Πέμπτη30.04.2618:42
Σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση προχώρησε η Νίκη Λυμπεράκη στο νέο τεύχος του περιοδικού Vita και τη συνάδελφο της, Μικαέλα Θεοφίλου. Ανάμεσα σε πολλά, μάλιστα, η γοητευτική δημοσιογράφος και παρουσιάστρια μίλησε για τις δυσκολίες που συνάντησε ως γυναίκα σε έναν ανδροκρατούμενο, κατά κύριο λόγο, χώρο εργασίας αλλά και στον τρόπο που τις αντιμετώπισε μέχρι σήμερα.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Ως γυναίκα σε έναν χώρο αρκετά ανταγωνιστικό, όπως αυτός της δημοσιογραφίας, πως νιώθεις και τι πιστεύεις ότι έχει αλλάξει;
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Νομίζω ότι όλοι μας έχουμε γίνει λίγο πιο προσεκτικοί στους κώδικες μας στο χώρο εργασίας, και αυτό είναι κέρδος. Σε προσωπικό επίπεδο, δεν είναι εύκολο να μιλήσω με τα σημερινά δεδομένα, γιατί εγώ κάνω αυτή τη δουλειά 25 χρόνια στο βάθος. Κάπως είμαι μέσα σε αυτό πια και δεν μπορώ να σου πω τι αντιμετωπίζω. Θυμάμαι όμως – και πραγματικά ελπίζω να έχει αλλάξει αυτό – πως υπήρχε συχνά μια αίσθηση ότι οι γυναίκες πρέπει να έχουν μια “γυναικεία” συμπεριφορά.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Να ξεκαθαρίσω ότι δεν μιλώ για σεξουαλική παρενόχληση. Πολλές φορές έβλεπα ότι κάποιος περιμένει από σένα να έχεις τα λεγόμενα “soft skills”. Να είσαι γλυκούλα, να δηλώνεις θαυμασμό, να υποκλίνεσαι. Να ζητάς καθοδήγηση ακόμα κι όταν δεν τη χρειάζεσαι, επειδή είσαι μια νέα γυναίκα και “δεν μπορεί να μη χρειάζεσαι καθοδήγηση”. Με έναν τρόπο το απαιτούσαν κιόλας. Αυτό είχε ένα πατρονάρισμα που πάντα με ενοχλούσε, γιατί και εκ φύσεως δεν ήμουν ποτέ αυτός ο χαρακτήρας. Ήμουν πιο πολύ αγοροκόριτσο.
Συνήθως άντρες ήταν αυτοί;
Ναι, συνήθως άντρες. Επαναλαμβάνω ότι αυτό δεν έχει να κάνει με κάποιο είδος σεξουαλικής παρενόχλησης. Έχει να κάνει με ένα στερεότυπο που λέει ότι ο άνδρας ρεπόρτερ μπορεί να είναι 20 χρονών και να βγει και να οργώσει τα πεζοδρόμια, αλλά μια γυναίκα στην ίδια ηλικία και στην ίδια θέση θέλει μια προστασία, μια καθοδήγηση.
Αυτό όλο εμένα δεν μου “κούμπωσε” ποτέ και υπήρξαν περιπτώσεις που νομίζω ότι μπορεί και να μου στοίχισε το ότι δεν δέχτηκα να παίξω αυτόν το ρόλο.