Μία ημέρα μόλις μας χωρίζει από την έναρξη του Μουντιάλ 2026, που θα λάβει χώρα σε ΗΠΑ, Μεξικό και Καναδά από 11 Ιουνίου έως 19 Ιουλίου και το tvxs κάνει μία συνοπτική παρουσίαση της χρυσής βίβλου των κατακτήσεων, των τελικών της διοργάνωσης, καθώς και τους κορυφαίους σκόρερ και προπονητές.
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026 θα δούμε τεράστια ονόματα όπως οι Κιλιάν Εμπαπέ, Χάρι Κέιν, Λιονέλ Μέσι και Κριστιάνο Ρονάλντο, κυνηγώντας την κατάκτηση του περίφημου τροπαίου Ζιλ Ριμέ.
Από το μακρινό 1930 και το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ουρουγουάης, έχουν διεξαχθεί 22 διοργανώσεις ανδρών. Η μόνη παύση στην ιστορία του τουρνουά, που διεξάγεται κάθε τέσσερα χρόνια, έγινε με την ακύρωση των διοργανώσεων του 1942 και 1946 λόγω του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Σε αυτές τις 22 διοργανώσεις Παγκοσμίου Κυπέλλου, μόνο οκτώ είναι οι χώρες που έχουν σηκώσει το βαρύτιμο τρόπαιο Ζιλ Ριμέ.
Βραζιλία, Γερμανία, Ιταλία, Αργεντινή, Αγγλία, Γαλλία, Ουρουγουάη και Ισπανία. Ωστόσο, υπάρχουν πολλές ακόμη που θα προσπαθήσουν να κάνουν την ανατροπή στη Βόρεια Αμερική στη διοργάνωση του 2026. Ας δούμε το πλήρες ιστορικό των χωρών που κέρδισαν το Παγκόσμιο Κύπελλο.
5 κατακτήσεις: Βραζιλία (1958, 1962, 1970, 1994, 2002)
4 κατακτήσεις: Γερμανία (1954, 1974, 1990, 2014), Ιταλία (1934, 1938, 1982, 2006)
3 κατακτήσεις: Αργεντινή (1978, 1986, 2022)
2 κατακτήσεις: Γαλλία (1998, 2018), Ουρουγουάη (1930, 1950)
1 κατάκτηση: Αγγλία (1966), Ισπανία (2010)
Οι ομάδες με τα δύο διαδοχικά Παγκόσμια Κύπελλα
Δύο διαδοχικές κατακτήσεις Παγκοσμίου Κυπέλλου από την ίδια ομάδα έχουν συμβεί μόνο σε δύο περιπτώσεις. Η πρώτη σημειώθηκε πολύ νωρίς στην ιστορία της διοργάνωσης, όταν η Ιταλία κατέκτησε το δεύτερο Παγκόσμιο Κύπελλο της ιστορίας νικώντας την Τσεχοσλοβακία με 2-1 στον τελικό του 1934, και κατόπιν κατέκτησε και το τρίτο νικώντας με 4-2 την Ουγγαρία στον τελικό του 1938. Αυτό το κατόρθωμα το επανέλαβε και η Βραζιλία το 1958 και 1962, με νίκες εναντίον της Σουηδίας και της Τσεχοσλοβακίας αντίστοιχα.
Παίκτης με τα περισσότερα Παγκόσμια Κύπελλα
Μόνο ένας άνθρωπος έχει κερδίσει το Παγκόσμιο Κύπελλο σε τρεις διαφορετικές διοργανώσεις. Είναι ο Βραζιλιάνος θρύλος, ο Πελέ, που κατέκτησε με τη Σελεσάο τους τίτλους του 1958, 1962 και 1970. Ωστόσο, ο Μίροσλαβ Κλόσε είναι ο μόνος παίκτης με τέσσερα μετάλλια Παγκοσμίου Πρωταθλήματος, έχοντας κερδίσει με τη Γερμανία το χρυσό το 2014, το αργυρό το 2002 και δύο φορές το χάλκινο το 2006 και 2020.
Κατάκτηση τροπαίου ως παίκτη και προπονητή
Τρεις είναι οι άνθρωποι που έχουν κερδίσει το Παγκόσμιο Κύπελλο τόσο ως παίκτες όσο και ως προπονητές. Ο Μάριο Ζαγκάλο κέρδισε το τρόπαιο με τη Βραζιλία το 1958 και το 1962, προτού το σηκώσει ξανά ως προπονητής το 1970. Ο Φραντς Μπεκενμπάουερ το κέρδισε με τη Γερμανία το 1974 ως παίκτης και το 1990 ως προπονητής.
Και πιο πρόσφατα, ο Ντιντιέ Ντεσάμπ κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018 από τη θέση του προπονητή, ενώ παλαιότερα είχε κατακτήσει και εκείνο του 1998 ως παίκτης.
Η ομάδα που έχει χάσει τους περισσότερους τελικούς Μουντιάλ
Η Γερμανία, αν και είναι μια από τις χώρες με τις μεγαλύτερες επιτυχίες στο Παγκόσμιο Κύπελλο (με τέσσερις κατακτήσεις), έχει ωστόσο βιώσει και αρκετές άσχημες στιγμές. Οι Γερμανοί έχουν ηττηθεί στον τελικό τέσσερις φορές: το 1966 από την Αγγλία, το 1982 από την Ιταλία, το 1986 από την Αργεντινή και το 2002 από τη Βραζιλία. Είναι από τους μεγαλύτερους νικητές στο Παγκόσμιο Κύπελλο, αλλά και από τους μεγαλύτερους ηττημένους.
Μίροσλαβ Κλόζε (Γερμανία) – 16 γκολ
Ο ορισμός του «killer» της μεγάλης περιοχής. Ο Κλόζε μπορεί να μην ήταν ο πιο τεχνικός παίκτης της γενιάς του, αλλά στα Μουντιάλ μεταμορφωνόταν. Αγωνίστηκε σε τέσσερις διοργανώσεις (2002-2014) και κατάφερε να πιάσει την κορυφή ξεπερνώντας τον Ρονάλντο μέσα στη Βραζιλία, στο αξέχαστο 7-1 του 2014.
Ρονάλντο Ναζάριο (Βραζιλία) – 15 γκολ
Το «Φαινόμενο». Αν δεν είχε τους σοβαρούς τραυματισμούς στα γόνατα, το κοντέρ θα είχε γράψει πολλά περισσότερα. Το 1998 έφτασε κοντά, αλλά το 2002 πήρε το αίμα του πίσω με 8 γκολ, οδηγώντας τη Βραζιλία στην κατάκτηση του τροπαίου.
Γκερντ Μίλερ (Δυτική Γερμανία) – 14 γκολ
Ο άνθρωπος που βρισκόταν πάντα στο σωστό σημείο, τη σωστή στιγμή. Του αρκούσαν μόλις δύο Μουντιάλ (1970, 1974) για να πετύχει 14 γκολ, έχοντας το απίστευτο στατιστικό των 1.08 γκολ ανά παιχνίδι!
Ζυστ Φοντέν (Γαλλία) – 13 γκολ
Εδώ μιλάμε για ένα μοναδικό φαινόμενο. Ο Φοντέν έπαιξε σε ένα μόνο Μουντιάλ, το 1958, και έβαλε 13 γκολ σε 6 ματς! Ένα ρεκόρ για μία μόνο διοργάνωση που μοιάζει απίθανο να σπάσει στο σύγχρονο ποδόσφαιρο.
Λιονέλ Μέσι (Αργεντινή) – 13 γκολ
Ο παίκτης που συμπλήρωσε το παζλ της μυθικής του καριέρας το 2022 στο Κατάρ. Όχι μόνο σήκωσε την κούπα, αλλά έφτασε και τα 13 γκολ σε 5 συμμετοχές, σκοράροντας μάλιστα σε όλες τις φάσεις των νοκ-άουτ εκείνης της διοργάνωσης.
Πελέ (Βραζιλία) – 12 γκολ
Ο «βασιλιάς» του ποδοσφαίρου παραμένει ο μοναδικός παίκτης με τρεις κατακτήσεις Μουντιάλ στην ιστορία. Από το 1958, όταν συστήθηκε στον πλανήτη ως έφηβος, μέχρι το 1970, πρόσφερε μερικές από τις πιο εμβληματικές στιγμές του αθλήματος.
Κιλιάν Εμπαπέ (Γαλλία) – 12 γκολ
Το πιο τρομακτικό στατιστικό της λίστα. Ο Εμπαπέ έχει ήδη 12 γκολ σε μόλις δύο διοργανώσεις (2018, 2022), έχοντας πετύχει μάλιστα χατ-τρικ στον τελικό του Κατάρ. Με δεδομένο το νεαρό της ηλικίας του, πάει ολοταχώς για την πρωτιά στα επόμενα τουρνουά.
Σάντορ Κότσις (Ουγγαρία) – 11 γκολ
Μέλος της απίθανης Ουγγαρίας της δεκαετίας του ’50. Όπως και ο Φοντέν, έτσι και ο Κότσις έβαλε όλα του τα γκολ σε ένα μόλις τουρνουά, αυτό του 1954, σε μόλις 5 παιχνίδια.
Γιούργκεν Κλίνσμαν (Γερμανία) – 11 γκολ
Ένας από τους πιο σταθερούς και επικίνδυνους επιθετικούς της δεκαετίας του ’90. Σκόραρε σε τρία σερί Μουντιάλ (1990, 1994, 1998) και ήταν ο βασικός πυλώνας της γερμανικής επίθεσης.
Έξι παίκτες συμπληρώνουν τη δεκάδα
Στη δέκατη θέση του πίνακα έχουμε ισοβαθμία, καθώς αρκετοί θρύλοι ολοκλήρωσαν την καριέρα τους σταματώντας ακριβώς στα 10 γκολ:
Στις 18 Μαΐου 1929 αρχίζει να ξετυλίγεται η ιστορία των Μουντιάλ. Η FIFA πήρε τη μεγάλη απόφαση για να διοργανώσει το Παγκόσμιο Κύπελλο που έμελλε να εξελιχθεί στη σπουδαιότερη ποδοσφαιρική διοργάνωση στον πλανήτη. Η Ουρουγουάη ήταν η πρώτη χώρα που ανέλαβε να φιλοξενήσει το τουρνουά, όπου συμμετείχαν μόλις 13 χώρες, τέσσερις εκ των οποίων απ’ την Ευρώπη (Γαλλία, Γιουγκοσλαβία, Ρουμανία, Βέλγιο). Στον τελικό η Αργεντινή προηγήθηκε με 1-2, αλλά η Ουρουγουάη με τρία γκολ στο β’ ημίχρονο επικράτησε 4-2 και σήκωσε τον τίτλο για πρώτη φορά.
1930 Διοργάνωση Ουρουγουάη
Ουρουγουάη – Αργεντινή 4-2
1934 Διοργάνωση Ιταλία
Ιταλία – Τσεχοσλοβακία 2-1 παρ. (1-1 κ.ά.)
1938 Διοργάνωση Γαλλία
Ιταλία – Ουγγαρία 4-2
1950 Διοργάνωση Βραζιλία
Ουρουγουάη – Βραζιλία 2-1
1954 Διοργάνωση Ελβετία
Δυτική Γερμανία – Ουγγαρία 3-2
1958 Διοργάνωση Σουηδία
Βραζιλία – Σουηδία 5-2
1962 Διοργάνωση Χιλή
Βραζιλία – Τσεχοσλοβακία 3-1
1966 Διοργάνωση Αγγλία
Αγγλία – Δυτική Γερμανία 4-2 παρ. (2-2 κ.ά.)
1970 Διοργάνωση Μεξικό
Βραζιλία – Ιταλία 4-1
1974 Διοργάνωση Δυτική Γερμανία
Δυτική Γερμανία – Ολλανδία 2-1
1978 Διοργάνωση Αργεντινή
Αργεντινή – Ολλανδία 3-1 παρ. (1-1 κ.ά.)
1982 Διοργάνωση Ισπανία
Ιταλία – Δυτική Γερμανία 3-1
1986 Διοργάνωση Μεξικό
Αργεντινή – Δυτική Γερμανία 3-2
1990 Διοργάνωση Ιταλία
Δυτική Γερμανία – Αργεντινή 1-0
1994 Διοργάνωση ΗΠΑ
Βραζιλία – Ιταλία 3-2 πέν. (0-0 κ.ά., παρ.)
1998 Διοργάνωση Γαλλία
Γαλλία – Βραζιλία 3-0
2002 Διοργάνωση Ιαπωνία & Ν. Κορέα
Βραζιλία – Γερμανία 2-0
2006 Διοργάνωση Γερμανία
Ιταλία – Γαλλία 5-3 πέν. (1-1 κ.ά., παρ.)
2010 Διοργάνωση Νότια Αφρική
Ισπανία – Ολλανδία 1-0 παρ. (0-0 κ.ά.)
2014 Διοργάνωση Βραζιλία
Γερμανία – Αργεντινή 1-0 παρ. (0-0 κ.ά.)
2018 Διοργάνωση Ρωσία
Γαλλία – Κροατία 4-2
2022 Διοργάνωση Κατάρ
Αργεντινή – Γαλλία 4-2 πεν. (3-3 κ.α.)