Η εμβληματική ταινία που σφράγισε μια εποχή και μια γενιά, σε σκηνοθεσία Ντάνι Μπόιλ, βασισμένη στο ομώνυμο εντυπωσιακό λογοτεχνικό ντεμπούτο του Ίρβιν Γουέλς- έρχεται, με διαφορετική μορφή στη Θεσσαλονίκη. Η πραγματικότητα δεν είναι αρκετή (Reality is not enough) το ντοκιμαντέρ του Πολ Σουνγκ, σε δικό του σενάριο, σκηνοθεσία, παραγωγή, συμμετέχει στο τμήμα Ορίζοντες του 28ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης σε διεθνή πρεμιέρα, με την παρουσία του σκηνοθέτη.
Προβολές, 7/3 Ολύμπιον, 17.00
8/3 , αίθουσα Φρίντα Λιάπα, 20.00
Ο Ίρβιν Γουέλς παραμένει μια ριζοσπαστική φωνή που δεν παύει να πειραματίζεται. Περιοδεύοντας στον Καναδά για την προώθηση του νέου του βιβλίου, θα διερευνήσει για μια ακόμα φορά τα όρια της συνείδησης, δοκιμάζοντας DMT σε ένα ειδικό θεραπευτικό κέντρο. Ό,τι ακολουθεί είναι ένα ψυχεδελικό, καλειδοσκοπικό τριπ που μας βάζει κυριολεκτικά στο μυαλό ενός αδάμαστου δημιουργού.
Προσωπογραφία ενός εμβληματικού συγγραφέα, αλλά και συλλογικό πορτρέτο της βρετανικής κοινωνίας και των διακυβευμάτων της επί τέσσερις και πλέον δεκαετίες, η νέα ταινία του Πολ Σουνγκ είναι ταυτόχρονα μια καταβύθιση στους μηχανισμούς της καλλιτεχνικής πράξης και ένα ισχυρό κάλεσμα για πολιτική επαγρύπνηση και μαχητικότητα.
Το πορτρέτο του Γουέλς συμπληρώνουν αναγνώσεις αποσπασμάτων των έργων του από φανατικούς αναγνώστες του, μεταξύ άλλων από τον Νικ Κέιβ και τον Λίαμ Νίσον.
Τον Πολ Σουνγκ και τον Ίρβιν Γουέλς τους ενώνει η εργατική τάξη που μεγάλωσαν, η Σκωτία όπου ζουν, η φιλία τους και το περιθώριο.
Ο Πολ Σουνγκ είναι ένας Βρετανός σκηνοθέτης μεικτής καταγωγής, που ζει στο Εδιμβούργο της Σκωτίας και το έργο του επικεντρώνεται σε ανθρώπους που αμφισβητούν το κατεστημένο. Έχει σκηνοθετήσει έξι ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους και οι ιστορίες του ενισχύουν τις φωνές των ανθρώπων που αγνοούνται, περιθωριοποιούνται ή παρερμηνεύονται.
Το 2015 ίδρυσε την Velvet Joy Productions με σκοπό να εξερευνήσει τη ζωή και το έργο ατόμων που έχουν παραμεληθεί, περιθωριοποιηθεί ή παρερμηνευθεί στις τέχνες και τα μέσα ενημέρωσης.
Είναι συντάκτης του Invisible Britain: Portraits of Hope and Resilience (Policy Press), ενός φωτογραφικού λευκώματος που αποκαλύπτει άγνωστες ιστορίες ανθρώπων που έχουν μείνει εκτός των μέσων μαζικής ενημέρωσης.
«Δεν θεωρώ τον εαυτό μου Σκωτσέζο. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου Άγγλο. Πάντα λέω Βρετανός-Κινέζος.
Δεν ήθελα να φτιάξω μια αγιογραφία. Ήθελα να κάνω κάτι που θα ήταν κινηματογραφικό, χωρίς συνεντεύξεις και χωρίς τα συνηθισμένα κλισέ που βλέπεις σε ένα ντοκιμαντέρ. Ήταν μεγάλη ευθύνη να κάνω μια ταινία για κάποιον που έχει γράψει τόσα πολλά υπέροχα βιβλία που έχουν αλλάξει τη ζωή των ανθρώπων.
Διάβασα το Trainspotting το ’96, αμέσως μετά την κυκλοφορία της ταινίας. Αισθάνθηκα πολύ συνδεδεμένος με την ιστορία. Δεν με ώθησε να δοκιμάσω ηρωίνη ή κάτι τέτοιο. Ωστόσο, πιστεύω ότι το Trainspotting είναι μια ταινία για τη φιλία και την εμπειρία της νεότητας
Ο Σκωτσέζος Ίρβιν Γουέλς είναι ένας από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους της σύγχρονης βρετανικής λογοτεχνίας- τα βιβλία του έχουν φθάσει τα 6.000.000 αντίτυπα. Είναι επίσης σεναριογράφος, σκηνοθέτης και δημοσιογράφος.
Το πρώτο του βιβλίο, το Trainspotting, γνώρισε τεράστια επιτυχία αμέσως μετά την προβολή της ταινίας. Στην οποία ίδιος κάνει μια σύντομη εμφάνιση στο ρόλο του
ντίλερ Μίκι Φόρεστερ.
Για να είσαι καλός συγγραφέας, πρέπει να είσαι καλός αναγνώστης, να ενδιαφέρεσαι για τη λογοτεχνία, να ενδιαφέρεσαι για μερικά από τα μεγάλα κλασικά βιβλία, να απολαμβάνεις συνεχώς τα βιβλία και να απολαμβάνεις τη δουλειά σου. Αλλά πρέπει επίσης να είσαι προετοιμασμένος να βγεις έξω και να κάνεις πράγματα, να κοιτάξεις γύρω σου και να συναναστραφείς με ανθρώπους. Πρέπει να ενεργοποιήσεις τις αισθήσεις σου. Ζεις τη ζωή σου και με αυτόν τον τρόπο μπορείς να προσφέρεις κάτι καινούργιο, γιατί αλλιώς είσαι απλώς ένας συλλέκτης ή ένας εκδότης των εμπειριών άλλων ανθρώπων.
Η αποτυχία είναι πιο ενδιαφέρουσα από την επιτυχία. Η επιτυχία έχει μόνο μία μορφή. Δεν μας διδάσκει τίποτα. Η αποτυχία έχει πολλές μορφές και μας διδάσκει πολλά πράγματα.
Μαθαίνουμε από την αποτυχία. Ίσως είναι απλά ο τρόπος σκέψης των Σκωτσέζων, αλλά ακόμα και όταν έχω κάνει κάτι που είναι τεράστια επιτυχία, πάντα μπορώ να βρω κάποια στοιχεία αποτυχίας σε αυτό. Συχνά, η ζωή είναι αποτυχία. Η απόλυτη αποτυχία είναι ότι γερνάμε και πεθαίνουμε.
Το Reality is not enough είναι μια απίστευτη ταινία. Είναι μεγάλο επίτευγμα να κάνεις έναν συγγραφέα να φαίνεται ενδιαφέρων, Ο Πολ πήρε αυτά τα κομμάτια της ζωής μου και κοίταξε πώς επηρεάζουν αυτό που βγαίνει από το χαρτί και όχι αυτά που έχουν γίνει μέχρι θανάτου… τα ναρκωτικά και όλα αυτά τα πράγματα. Ήμουν ναρκομανής για ένα χρόνο της ζωής μου και είμαι ρομαντικός για περίπου 60 χρόνια. Δεν μπορείς να επιτρέψεις στον εαυτό σου να καθορίζεται από μια πολύ μικρή πτυχή της ζωής σου.