Η δημόσια τοποθέτησή του έφερε ξανά στο προσκήνιο έναν ηθοποιό που ταυτίστηκε με την αστική ευγένεια, το λεπτό χιούμορ και δεκάδες εμβληματικές στιγμές του παλιού ελληνικού κινηματογράφου
Και αυτή ακριβώς ήταν η δύναμή του. Στο πανί εμφανιζόταν ως μορφή περιποιημένη, συχνά ως ευγενικός αντίζηλος, υποψήφιος γαμπρός, άνθρωπος του «καλού κόσμου», γιατρός, αξιωματούχος ή φιγούρα με κοινωνική υπόσταση. Ήξερε να υπονοεί περισσότερα από όσα έλεγε.
Απόσπασμα από την ταινία «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα»:
Το χιούμορ του δεν ήταν θορυβώδες, αλλά φλεγματικό και μετρημένο. Η παρουσία του δεν πίεζε ποτέ τον θεατή· τον κέρδιζε με λεπτομέρεια. Γι’ αυτό και ο Δημήτρης Καλλιβωκάς έχει μείνει ακόμα και σήμερα, αν και μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, στη μνήμη του κοινού ως κάτι περισσότερο από ένας δευτεραγωνιστής: ως αναπόσπαστο υλικό της ίδιας της ατμόσφαιρας εκείνης της εποχής.
Απόσπασμα από την ταινία η Παριζιάνα:
Μερικές από τις σημαντικότερες κινηματογραφικές παρουσίες του Καλλιβωκά:
Η τηλεόραση, όταν ήρθε η δική της μεγάλη ώρα, δεν τον άφησε έξω. Το όνομά του συνδέθηκε με δημοφιλείς σειρές και με μια μακρά πορεία που ξεπέρασε τα στενά όρια του παλιού κινηματογράφου. Το κοινό τον συνάντησε ξανά σε τίτλους που άφησαν αποτύπωμα, όπως η «Μαντάμ Σουσού», οι «Πανθέοι», ο «Γιούγκερμαν», το «Ρετιρέ» και σε παραγωγές του «Θεάτρου της Δευτέρας». Για τους νεότερους, ήταν συχνά ένα γνώριμο πρόσωπο που ίσως δεν γνώριζαν πάντα ονομαστικά, αλλά αναγνώριζαν αμέσως. Για τους παλαιότερους, ήταν μια σταθερά.
Πίσω από τα φώτα, η προσωπική του ζωή κρατά χαμηλούς τόνους. Οι δημόσιες πληροφορίες γύρω από την ιδιωτική του διαδρομή είναι περιορισμένες, στοιχείο που ταιριάζει και με το συνολικό του προφίλ. Είναι γνωστό ότι παντρεύτηκε σε μεγάλη ηλικία τη σύντροφό του Ιωάννα, με την οποία είχε κοινή πορεία πολλών δεκαετιών.
Η σχέση αυτή φαίνεται πως υπήρξε καθοριστική στη ζωή του. Η εικόνα του σήμερα, με τη σύζυγό του να δοκιμάζεται επίσης σοβαρά και τη δική του καθημερινότητα να περνά μέσα από κινητικά προβλήματα, δίνει ακόμα μεγαλύτερο βάρος σε όσα είπε τώρα δημόσια.
Μεταξύ άλλων, ο ηθοποιός μιλώντας στην Espresso έκανε μία αναδρομή στο παρελθόν και θυμήθηκε πώς γιόρταζε το Πάσχα με τη σύζυγό του. Οι δυο τους περνούσαν τις γιορτινές μέρες στην Τήνο, απολαμβάνοντας τη θάλασσα, κάτι που πλέον αδυνατούν να κάνουν.
«Κάθε Πάσχα πηγαίναμε στο εξοχικό στην Τήνο, ψήναμε με την Ιωάννα και περνούσαμε όμορφα στη θάλασσα που πηγαίναμε μαζί, χέρι χέρι. Τώρα και οι δυο δεν μπορούμε να κάνουμε αυτή τη διαδρομή. Αλλά πίστεψέ με, δεν θέλω να παραπονιέμαι, απλά θέλω να φύγω από τη ζωή ήσυχα», περιέγραψε.
Η εξομολόγησή του, λοιπόν, δεν έρχεται να ανατρέψει τον μύθο ενός ανθρώπου της τέχνης. Έρχεται να τον προσγειώσει στην πιο σκληρή του διάσταση.
Γιατί πίσω από τον «τζέντλεμαν» των ταινιών υπάρχει ένας ηλικιωμένος άνθρωπος που μιλά με ωριμότητα για τα προβλήματα της καθημερινότητάς του. Και ίσως γι’ αυτό τα λόγια του άγγιξαν τόσο πολύ: επειδή δεν αφορούν μόνο έναν ηθοποιό της παλιάς γενιάς, αλλά χιλιάδες ανθρώπους της τρίτης ηλικίας που έρχονται αντιμέτωποι με τη μοναξιά, τη φθορά και το αίσθημα ότι περνούν αθόρυβα στο περιθώριο.
Συνεχίζοντας σε αυτό τον ιστότοπο αποδέχεστε την χρήση των cookies στη συσκευή σας όπως περιγράφεται στην πολιτική cookies
Μάθετε περισσότερα εδώ
Αποδοχή