Ενώ ο πόλεμος στο Ιράν συνεχίζεται για τρίτη εβδομάδα και εκατομμύρια άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί, οι κάτοικοι της Τεχεράνης προσπαθούν να παραμείνουν ασφαλείς από τους βομβαρδισμούς και να συνεχίσουν την καθημερινότητα τους.
Έως και 3,2 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί προσωρινά από την έναρξη του πολέμου, σύμφωνα με εκτιμήσεις της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες. Ο αριθμός αναμένεται να αυξηθεί καθώς ο πόλεμος συνεχίζεται.
Παρότι πολλοί Ιρανοί έχουν εγκαταλείψει την Τεχεράνη και άλλες μεγάλες πόλεις αναζητώντας καταφύγιο σε αγροτικές περιοχές ή στα βουνά προς τον βορρά, εκατομμύρια άνθρωποι παραμένουν στα σπίτια τους στην πρωτεύουσα.
«Ακόμα και αν αλλάξει κάτι, δεν θα γίνει με αυτόν τον πόλεμο»
Κάτοικοι της Τεχεράνης περιγράφουν την καθημερινότητα και τη ζωή τους εν μέσω πολέμου σε ρεπορτάζ που δημοσιεύτηκε στη Guardian.
Η Ζεϊνάμπ, μια 30χρονη σχεδιάστρια κοσμημάτων, είναι μία από αυτούς. Η δουλειά της έχει επιβραδυνθεί σημαντικά το τελευταίο διάστημα, αρχικά λόγω της διακοπής του ίντερνετ τον Ιανουάριο κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων και τώρα εκ νέου εξαιτίας του πολέμου.
Μαζί με τον σύζυγό της, τον 33χρονο Αλιρέζα, ζει σε ένα ζεστό σπίτι στην καρδιά της Τεχεράνης. Ο ήχος των εκρήξεων είναι σχεδόν καθημερινός. Πλέον περνούν τα περισσότερα βράδια με φίλους, μετακινούμενοι από διαμέρισμα σε διαμέρισμα μέσα στην πόλη.
«Κάθε βράδυ στις οκτώ μαζευόμαστε σε κάποιο σπίτι. Ο καθένας φέρνει φαγητό ή κάποιο γλυκό για να μοιραστούμε. Αυτό μας βοηθά να κρατάμε την αισιοδοξία μας», λέει η Ζεϊνάμπ και προσθέτει: «Δεν θέλουμε αυτόν τον πόλεμο. Θέλουμε αλλαγή, αλλά όχι έτσι. Είμαστε ενάντια στην Ισλαμική Δημοκρατία, αλλά δεν επιθυμούμε ούτε την επιστροφή της μοναρχίας. Όταν ο κόσμος διαδήλωνε τον Ιανουάριο, δεν ήταν επειδή υποστήριζε τον Παχλαβί.
Το σύστημα είναι βαθύ και πολύπλοκο. Ακόμα κι αν αλλάξει κάτι κάποια μέρα, δεν θα γίνει από τη μια στιγμή στην άλλη — και σίγουρα όχι με αυτόν τον πόλεμο».
Ο Αμίρ, 40 ετών, ζει στο Καράτζ αλλά ταξιδεύει καθημερινά στην Τεχεράνη για δουλειά. Διατηρεί ένα μικρό κατάστημα στο νότιο τμήμα της πόλης με τακάκια φρένων. «Ο πόλεμος και οι οικονομικές συνθήκες επηρεάζουν άμεσα τη δουλειά μου», λέει.
«Η μεγαλύτερη ανησυχία μου είναι ένας παρατεταμένος πόλεμος. Αλλά ακόμη κι αν τελειώσει, πολλές χώρες δεν θα συνεργάζονται με το Ιράν. Αν αρθούν οι κυρώσεις, η χώρα θα μπορούσε να κάνει σημαντική πρόοδο. Η οικονομία μας έχει μεγάλες δυνατότητες», προσθέτει.
«Βλέπω την τεράστια πίεση που έχει προκαλέσει η πρόσφατη κλιμάκωση στους ανθρώπους στο Ιράν, που φοβούνται για τη ζωή τους, την ασφάλεια των αγαπημένων τους και τα υλικά μέσα διαβίωσής τους. Η μεγάλη απώλεια ζωών είναι ανησυχητική. Οι υποδομές έχουν πληγεί και πολλά σπίτια έχουν υποστεί σοβαρές ζημιές. Η καθημερινότητα στην Τεχεράνη έχει διαταραχθεί βαθιά: τα παιδιά δεν πηγαίνουν σχολείο και πολλές επιχειρήσεις έχουν κλείσει προσωρινά», λέει.
Ο Μοτζτάμπα, ένας 30χρονος δημιουργός ντοκιμαντέρ, τονίζει: «Αυτή τη στιγμή ούτε τα σπίτια δεν είναι ασφαλή. Νιώθουμε τα ωστικά κύματα των εκρήξεων σε όλη την πόλη».
Το σπίτι και το γραφείο του βρίσκονται σε ένα υπόγειο στην Τεχεράνη, όπου αισθάνεται πιο ασφαλής. «Δουλεύω μέχρι αργά τη νύχτα, μέχρι να με πάρει ο ύπνος. Συνήθως ξυπνάω από μια έκρηξη. Η καρδιά μου χτυπάει δυνατά. Προσπαθώ να καταλάβω αν έγινε κοντά ή μακριά. Το Ιράν έχει γνωρίσει πολλές εισβολές. Θα τα καταφέρουμε και αυτή τη φορά», προσθέτει.
Ο 14χρονος μαθητής Μοέν λέει ότι περνά τον περισσότερο χρόνο του στο σπίτι. «Είναι βαρετό. Δεν μπορώ να δω φίλους ούτε να βγω έξω. Θέλω να επιστρέψω στο σχολείο. Ήμουν στην τάξη όταν ξεκίνησε ο πόλεμος και από τότε μας έστειλαν στο σπίτι. Όλοι φοβήθηκαν και κανείς δεν ξέρει πότε θα ανοίξουν ξανά τα σχολεία»
Η Ασάλ, 35 ετών, σχεδιάστρια ρούχων, λέει ότι ανησυχεί για το μέλλον και τη δουλειά της, αλλά είναι αποφασισμένη να μείνει: «Αυτό είναι το σπίτι μου και δεν φεύγω, όποιες κι αν είναι οι συνθήκες».
Η Τεχεράνη φιλοξενεί επίσης πολλούς πρόσφυγες και φοιτητές. Υπάρχουν περίπου 1,65 εκατομμύρια Αφγανοί πρόσφυγες στη χώρα και περίπου 60.000 ξένοι φοιτητές.
Ο Άλι, 36 ετών, παλαιστινιακής-συριακής καταγωγής, ζει στην Τεχεράνη τα τελευταία 10 χρόνια και κάνει διδακτορικό στην έρευνα τέχνης, ενώ διδάσκει και σε πανεπιστήμιο.
Ο πόλεμος δεν είναι κάτι νέο για εκείνον. «Είναι τρομακτικό, αλλά νιώθω σαν να έχω γίνει βράχος», λέει. «Αυτό σου κάνει ο πόλεμος».