν τον κόσμο, αλλά γιατί αγγίζουν ένα κομμάτι του.
Στη συνέντευξή του στο Direct του protothema με τον Γιώργο Ευγενίδη, ο ίδιος εξηγεί πώς συνυπάρχουν αυτοί οι δύο κόσμοι.
Ο Παρασκευάς Κοντόπουλος εργάζεται σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, παράλληλα, όμως, είναι ο άνθρωπος που ανεβαίνει σε μια αίθουσα γεμάτη κόσμο και μετατρέπει το μάθημα γυμναστικής σε μια σχεδόν θεατρική εμπειρία.
«Αυτό που βλέπετε στα βίντεο φαντάζει μία αστεία περσόνα που χορεύει με κοντά μπλουζάκια και κάνει τον κόσμο χαρούμενο. Δεν είναι αυτό, δεν είναι μόνο αυτό», λέει, επιμένοντας ότι η βασική του ταυτότητα παραμένει η νοσηλευτική: «Πάντα ήθελα να γίνω νοσηλευτής. Εμείς οι νοσηλευτές φροντίζουμε περισσότερο τον ασθενή, ερχόμαστε πιο κοντά του, τον ζούμε στην πιο δύσκολη και πιο αδύναμη στιγμή του».
Η έντονη περσόνα του Paris Nagual δεν είναι τυχαία: «Η persona μου είναι ένας ρόλος που τον έχω μέσα μου, αλλά δεν είμαι μόνο αυτό που βλέπει ο κόσμος». Στην καθημερινότητά του δεν υπάρχει η ίδια εξωστρέφεια, ούτε στο νοσοκομείο, όπου «υπάρχουν κανόνες και πρωτόκολλα, είναι αυστηρή επιστήμη».
Ο χορός λειτουργεί ως αντίβαρο: «Είναι ένα ξέσπασμα για μένα. Αν σκεφτείς τι βλέπουμε 20 χρόνια μέσα στα νοσοκομεία, είναι λογικό να θέλω έναν τρόπο να το βγάλω από μέσα μου».
Τα μαθήματά του δεν θυμίζουν τυπικό γυμναστήριο. Στα group του συμμετέχουν «μεγάλες γυναίκες, άνθρωποι με αναπηρίες, άνθρωποι που ένα άλλο lifestyle γυμναστηρίου θα τους είχε απωθήσει». Και εκεί, όπως λέει, ο ίδιος «ταπεινώνεται, με την όμορφη έννοια, για να απελευθερωθούν οι άλλοι και να νιώσουν κομμάτι μιας ομάδας».
«Έχω μαθητές με νοητική στέρηση, σύνδρομο Down, ακόμα και κωφούς», περιγράφει, εξηγώντας ότι η ουσία δεν είναι η τεχνική αλλά η ενέργεια: «Το μόνο που θέλουν είναι να χορεύουν, να περνάνε καλά και να γελάνε».
Κλείσιμο
Η δημόσια εικόνα του δεν έμεινε ανεπηρέαστη. «Είμαι πονεμένος άνθρωπος και αυτό που βλέπετε έχει κακοποιηθεί όλα αυτά τα χρόνια ως προφίλ», λέει, αναφερόμενος στα αρνητικά σχόλια. Για τον». «Οι άνθρωποι σήμερα διψάνε για αίμα, θέλουν δράμα και μανούρα. Ακόμα και σε κάτι χαρούμενο θα βρουν κάτι να πουν».
Στα μαθήματά του παίζει «περίπου 21 κομμάτια» σε μία ώρα, από λαϊκά μέχρι pop. «Είναι λίγο σχιζοφρενικό, από εκεί που ξεκινάω με ένα κομμάτι, μπορεί να πάω σε κάτι τελείως διαφορετικό», λέει, εξηγώντας ότι η ένταση είναι μέρος της εμπειρίας. Η απήχηση είναι μεγάλη, τόσο που, όπως αποκαλύπτει, «με παίρνουν φίλες τραγουδίστριες να βάζω τα καινούργια τραγούδια τους».
Πίσω από την εικόνα, υπάρχει και μια πιο δύσκολη διαδρομή. Ο ίδιος μιλά για την περίοδο που πήρε βάρος λόγω φαρμακευτικής αγωγής: «Έπαθα μια σοβαρή αγχώδη διαταραχή, πήρα αντικαταθλιπτικά και ήθελα να φάω τα πάντα. Τον τελευταίο χρόνο όμως έχασα 42 κιλά». Και συμπληρώνει: «Αν δεν είσαι καλά μέσα σου, όποια διατροφή και να κάνεις δεν αποδίδει, θα τη σταματήσεις».
Ο Paris Nagual δεν αποφεύγει και πιο προσωπικά ζητήματα. «Αγαπώ πολύ τον Χριστό. Όταν μπαίνω μόνος μου σε μια εκκλησία, αγαλλιάζει η ψυχή μου», λέει, αναφερόμενος και στις εικόνες από την παιδική του ηλικία με τη μητέρα του στην Τήνο. Πρόσθεσε επίσης ότι δεν ταυτοποιεί τη σεξουαλικότητά του, προσθέτοντας ωστόσο ότι «έχουμε κάνει βήματα ως κοινωνία», ενώ υπογραμμίζει πως διαφορετικές ομάδες, «είτε ομοφυλόφιλοι, είτε άτομα με αναπηρία, είτε γυναίκες», έχουν βιώσει πίεση και αποκλεισμό.
Νοσηλευτής σε ΜΕΘ στην καθημερινότητά του και παράλληλα «εκρηκτικός» παρουσιαστής μαθημάτων χορού και γυμναστικής, αποτελεί ένα από εκείνα τα μικρά, ιδιότυπα φαινόμενα των social media που αξίζουν μια πιο προσεκτική ματιά
Εκτός δουλειάς και μαθημάτων, ταξιδεύει συχνά, πηγαίνει θέατρο («και μόνος μου, θέλω να βλέπω την παράσταση χωρίς να με ενοχλεί κανείς») και διαβάζει. Όσο για το τέλος, κρατά μια ευχή: «Ελπίζω οι γονείς να είναι περήφανοι για τα παιδιά τους, όπως είναι η μαμά και ο μπαμπάς μου για μένα».
Συνεχίζοντας σε αυτό τον ιστότοπο αποδέχεστε την χρήση των cookies στη συσκευή σας όπως περιγράφεται στην πολιτική cookies
Μάθετε περισσότερα εδώ
Αποδοχή