Μέχρι πρόσφατα, η εικόνα ενός drone να πυροβολεί με συμβατικό οπλισμό αποτελούσε συνταγή αποτυχίας. Η φυσική ήταν αμείλικτη: η ανάκρουση ενός τυφεκίου εφόδου ήταν αρκετή για να εκτρέψει ένα ελαφρύ ιπτάμενο μέσο, καθιστώντας κάθε βολή μετά την πρώτη ουσιαστικά τυχαία. Ωστόσο, μια πρόσφατη ανακοίνωση από την Κίνα έρχεται να ανατρέψει αυτό το δεδομένο, παρουσιάζοντας μια τεχνολογία που υπόσχεται –ή απειλεί– να αλλάξει ριζικά το πρόσωπο του σύγχρονου αστικού πολέμου.
Ομάδα ερευνητών από το Πανεπιστήμιο Επιστήμης και Τεχνολογίας της Ναντζίνγκ, υπό την καθοδήγηση του καθηγητή Xu Cheng, παρουσίασε τα αποτελέσματα δοκιμών ενός νέου οπλισμένου UAV. Τα νούμερα είναι ανησυχητικά εντυπωσιακά: το drone πέτυχε ποσοστό ευστοχίας 100% βάλλοντας εναντίον στόχων ανθρώπινου μεγέθους από απόσταση 100 μέτρων.
Το μεγαλύτερο εμπόδιο στην ενσωμάτωση πυροβόλων όπλων σε drones ήταν ανέκαθεν η σταθερότητα. Όταν ένας στρατιώτης πυροβολεί, το σώμα του απορροφά το «κλώτσημα» του όπλου. Ένα drone, που αιωρείται στον αέρα, δεν έχει αυτή την πολυτέλεια. Συνήθως, η ανάκρουση προκαλεί βίαιη ταλάντωση, εκτροχιάζοντας το σκάφος και καθιστώντας τη στόχευση αδύνατη.
Η κινεζική ομάδα φαίνεται πως έλυσε αυτόν τον γρίφο. Σύμφωνα με τη δημοσίευση, το drone κατάφερε να απορροφήσει την ανάκρουση και να επαναφέρει την κάννη στον στόχο σχεδόν ακαριαία. Κατά τη διάρκεια της δοκιμής, το σκάφος αιωρούνταν σε ύψος 10 μέτρων και εξαπέλυσε 20 βολές. Κάθε σφαίρα βρήκε τον στόχο. Το πιο τρομακτικό στοιχείο, όμως, είναι η συγκέντρωση των βολών: οι μισές από αυτές κατέληξαν μέσα σε έναν κύκλο διαμέτρου μόλις 11 εκατοστών – μια επίδοση που ισοδυναμεί με θανατηφόρο πλήγμα στο κεφάλι.
Η καινοτομία δεν σταματά στο λογισμικό σταθεροποίησης. Σε αντίθεση με προηγούμενες προσπάθειες που χρησιμοποιούσαν ελαφρύ ή ειδικά τροποποιημένο οπλισμό, το κινεζικό drone φέρει τυπικό στρατιωτικό τυφέκιο εφόδου (πιθανότατα τύπου QBZ-191). Αυτό σημαίνει ότι ο στρατός δεν χρειάζεται να αναπτύξει νέα πυρομαχικά ή όπλα, αλλά μπορεί απλώς να προσαρμόσει τον υπάρχοντα εξοπλισμό σε φθηνές, αναλώσιμες πλατφόρμες.
Σε ένα υποθετικό σενάριο σύγκρουσης σε αστικό περιβάλλον, όπως πολλοί αναλυτές φοβούνται ότι θα μπορούσε να συμβεί στην Ταϊβάν, τέτοια drones προσφέρουν ασύμμετρο πλεονέκτημα. Μπορούν να αιωρούνται πίσω από κτίρια, να πυροβολούν μέσα από παράθυρα ή να καθηλώνουν εχθρικές δυνάμεις από ψηλά, χωρίς να εκτίθεται ούτε ένας φίλια στρατιώτης σε κίνδυνο. Η απόσταση των 100 μέτρων είναι ιδανική για τέτοιες εμπλοκές, επιτρέποντας στο drone να παραμένει εκτός της άμεσης εμβέλειας των αντιπάλων ή να δράσει προτού καν γίνει αντιληπτό.
Η επιτυχία της ομάδας του Xu Cheng ανοίγει τον δρόμο για τη μαζική παραγωγή ιπτάμενων «ελεύθερων σκοπευτών». Ενώ στις ΗΠΑ και την Ευρώπη οι συζητήσεις γύρω από την ηθική των αυτόνομων οπλικών συστημάτων (LAWS) καλά κρατούν, η Κίνα δείχνει αποφασισμένη να προχωρήσει στην πρακτική εφαρμογή τους.
Η ανησυχία των διεθνών παρατηρητών εστιάζεται στο επόμενο βήμα: την Τεχνητή Νοημοσύνη. Αν το drone έχει ήδη τη μηχανική ικανότητα να πυροβολεί με τέλεια ακρίβεια, η προσθήκη αλγορίθμων αυτόματης αναγνώρισης και εμπλοκής στόχων θα δημιουργήσει ένα όπλο που θα αποφασίζει μόνο του πότε και ποιον θα πυροβολήσει.
Το πείραμα της Ναντζίνγκ απέδειξε ότι το τεχνικό εμπόδιο ξεπεράστηκε. Τα drones δεν είναι πλέον απλώς “μάτια” στον ουρανό ή φορείς πυραύλων μιας χρήσης (καμικάζι). Μετατρέπονται σε επαναχρησιμοποιούμε πλατφόρμες πεζικού, ικανές να διεξάγουν μάχη με ακρίβεια που ζηλεύουν ακόμα και οι πιο εκπαιδευμένοι σκοπευτές, αλλάζοντας για πάντα τους κανόνες εμπλοκής.