Η ηλεκτρονική αλληλογραφία ανάμεσα στον Αμερικανό γλωσσολόγο και διανοούμενο Νόαμ Τσόμσκι και τον χρηματιστή Τζέφρι Έπσταϊν, που αποκαλύφθηκε μέσα από έγγραφα τα οποία έδωσε στη δημοσιότητα το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ, φωτίζει πτυχές μιας ελάχιστα γνωστής φιλικής σχέσης. Ads Τα emails χρονολογούνται τον Φεβρουάριο του 2019, λίγους μήνες πριν από την αυτοκτονία του Έπσταϊν στη φυλακή. Ο χρηματιστής είχε από τα τέλη της δεκαετίας του 2000 συνδεθεί με σοβαρές καταγγελίες για σεξουαλική εκμετάλλευση ανηλίκων.
Στα μηνύματα που δημοσιοποιήθηκαν, ο Τζέφρι Έπσταϊν απευθύνεται στον Νόαμ Τσόμσκι ζητώντας συμβουλές για το πώς να διαχειριστεί τη δημοσιογραφική πίεση, περιγράφοντας την κάλυψη από τα μέσα ενημέρωσης ως «ναυτία» και «εντελώς εκτός ελέγχου».
Ο Τσόμσκι ανταποκρίνεται εκφράζοντας τη συμπαράστασή του για τον «φρικτό τρόπο», όπως σημειώνει, με τον οποίο ο φίλος του αντιμετωπιζόταν τόσο από τον Τύπο όσο και από τη δημόσια κοινή γνώμη. Ads Σε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά αποσπάσματα της αλληλογραφίας, ο Τσόμσκι συμβουλεύει τον Έπσταϊν να κρατήσει χαμηλό προφίλ: «Είναι δύσκολο να το πει κανείς, αλλά ο καλύτερος τρόπος να αντιδράσεις είναι να το αγνοήσεις».
Προειδοποιεί ότι οποιαδήποτε δημόσια αντίδραση θα άνοιγε τον δρόμο για «ένα δημόσιο κύμα σφοδρών επιθέσεων», πολλές από τις οποίες, όπως υποστηρίζει, υποκινούνται από την αναζήτηση δημοσιότητας.
Διαβάστε: Στέλιος Κούλογλου / Η καθόλου διακριτική ατιμωρησία της Μπουρζουαζίας
Η κριτική του επεκτείνεται στο ευρύτερο κοινωνικό κλίμα γύρω από τη σεξουαλική εκμετάλλευση, για το οποίο κάνει λόγο για μια «υστερία» που έχει φτάσει στο σημείο όπου «η απλή αμφισβήτηση μιας κατηγορίας θεωρείται έγκλημα χειρότερο από τον φόνο».
Η δημοσιοποίηση των emails προστίθεται σε μια σειρά στοιχείων που αναδεικνύουν την εγγύτητα του Έπσταϊν με πρόσωπα υψηλού προφίλ.
Ο Νόαμ Τσόμσκι, ιδρυτής της σύγχρονης γλωσσολογίας και μία από τις πιο επιδραστικές μορφές του 20ού και 21ου αιώνα, είναι γνωστός όχι μόνο για το επιστημονικό του έργο αλλά και για τον ρόλο του ως στρατευμένου διανοουμένου.
Η μακροχρόνια, ριζοσπαστική του κριτική στην εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών, στο Ισραήλ και στα μέσα ενημέρωσης, καθώς και η τάση του να υιοθετεί τον ρόλο του «συνηγόρου του διαβόλου», έχουν επανειλημμένα προκαλέσει έντονες αντιπαραθέσεις, σημειώνει σε άρθρο της η γαλλική εφημερίδα Le Monde.
Οι τοποθετήσεις του στην υπόθεση Έπσταϊν φαίνεται να εντάσσονται σε αυτό το ευρύτερο πλαίσιο κριτικής απέναντι στις πρακτικές δημόσιας δαιμονοποίησης, παρότι η συγκεκριμένη υπόθεση είχε ήδη εξελιχθεί σε ένα από τα σοβαρότερα σκάνδαλα κακοποίησης στη σύγχρονη αμερικανική ιστορία.