Νάντια Ρηγάτου
Ο Μάριος Φραγκούλης με αφορμή τη μοναδική συναυλία με την εκθαμβωτική Deborah Myers στο Θέατρο Παλλάς την Τετάρτη 27 Μαίου αποκαλύπτει τι συνεργασίες αποζητά σε αυτή τη φάση της ζωής του, τις συγκινήσεις που έχει βιώσει μέχρι σήμερα στο ταξίδι της τέχνης και τη δύναμη που αντλεί από την αγάπη του κόσμου.
-Μια μοναδική καλλιτεχνική συνύπαρξη έρχεται για εσάς στο Θέατρο Παλλάς. Πώς προέκυψε η νέα σας συνεργασία με την Deborah Myers;
Με τη Deborah μας συνδέει κάτι που δύσκολα εξηγείται με λόγια — μια βαθιά εκτίμηση, αμοιβαία και αληθινή. Έχει σπάνια καλλιτεχνική ευαισθησία και μια φωνή που κινείται άνετα ανάμεσα στη δύναμη και την τρυφερότητα. Από την πρώτη στιγμή που βρεθήκαμε στη σκηνή, ένιωσα ότι μιλάμε την ίδια γλώσσα — όχι μόνο μουσικά. Η συνεργασία αυτή δεν σχεδιάστηκε σε γραφείο. Ήρθε μόνη της, μέσα από κουβέντες και κοινή ανάγκη να φτιάξουμε κάτι πιο προσωπικό. Μια παράσταση όπου ο θεατής δεν απλώς ακούει τραγούδια, αλλά νιώθει μέρος μιας ιστορίας. Το Παλλάς έχει ακριβώς αυτή την αύρα. Σε αυτή τη φάση της ζωής μου με συγκινούν οι συνεργασίες που έχουν ψυχή. Η αλήθεια, η χημεία, η συγκίνηση που γεννιέται πάνω στη σκηνή όταν δύο άνθρωποι μοιράζονται κάτι που τους αγγίζει πραγματικά.
-Τι θα βιώσουν οι θεατές αυτή τη βραδιά;
Μια βραδιά με εικόνες, μνήμες και συναίσθημα. Θα κινηθούμε από το musical και το διεθνές ρεπερτόριο ώς μεγάλες κινηματογραφικές μελωδίες και τραγούδια με βαθιά φόρτιση. Αυτό που πάντα θέλω είναι ο κόσμος να αφήνει πίσω του για δύο ώρες την καθημερινότητα. Η μουσική έχει αυτή τη δύναμη: θεραπεύει, ενώνει, ξυπνά ξεχασμένες αναμνήσεις.
-Πώς προετοιμάζεστε πριν από μια συναυλία;
Μπαίνω σε μια πιο εσωτερική κατάσταση. Απομονώνομαι λίγο, ξεκουράζω τη φωνή μου, κοιμάμαι περισσότερο. Η φωνή είναι ευαίσθητη . Επηρεάζεται εξίσου τόσο από τη σωματική κούραση όσο και από την ψυχολογία. Πέρα όμως από την σωματική και τη τεχνική προετοιμασία , υπάρχει και κάτι βαθύτερο: η συναισθηματική προετοιμασία. Λίγο πριν ανοίξει η αυλαία νιώθω πάντα αγωνία. Παγώνω. Και μετά από τόσα χρόνια, αυτό δεν λέει να αλλάξει. Ίσως αυτό με κρατά ζωντανό καλλιτεχνικά.
-Έχετε φτάσει εκεί που ονειρευτήκατε;
Ο καλλιτέχνης δεν φτάνει ποτέ ολοκληρωτικά εκεί που ονειρεύτηκε — και καλά κάνει. Αν συμβεί αυτό, ίσως σταματήσει να αναζητά. Είμαι βαθιά ευγνώμων για όλα όσα έζησα. Τις σκηνές, τις συνεργασίες, τα ταξίδια, τους ανθρώπους. Αλλά συνεχίζω να ονειρεύομαι. Υπάρχουν ακόμα έργα που θέλω να κάνω, μουσικές που θέλω να εξερευνήσω. Η τέχνη είναι ατελείωτο ταξίδι. Και το πιο όμορφο είναι να διατηρείς την περιέργεια — εκείνη τη συγκίνηση του πρώτου ξεκινήματος.
-Τι κρατάτε από τον Θεοδωράκη, τον Σαββόπουλο, τη Μαρινέλλα;
Από τον Μίκη, το πνευματικό του μέγεθος. Για εκείνον η μουσική δεν ήταν μόνο τέχνη — ήταν στάση ζωής, πράξη ελευθερίας. Κουβαλούσε μέσα του μια ολόκληρη Ελλάδα. Από τον Σαββόπουλο, την ποιητικότητά του και την ικανότητά του να παρατηρεί τον άνθρωπο με τρόπο που λίγοι μπορούν. Η Μαρινέλλα… Ήταν σχολείο σκηνικής παρουσίας. Έμπαινε στη σκηνή και φώτιζε τον χώρο. Αυτό δεν είχε να κάνει μόνο με τη μοναδική φωνή της — είχε να κάνει με τη δύναμη και την ποιότητα της προσωπικότητάς της.
-Ποιο περιστατικό με τη Μαρινέλλα θα θυμάστε πάντα;
Πριν από μια μεγάλη εμφάνιση ήμουν αρκετά αγχωμένος. Εκείνη το κατάλαβε χωρίς να της πω τίποτα. Με πλησίασε ήρεμα και μου είπε: «Μην προσπαθείς να εντυπωσιάσεις κανέναν. Βγες και πες την αλήθεια σου». Τόσο απλό. Τόσο ουσιαστικό. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι οι μεγάλοι καλλιτέχνες δεν κυνηγούν την τελειότητα — κυνηγούν την αλήθεια. Αυτή η φράση με συνοδεύει ακόμα.
-Από πού αντλείτε δύναμη;
Από τη μουσική πρώτα. Είναι το καταφύγιό μου — ένα τραγούδι μπορεί να με στηρίξει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Αντλώ δύναμη και από τον κόσμο. Από ένα βλέμμα μετά τη συναυλία, μια αγκαλιά, μια ιστορία που θα μου πουν. Είναι συγκινητικό να συνειδητοποιείς ότι η μουσική σου έγινε μέρος της ζωής κάποιου. Και από την αγάπη, φυσικά. Από τους ανθρώπους που είναι αληθινά δίπλα μου.
-Αν γύριζε ο χρόνος πίσω, τι θα αλλάζατε;
Ίσως θα ήθελα περισσότερη ασφάλεια, τρυφερότητα, λιγότερη μοναξιά. Όταν είσαι παιδί, κάποιες πληγές μοιάζουν τεράστιες. Μεγαλώνοντας όμως κατάλαβα ότι και οι δύσκολες εμπειρίες μας χτίζουν. Δεν ξέρω αν τελικά θα άλλαζα πολλά. Χωρίς αυτές τις εμπειρίες, δεν θα ήμουν ο άνθρωπος που είμαι σήμερα.
-Τα επόμενα σχέδιά σας;
Ετοιμάζονται πολύ όμορφα πράγματα — στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Νέες συναυλίες, νέες συνεργασίες, και κάποια projects με έντονο θεατρικό και κινηματογραφικό στοιχείο που με συγκινούν ιδιαίτερα. Αυτό που εύχομαι είναι να συνεχίσω να συγκινούμαι από τη μουσική όπως όταν ξεκίνησα. Γιατί όταν σταματήσει αυτό το συναίσθημα, χάνεται η ουσία.
Τετάρτη 27 Μαΐου 2026 στις 20:30
Μάριος Φραγκούλης & Deborah Myers
«Send in the Clowns»
Θέατρο Παλλάς