FeaturedΚεραμέως – Παπαθανάσης: Πανηγυρίζουν γιατί τα φόρτωσαν στους φορολογούμενους: «Τα 14 έργα πέρασαν στο ΕΣΠΑ – τα τέσσερα σε εθνικούς πόρους»
Με αφορμή την κοινή ανακοίνωση Κεραμέως – Παπαθανάση, μάθαμε ότι αν με ευθύνη των υπουργών δεν προλαβαίνει να ενταχθεί ή να ολοκληρωθεί ένα έργο, αυτομάτως το παίρνουμε και το πηγαίνουμε (όχι βόλτα) να χρηματοδοτηθεί από τον δημόσιο κορβανά. Αν το θέλετε πιο λιανά, αποφάσισα να φύγω από το νόμιμο και το ηθικό των όσων έγιναν με τα προγράμματα που κατέληγαν στους κοινωνικούς εταίρους, για να μείνω στο αμιγώς πολιτικό της όλης ιστορίας, που δεν είναι άλλο από το γεγονός ότι η Νίκη και ο Νίκος επί της ουσίας φόρτωσαν τα έργα του Παναγόπουλου και των άλλων στις πλάτες των φορολογούμενων.
Αυτό που αποσιωπάται από τη χθεσινή ανακοίνωση των Κεραμέως – Παπαθανάση είναι ότι τα τέσσερα έργα κατονομάστηκαν ρητά σε νόμο, μεταφέρθηκαν σε εντελώς διαφορετικό θεσμικό πλαίσιο (Εθνικό Πρόγραμμα Ανάπτυξης) και προβλέφθηκε η χρηματοδότησή τους χωρίς επανάληψη αξιολόγησης. Όπως μου έλεγαν όσοι γνωρίζουν, το Εθνικό Πρόγραμμα Ανάπτυξης δεν αποτελεί συνέχεια του ΕΣΠΑ. Απεναντίας, διέπεται από διαφορετικό κανονιστικό και ελεγκτικό πλαίσιο, γεγονός που καθιστά την αξιολόγηση απαραίτητη θεσμική προϋπόθεση και όχι τυπική επανάληψη. Η επιλογή, λοιπόν, να μεταφερθούν έργα που είχαν απορριφθεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο, σε νέο χρηματοδοτικό καθεστώς, χωρίς καμία μορφή επικαιροποιημένου ελέγχου, δεν συνιστά διοικητική διευκόλυνση, αλλά συνειδητή παράκαμψη της θεσμικής διαδικασίας αξιολόγησης. Το γεγονός ότι η ίδια πρακτική επαναλήφθηκε με δεύτερη νομοθετική ρύθμιση για άλλα δύο έργα επιβεβαιώνει ότι πρόκειται για σταθερό μοτίβο νομοθετικής υποκατάστασης του ελέγχου.
Το γράφουμε με αφορμή τη χθεσινή κοινή ανακοίνωση, η οποία επικαλείται επιστολή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, σύμφωνα με την οποία τα έργα «could be eligible for national funding». Η διατύπωση είναι σαφής. Το «could be eligible» σημαίνει ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν έχει αρμοδιότητα να απαγορεύσει εθνική χρηματοδότηση, όχι ότι εγκρίνει τη χρηματοδότηση, ούτε ότι αίρει την ανάγκη εθνικού ελέγχου και αξιολόγησης. Το «could» δεν είναι έγκριση και αυτό έχω την αίσθηση ότι η αγγλομαθής υπουργός Κεραμέως εύκολα μπορεί να το μεταφράσει με απόλυτη πιστότητα. Και σίγουρα δεν αποτελεί εντολή για νομοθετική παρέμβαση που καταργεί την αξιολόγηση. Το κρίσιμο ερώτημα που παραμένει είναι πώς μια διατύπωση αρμοδιότητας μετατράπηκε σε πολιτική απόφαση εξαίρεσης από τον έλεγχο;
Σταθερά και διαχρονικά η φιλοσοφία ήταν να πάρουμε ό,τι έργο μπορούμε και να το «πετάξουμε» μέσα στην ευρύτερη δεξαμενή των ευρωπαϊκών πόρων. Η αντίστροφη πορεία, δηλαδή να έχεις εντάξει έργα στα ευρωπαϊκά (λεφτά) και να τα βγάλεις (ή να σου «φύγει») και μετά να έρθεις να τα εντάξεις στο εθνικό ταμείο, ανεξάρτητα του αν είναι νομικώς δυνατόν, πολιτικά αποτελεί τεράστιο πρόβλημα. Αφήστε που μπορεί να έρθει η Ευρωπαϊκή Ένωση (ή κάποιος εισαγγελέας) και να σου πει «ξέρεις, αυτό είναι αντίθετο στο ευρωπαϊκό, τα έκανες σαλάτα, είναι μη επιλέξιμο, πέτα το». Εσύ μπορείς, εάν έχουν τηρηθεί οι προβλεπόμενες διαδικασίες, να το πας στους εθνικούς πόρους. Πλην όμως, αυτό είναι μία μεγάλη επιβάρυνση του φορολογούμενου, εκτός του ότι είναι μια παταγώδης αποτυχία, διότι στην πραγματικότητα δίνεις λεφτά φορολογούμενου εκεί που υπολόγιζες ότι θα έδινες ξένα λεφτά. Με απλά λόγια, την ανικανότητα να μπορέσεις εσύ να έρθεις και να είσαι εμπρόθεσμος και προσήκων τη μεταφέρεις στους πολίτες. Και εδώ η απάντηση στο «μα ήταν συμβασιοποιημένο» είναι πάρα πολύ απλή: Να φρόντιζες να γίνει η σύμβαση πολύ νωρίτερα ή να το απέπεμπες τελείως. Με το ότι πηγαίνεις και το «πετάς» στους εθνικούς πόρους, ουσιαστικά επιβαρύνεις πρόσθετα τους φορολογούμενους εκεί που δεν υπολόγιζες. Αυτή είναι η πολιτική διαχείριση του πράγματος. Από κει και πέρα, οφείλουμε να μάθουμε γιατί τα έργα χαρακτηρίστηκαν μη επιλέξιμα. Είναι το γεγονός ότι εξαρχής δεν ήταν επιλέξιμα ή ότι εκ των υστέρων, λόγω καθυστερήσεων και ανικανότητας, κατέστησαν μη συμβατά; Άρα αυτό που έρχεται και σου λέει η Κομισιόν (και αποφεύγουν να το πουν οι Κεραμέως και Παπαθανάσης) είναι ότι στην πραγματικότητα «κλείδωσες» την αγορά για να τα πάρουν οι δικοί σου και να τα διοχετεύσεις όπου θέλεις και εξ αυτού του λόγου κατέστη εν τέλει μη επιλέξιμο το έργο. Και κάτι τελευταίο. Το όποιο κονδύλι είχες σκοπό να το διοχετεύσεις σε κοινωνικό πόρο αυτήν τη στιγμή το στερείς από τον κοινωνικό πόρο, διότι πρέπει να μεταφέρεις αυτό που είχες προβλέψει ότι θα χρηματοδοτηθεί από ευρωπαϊκούς πόρους και τώρα το βγάζεις από το δικό σου πορτοφόλι.
Πηγή: powergame.gr / Big mouth