Ο γνωστός Ισραηλινός αρθρογράφος Γκιντεόν Λεβί, γράφει στη Haaretz για μία σύγχρονη ιστορία τρέλας στη χώρα του:
Κατά καιρούς εμφανίζονται χαρακτήρες που φαίνονται παράξενοι, εκκεντρικοί, περιθωριακοί, ανάξιοι προσοχής. Αλλά μετά λαμβάνουν αναγνώριση από το κατεστημένο: το τρελό γίνεται κανονικό και το παραληρηματικό αποκτά κύρος.
Σκεφτείτε, για παράδειγμα, τη φετινή βραβευμένη με το Βραβείο Ισραήλ για το σύνολο του έργου της. Την Ίριτ Όρεν Γκούντερς, ιδρύτρια του Ορ Λε-Μισπαχότ (Φως για τις Οικογένειες). «Είμαι γιαγιά σε 38 παιδιά που γεννήθηκαν από πενθούσες μητέρες, αφού οι γιοι τους έπεσαν [στη μάχη]», είπε στο περιοδικό της Haaretz την Παρασκευή.
Η ιστοσελίδα της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης που ίδρυσε παρέχει τις εξής λεπτομέρειες: «Η Ίριτ έγινε γνωστή εν μέρει για την ίδρυση του πρωτοποριακού Κέρεν Ορ Λε-Χαΐμ Χαντασίμ (Ταμείο Φως για Νέες Ζωές), που επιτρέπει στους γονείς στην περίοδο του πρόσφατου πένθους να χρησιμοποιούν καινοτόμα εργαλεία για να φέρουν ένα άλλο παιδί τους στον κόσμο.»
Στην νοσηρή επιχείρηση της, είναι ήδη «γιαγιά» σε 38 παιδιά που γεννήθηκαν με αυτόν τον τρόπο. Χρησιμοποιώντας σπέρμα που ανακτήθηκε από πτώμα· 38 παιδιά πένθους, γεννημένα με εγγυημένη ψυχική ασθένεια. Και γι’ αυτό, της απονέμεται το Βραβείο!
Κάθε φορά που φαίνεται ότι το Ισραήλ έχει φτάσει σε νέο κατώτατο σημείο στο να κυλιέται στο πένθος και τη λατρεία του θανάτου — αλλά μόνο για τους δικούς του νεκρούς (και όχι για τον θάνατο που προκάλεσε στην άλλη πλευρά), και μόνο για αυτούς που σκοτώθηκαν στον πόλεμο — έρχεται ένας άλλος βραβευμένος με το Βραβείο Ισραήλ για να αποδείξει ότι ο κατήφορος δεν έχει τέλος.
Κάποτε, το βραβείο δια βίου επιτευγμάτων απονεμόταν για τους περισσότερους νεκρούς γιους. Το 1976, δόθηκε στη «μητέρα των γιων», Ρίβκα Γκούμπερ, για τους δύο γιους που έχασε. Η Μίριαμ Περέτς κέρδισε δύο φορές για τους δύο γιους της που σκοτώθηκαν: άναψε τη δάδα της Ημέρας Ανεξαρτησίας το 2014 και της απονεμήθηκε το Βραβείο Ισραήλ το 2018.
Φέτος, το Βραβείο φτάνει στα 38 «εγγόνια» που θα μεταφέρουν το μήνυμα αυτής της ισραηλινής παθολογίας στις επόμενες γενιές: 38 παιδιά που το κατεστημένο επέτρεψε να γεννηθούν από πτώματα μέσω «καινοτόμων εργαλείων».
Αν η Όρεν Γκούντερς πάρει αυτό που θέλει, το Ισραήλ θα πλημμυρίσει από παιδιά αυτών των πτωμάτων, ένα παιδί για κάθε πεσόντα στρατιώτη, κατεψυγμένο σπέρμα από κάθε στρατεύσιμο. Οι δωρεές ήδη εισρέουν και οι σύριγγες εξαγωγής ήδη λειτουργούν.
Θα τοποθετηθούν στα πεδία της σφαγής, και ακριβώς πριν τα σώματα μεταφερθούν στα ψυγεία, από αυτά θα εξαχθούν τα σπέρματα της καταστροφής της επόμενης γενιάς. Από Ολοκαύτωμα σε αναγέννηση — και από ηρωισμό σε (σπερματική) συγκομιδή.
Φανταστείτε αυτά τα παιδιά του πένθους. Δεν χρειάζεται να είστε ψυχολόγος για να φανταστείτε πώς θα είναι η ζωή τους. Σίγουρα θα χρειαστούν θεραπεία, και γρήγορα. «Γεννήθηκα από πτώμα», θα λένε στους φίλους τους στο νηπιαγωγείο. «Γεννήθηκα από πτώμα» θα τους ακολουθεί σε όλη τους τη ζωή, ορίζοντας την ταυτότητά τους και διαμορφώνοντας την προσωπικότητά τους.
Με αυτόν τον ρυθμό τρέλας, η επιχείρηση μπορεί κάλλιστα να επεκταθεί σύντομα σε γιαγιάδες που θα συλλάβουν από το σπέρμα των νεκρών γιων τους. Υπάρχουν προηγούμενα. Και το Βραβείο Ισραήλ θα απονεμηθεί και γι’ αυτό.
Το Ισραήλ θέλει συνέχεια. Θέλει όσο το δυνατόν περισσότερους απογόνους, τόσο από τους ζωντανούς όσο και από τους νεκρούς. Παιδιά πτωμάτων γεννημένα από νεκρούς στρατιώτες — ώστε μια μέρα να στρατολογηθούν και αυτά στον στρατό — θα σκοτωθούν επίσης σε πολέμους.
Και θα είναι επίσης δυνατό να κλωνοποιηθούν παιδιά από αυτά που επίσης θα μεγαλώσουν στη σκιά του θανάτου, θα στρατολογηθούν στον στρατό και θα σκοτωθούν, και το σπέρμα θα εξαχθεί επίσης από τα σώματά τους μέσω αυτής της εθνικής σπερματικής επιχείρησης που ίδρυσε και ανέπτυξε αυτή η βραβευμένη με το Βραβείο Ισραήλ. Μια ατέλειωτη ανακύκλωση θανάτου, που θα οδηγήσει το Ισραήλ στον κάτω κόσμο.
Ξαφνικά, αποδεικνύεται ότι ο θάνατος νέων ανθρώπων δεν είναι τόσο φοβερός όσο νομίζαμε — αν ο σκοπός της ύπαρξης του Ισραήλ είναι η διατήρηση της συνέχειας. Τώρα και οι νεκροί θα σηκώσουν το βάρος, και οι θάνατοί τους δεν θα είναι μάταιοι.
«Τότε θα μπορούμε να πηγαίνουμε στον πόλεμο με ακόμα μεγαλύτερη χαρά», συμπεραίνει ο αρθρογράφος της ισραηλινής εφημερίδας. «Αν χάσουμε έναν ή δύο γιους, η Όρεν Γκούντερς φροντίζει ήδη να αντικατασταθούν και η γη να γεμίσει με παιδιά του θανάτου».