Μεγάλο Σάββατο, η πρώτη Ανάσταση, η πρώτη Αγάπη, το Αναστάσιμο πρώτο φιλί.
Όλη, εξάλλου, η Μεγάλη Εβδομάδα ένας ύμνος στην Αγάπη είναι. Στην Αγάπη όχι για τον εαυτό ή τον εαυτούλη μας, όχι για τους λίγους εκλεκτούς και ακριβούς μας, τα παιδιά, γονείς και φίλους, όχι για τους ομοίους και ομοϊδεάτες μας. Όχι μόνο γι’ αυτούς: Aγαπάτε αλλήλους, μεγάλη κουβέντα, σοφή, αέναο ζητούμενο. Και η λέξη αλληλεγγύη, λέξη βαθιά χριστιανική, που συνήθως την εφαρμόζουν και την κάνουν σκοπό ζωής, άνθρωποι που δεν πιστεύουν σε Θεό, Χριστό και Ανάσταση. Άλλωστε προϋπήρχε χιλιάδες χρόνια πριν ο όρκος του Ιπποκράτη. Και μερικοί γιατροί τον εφαρμόζουν κατά γράμμα είτε στα ρημαγμένα νοσοκομεία μας, είτε χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, όπου τους οδηγεί η ανθρωπιά τους και η επιστήμη τους.
Αυτή την εισαγωγή την κάνω γιατί πρόκειται να ακούσετε -και επέλεξα επί τούτου να το ανεβάσω Μεγάλο Σάββατο- την ιστορία ενός ανθρώπου που 25 περίπου χρόνια πριν άρχισε να ταξιδεύει τακτικά στην Κούβα στην αποκλεισμένη Κούβα στην αποκλεισμένη απολύτως και τότε κουβά και να προσφέρει τις υψηλού επιπέδου ιατρικές του υπηρεσίες στο νησί.
Πριν από 25 λοιπόν χρόνια ένας γιατρός απολύτως ανένταχτος κομματικά ή κινηματικά, ένας καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών χωρίς σημαίες και ταμπούρλα, χωρίς φωτογραφίες και βίντεο, χωρίς μεγάλα λόγια και διακηρύξεις, πηγαινοερχόταν για χρόνια στην Κούβα διδάσκοντας σύγχρονες τεχνικές χειρουργικές και μεταφέροντας φάρμακα και προηγμένα ιατρικά εργαλεία. Ο Σπύρος Βασδέκης ομότιμος Καθηγητής Αγγειοχειρουργικής σήμερα, που τα χρόνια έχουν περάσει, μιλάει στις Ιστορίες Καλοσύνης για την Κούβα και τις εμπειρίες του εκεί. Για την Κούβα της καρδιάς του, επιβεβαιώνοντας ότι είναι η Κούβα της καρδιάς μας.
Για την Κούβα που θα νικήσει και δεν θα υποκύψει ποτέ, επειδή ο λαός της, όπως λέει ο ο Σπύρος Βασδέκης, νοιάζεται ο ένας για τον άλλον, στηρίζουν ο ένας τον άλλον, έχουν αλληλεγγύη.
Κι επειδή χορεύουν και τραγουδάνε χωρίς σταματημό.