H σημερινή ημέρα δεν θα μπορούσε παρά να είναι άρρηκτα δεμένη με τους εθελοντές. Χωρίς αυτούς, αμέτρητα άστεγα ζώα θα είχαν αφήσει την τελευταία τους πνοή εκεί έξω
Η Παγκόσμια Ημέρα Αδέσποτων Ζώων, σήμερα Σάββατο 4 Απριλίου, δεν θα μπορούσε παρά να είναι άρρηκτα δεμένη με τους εθελοντές. Χωρίς αυτούς, αμέτρητα άστεγα ζώα θα είχαν αφήσει την τελευταία τους πνοή εκεί έξω .Εκατοντάδες ψυχές δεν θα είχαν βρει οικογένεια, ούτε θα φιλοξενούνταν στους χώρους που οι ίδιοι διαθέτουν από το υστέρημά τους.
Και πόσα άλλα δεν κάνουν αυτοί οι άνθρωποι, που έχουν αφιερωθεί ολοκληρωτικά στα αδέσποτα ζώα.
Και στην Αλεξανδρούπολη και ολόκληρο τον Έβρο, υπάρχουν άνθρωποι που τρέχουν μέρα – νύχτα για αυτά τα ζώα που άλλοι δεν στειρώνουν, άλλοι κακοποιούν, άλλοι εγκαταλείπουν. Η Αλεξανδρούπολη, πέρα από τους εθελοντές της, που φροντίζουν αδέσποτους σκύλους και γάτες σε καθημερινή βάση, είναι “τυχερή” καθώς διαθέτει δημοτικό καταφύγιο και κτηνίατρο και (ελάχιστο) προσωπικό που φροντίζει με οργανωμένο τρόπο τα ζώα.
Αλήθεια, έχουμε σκεφτεί πώς νοιώθουν; Τους προβληματισμούς και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι αυτοί που από το ψυχικό και οικονομικό τους υστέρημα βοηθούν αυτές τις ψυχές;
Το in επικοινώνησε με τον κύριο Γιώργο Ζαφειράκη, εθελοντή σε Φιλοζωικό Σύλλογο που βρίσκεται στην Τρίπολη.
Τα ζώα χρειάζονται σεβασμό, φροντίδα και προστασία κάθε μέρα
«Ασχολούμαι χρόνια με τον εθελοντισμό και έχω βρεθεί μπροστά σε εκατοντάδες περιστατικά διάσωσης ζώων.
Για μένα, η Παγκόσμια Ημέρα Αδέσποτων Ζώων δεν είναι μια «γιορτή». Είναι μια υπενθύμιση της πραγματικότητας που βιώνουμε καθημερινά», λέει ο εθελοντής.
Συνεχίζει, λέγοντας ότι πίσω από κάθε φωτογραφία, πίσω από κάθε ανάρτηση, υπάρχουν ιστορίες πόνου, εγκατάλειψης και αδιαφορίας.
Ζώα χτυπημένα, άρρωστα, φοβισμένα. Ζώα που κάποτε είχαν σπίτι και κατέληξαν στον δρόμο σαν αντικείμενα που δεν χρειάζονταν πια. Και μαζί με αυτά, εθελοντές που προσπαθούν να καλύψουν το κενό ενός συστήματος που δεν λειτουργεί, όπως θα έπρεπε.
Η καθημερινότητα ενός εθελοντή, περιγράφει ο κύριος Ζαφειράκης, δεν έχει ωράριο. Δέχεται τηλέφωνα οποιαδήποτε ώρα, μεταφέρει τραυματισμένα ζώα, πληρώνει τα έξοδα από την τσέπη του. Αγωνιά για το αν θα σωθεί ένα ακόμα πλάσμα.
Η καθημερινότητά μας είναι μάχες με τον χρόνο, με την αδιαφορία που, πολλές φορές, την αντιμετωπίζουμε από την ίδια την κοινωνία.
Και όμως, μέσα σε όλο αυτό, υπάρχουν και οι στιγμές που σε κρατάνε όρθιο. Ένα ζώο που σώθηκε. Ένα βλέμμα που δείχνει ξανά εμπιστοσύνη. Μια υιοθεσία που του έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία.
Αυτές οι στιγμές είναι ο λόγος που συνεχίζουμε.
Το περιστατικό που θα παραμείνει ανεξίτηλο στη μνήμη του εθελοντή
Ένα βράδυ, αφηγείται ο κύριος Ζαφειράκης, μας κάλεσε η αστυνομία για ένα άλογο που βρισκόταν σε τραγική κατάσταση. Το καπίστρι του είχε τοποθετηθεί, όταν ήταν μικρό και, μεγαλώνοντας, είχε εισχωρήσει μέσα στη σάρκα του.
Το ζώο υπέφερε σιωπηλά, η μόλυνση είχε προχωρήσει σε σημείο που κινδύνευε άμεσα η ζωή του από σηψαιμία.
Την επόμενη ημέρα καταφέραμε να το προσεγγίσουμε και να το πιάσουμε. Χωρίς καθυστέρηση ξεκίνησε η θεραπεία του, με συνεχή φροντίδα και παρακολούθηση. Ήταν μια δύσκολη μάχη, αλλά αυτήν τη φορά υπήρξε νικητής.
Σήμερα, εκείνο το ζώο είναι μια χαρούμενη, ελεύθερη φοράδα. Ένα ζωντανό παράδειγμα ότι, όταν υπάρχει θέληση και προσπάθεια, ακόμα και οι πιο δύσκολες ιστορίες μπορούν να έχουν ένα αίσιο τέλος.
Είναι ένα περιστατικό, που δεν θα ξεχάσω ποτέ.
«Η Παγκόσμια Ημέρα Αδέσποτων Ζώων θα έπρεπε να είναι ημέρα ευθύνης»
Η Παγκόσμια Ημέρα Αδέσποτων Ζώων, τονίζει ο κύριος Ζαφειράκης, θα έπρεπε να είναι κάτι περισσότερο από λόγια και ευχές. Θα έπρεπε να είναι ημέρα ευθύνης. Γιατί τα ζώα δεν χρειάζονται μόνο αγάπη με «ημερομηνία». Χρειάζονται σεβασμό, φροντίδα και προστασία κάθε μέρα.
Αν θέλουμε πραγματικά να τιμήσουμε αυτήν τη μέρα, ας ξεκινήσουμε από τα βασικά: να μην εγκαταλείπουμε, να στειρώνουμε, να υιοθετούμε και να στηρίζουμε όσους βρίσκονται στην πρώτη γραμμή.
Γιατί τελικά, ο τρόπος που φερόμαστε στα ζώα, λέει πολλά για το ποιοι είμαστε ως άνθρωποι.