Είδα χθες το βράδυ την πολυσυζητημένη ταινία Hamnet που πάει πλησίστια για πολλά Όσκαρ.
Ομολογώ ότι δεν τρελάθηκα αλλά σέβομαι την πλειονότητα των σχολίων και απόψεων που την θεωρούν αριστούργημα και κυρίως εκείνα και είναι πάρα πολλά, που μιλούν για δάκρυα μέσα στην αίθουσα, δάκρυα συγκίνησης για όσα διαδραματίζονται στην οθόνη. Το δράμα μίας μάνας που χάνει το παιδί της, το δράμα δύο γονιών που χάνουν το παιδί τους. Η ταινία βέβαια θέλει να μας μιλήσει για την θεραπευτική ιδιότητα της Τέχνης και το καταφέρνει. Ο Άμνετ το χαμένο παιδί, γίνεται Άμλετ ο πασίγνωστος πρίγκιπας της Δανιμαρκίας, ο τιμωρός και θύμα, γιατί ο πατέρας του είναι ο Γουίλιαμ Σαίξπηρ και όχι ένας ανώνυμος εισβολέας με σκούρο δέρμα. Και η μάνα του Άμνετ παρηγοριέται βλέποντας το παιδί της να ανασταίνεται στη σκηνή και μαζί ανακουφίζονται και οι θεατές, απόλυτα πεπεισμένοι ότι αυτός ο υπέρτατος πόνος μπορεί έστω να γίνει πιο υποφερτός με την ιαματική δύναμη της Τέχνης.
Σήμερα το πρωί όμως ανοίγοντας κάπως αργά το ίντερνετ για την καθημερινή μου ενημέρωση είδα πως ένα ακόμα ναυάγιο με νεκρούς μετανάστες έγινε στα γαλανά νερά του Αιγαίου.
Και το ναυάγιο αυτό προήλθε από μία σύγκρουση του φουσκωτού που μετέφερε τους μετανάστες με το πλοίο του λιμενικού, που προσπαθούσε να τους βοηθήσει φυσικά. Και φώναζαν οι λιμενικοί γυρίστε πίσω ρε παιδιά αλλά οι μελαμψοί εισβολείς, αυτοί που έρχονται με στόχο να αλλοιώσουν τον πολιτισμό μας, χαμπάρι χαμπαράκι – δεν ακούγανε. Και όχι μόνο δεν ακούγανε αλλά προσπάθησαν να διεμβολίσουν και το σκάφος του λιμενικού. Οπότε όπως ήταν φυσικό το σκάφος βυθίστηκε και πνίγηκαν 15 εισβολείς. Υπάρχουν και πολλά παιδάκια τραυματισμένα, παιδάκια των εισβολέων που τα παίρνουν μαζί τους χωρίς να σκεφτούν, στην καλύτερη περίπτωση, ή τα χρησιμοποιούν σαν ασπίδα, στη χειρότερη περίπτωση, όπως άλλωστε έκανε και η Χαμάς στη Γάζα με αποτέλεσμα να αναγκαστεί ο καημένος ο ισραηλινός στρατός να σκοτώσει 20.000 παιδάκια.
Και αυτό που έγραψα δεν είναι στο σινεμά κυρίες και κύριοι, είναι στην πραγματικότητα. Δεν είναι σενάριο αυτό, είναι αλήθεια, αυτά τα λένε και τα γράφουν και τα υποστηρίζουν δημοσίως άνθρωποι που τους έχουν ψηφίσει χιλάδες άλλοι άνθρωποι και τους έχουν στείλει στη Βουλή και έχουν γίνει μάλιστα υπουργοί. Και αυτοί οι άνθρωποι δε χρησιμοποιούν τον όρο άνθρωπος για αυτούς που πνίγηκαν, χρησιμοποιούν τον όρο εισβολέας. Και μας λένε κατάμουτρα τα μεγαλύτερα ψέματα χωρίς να κοκκινίζουν και χωρίς να ανησυχούν μήπως έρθει το φάντασμα του εισβολέα στον ύπνο τους να τους ταράξει.
Το be or not to be, αυτή είναι η ερώτηση και τότε και τώρα και πάντα. Και βάλτε να απαντήσει στην ερώτηση μία από τις γυναίκες τις έγκυες, τις μελαμψές γυναίκες, που μπήκανε στο χειρουργείο μετά το ναυάγιο αυτό με τα μωρά τους νεκρά στην κοιλιά, μωρά που θα τους τα βγάλουνε με το νυστέρι, μωρά που δεν θα βυζάξουνε ποτέ, που δεν θα αγκαλιάσουνε και δεν θα νανουρίσουνε ποτέ. Αγέννητα μωρά για τα οποία δεν θα ενδιαφερθεί κανείς, καμία εκκλησία καμία Ρομφαία, καμία βουλευτίνα της Νέας Δημοκρατίας, Μωρά που τα ήθελε η μάνα τους και ο πατέρας τους, όπως κάθε μάνα και πατέρας σ’ αυτή τη γη. Μωρά που δεν θα γίνουνε ποτέ θεατρικό έργο διάσημο στους αιώνες, μωρά που δεν θα γίνουν είδηση κάν.
Σκουπίστε τα δάκρυα, ρίξτε λάδι στην οργή.