Εντάξει κάποτε στηνόμασταν στην τηλεόραση όλη τη νύχτα, κάποτε οργανώνονταν λαμπρές βραδιές με σαμπάνιες και ταξίντο, μακριές τουαλέτες και γυαλιστερές περσόνες- ναι ναι εδώ στην Ελλάδα διοργανώνονταν για να παρακολουθήσουμε σε μεγάλες οθόνες την απονομή των Όσκαρ εκεί πέρα. Τέτοιοι ξεφτίλες είμαστε. Τέτοια λιγούρια, τέτοιες βλαχάρες- ωχ συγγνώμη ήταν η εποχή που μας ξεβλάχευε ο Κωστόπουλος….
Από την άποψη την καλλιτεχνική όμως ζήσαμε μεγάλες στιγμές πριν φτάσουμε στις καρικατούρες και στα σημαδεμένα χαρτιά του σήμερα.
Ευτυχήσαμε να δούμε τον κορυφαίο όλων των εποχών Μάρλον Μπράντο να αρνείται το Όσκαρ και να στέλνει στη θέση του μια Ινδιάνα για να καταγγείλει την γενοκτονία των ιθαγενών των Ηνωμένων Πολιτειών από τους ληστρικούς αποίκους. Δεν κοιτάω κανένα Google τώρα που γράφω, πετάω πλίνθους και κεράμους ατάκτως ερριμένους και αναπολώ τα Όσκαρ της Τζέιν Φόντα, του Ρόμπερτ ντε Νίρο, του Ντάστιν Χόφμαν, της Σούζαν Σαράντον, του Αλ Πατσίνο, του μέγιστου Τζακ Νίκολσον, της Φαίη Νταναγουέι, της σπουδαίας Τζέσικα Λανγκ, της Μέριλ Στριπ, του Μπιλ Μάρεϊ και του Γιον Βόιτ, του Αντόνι Χόπκινς και της Τζόντι Φόστερ.
Αναπολώ τις Τρεις μέρες του Κόνδορα, το “σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν”, το Κεντρί, το Νονό 1 και 2, τους Δυο ληστές, το Οnce upon a time in America, το Τσαϊνατάουν, το Good morning Vietnam,, το Φράνσις, το All that Jazz, την εκλογή της Σόφι, τη Λάμψη, τον Αγγλο ασθενή, το Φιλαδέλφεια, το American beauty, τη Σιωπή των αμνών, τις Γέφυρες του Μάντισον
Ταινίες που τις συζητούσες τουλάχιστον για μια βδομάδα μετά. Τον Σκορσέζε ,τον Κόπολα τον Kubrick, τον Τζάρμους, τον Κλιντ Ηστγουντ…
Ελπίζω να προσέξατε και για να μην παρεξηγηθώ για ελιτισμό, ότι όλες αυτές οι ταινίες που αναφέρω και όλοι αυτοί οι σταρ που αναφέρω είναι όλοι αμερικάνοι Βορειοαμερικανοί δηλαδή. Είναι όλο το Hollywood, αλλά ένα άλλο Χόλιγουντ.
Τότε που ο Κέβιν Σπέισι ήταν απλώς ένας υπέροχος “Συνήθης ύποπτος” και ο Σον Πεν ένας συνταρακτικός θανατοποινίτης ή ένας θαρραλέος γκέι ακτιβιστής και όχι το νευρόσπαστο στρατόκαυλο Lego που πήρε Οσκαρ- πήρε Οσκαρ ω Θεοί- και δεν το πήρε ο Στέλλαν Σκάρσγκαρντ!!!
Είναι κανόνας και ήταν και παλιά στο Χόλιγουντ, να τσιμπάνε τα Όσκαρ όσοι υποδύονται, μάλλον όσοι μιμούνται καλύτερα, τον τυφλό, τον κουτσό, τον αυτιστικό, τον ανάπηρο. Όσοι δημιουργούν μια καρικατούρα αντί για ένα ρόλο με βάθος. Όσοι προτιμούν τις μούτες και τις φωνάρες, αντί για το βάθος ενός βλέμματος. Και ο νοών νοείτω.
Τα φετινά Όσκαρ με άφησαν απολύτως αδιάφορη ήταν σαφώς προδιαγεγραμμένα. Η υποτίθεται ανατρεπτική “μία μάχη μετά την άλλη”, μια φανταχτερή μπαλαφάρα και η “κερδίζω από τα αποδυτήρια” Τζέσι Μπάκλεϊ, μια εξαιρετική ηθοποιός μεν, κατώτερη των περιστάσεων όμως, κατώτερη και της Ρενάτε Ρέινσβε παρεμπιπτόντως.
Σάρωσε η νεαρή Τζέσι το ένα βραβείο μετά το άλλο, από τις Χρυσές Σφαίρες μέχρι το βραβείο καλύτερου πλεξίματος κασκόλ, άλλαξε καμιά εικοσαριά τουαλέτες και look έδωσε καμιά 100ή τουλάχιστον συνεντεύξεις και δε βρήκε μία κουβέντα, μία κουβέντα να πει για όσα συμβαίνουν γύρω μας και γύρω της.
Ιρλανδέζα σου λέει ο άλλος… και να “ευχαριστώ τη μαμά μου” και να ευχαριστώ τον μπαμπά μου και να ευχαριστώ τους συνεργάτες μου και να ευχαριστώ τον άντρα μου και ασε μας κουκλίτσα μου. Τι να κάνουμε είμαι αυστηρή το ξέρω, αλλά είμαι Μπρεχτικός τύπος εγώ και πιστεύω ακράδαντα ότι “η Τέχνη σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς των αποφάσεων πρέπει να αποφασίσει”. Θα βοηθήσει την ανθρωπότητα να πάει μπροστά ή θα κάνει μόκο όταν παρελαύνει ανενόχλητη η βαρβαρότητα;
Υ.Γ. Χαβιέρ αγαπημένε μου, σε καμαρώνω αλλά δε σώζεις την τιμή της έβδομης τέχνης μοναχός σου… και γιατί άραγε έλειπε ο Mark;