Η είδηση ότι χτες (28/03) το απόγευμα η μεγάλη κυρία του τραγουδιού, Μαρινέλλα άφησε στο σπίτι της την τελευταία της πνοή, σκόρπισε θλίψη στο καλλιτεχνικό στερέωμα, αλλά και στον κόσμο που τον συντρόφευε μέσα από τις μεγάλες της επιτυχίες.
Η Μπέττυ Μαγγίρα συνεργάστηκε με τη Μαρινέλλα πριν δύο σεζόν, στη σκηνή του Nox, και η καλλιτεχνικη τους συνύπαρξη ηταν για την ίδια δώρο Θεού, όπως θα μου αναφέρει χαρακτηριστικά στη συζήτηση μας.
Πώς γνωριστήκατε με τη Μαρινέλλα;
Τη γνώρισα όταν με πήραν τηλέφωνο,
γιατί η ίδια επέλεξε να συνεργαστούμε,
και πήγα στο σπίτι της. Την είχα γνωρίσει
παλαιότερα, όταν την είχα δει σε ένα
show, αλλά δεν είχε τύχει να ανταλλάξουμε
πολλές κουβέντες. Η πρώτη μας ουσιαστική
γνωριμία, που καθίσαμε να μιλήσουμε για
όλα, ήταν όταν πήγα στο σπίτι της.
Ήταν ένας άνθρωπος ανοιχτός και
δοτικός. Αυτό που πρόσεξα είναι ότι όλοι
την αποχαιρετούσαν και τη λένε «Μάνα».
Είχε αυτό το μητρικό η Μαρινέλλα. Όταν
σε έβαζε δίπλα της, ήταν σαν να άνοιγε
τα φτερά της, να σε έβαζε στην αγκαλιά
της. Ήταν γενναιόδωρη, όπως λένε και οι
Αμερικάνοι «larger than life…».
Ήταν τόσο σπουδαία που εσύ ένιωθες τόσο μικρός δίπλα της, κι εκείνη σε έκανε να νιώθεις και πάρα πολύ άνετα… Ότι αξίζεις να είσαι εκεί. Κι αυτό είναι πολύ σπουδαίο. Είναι ένα χαρακτηριστικό που το έχουν οι πολύ σπουδαίοι άνθρωποι, για μένα. Ήταν τόσο χορτασμένη, τόσο γεμάτη ζωή… Ήταν σπουδαία δασκάλα και ως τραγουδίστρια – να την ακούς και να μαθαίνεις πράγματα.
«Ήταν πρωτοπόρα σε όλα.. Αν ο Ωνάσης
δεν ερχόταν στην ώρα του έδινε το τραπέζι
του..»
Χάραξε μια τόσο δική της πορεία. Ήταν
πρωτοπόρα και στην προσωπική και στην
επαγγελματική της ζωή. Έκανε τόσο
καινοτόμα πράγματα σε μια δύσκολη εποχή
για τις γυναίκες. Η Μαρινέλλα ξεκίνησε
να τραγουδάει σε μια εποχή που οι γυναίκες
δεν σηκώνονταν καν από την καρέκλα και
ήταν δίπλα σε κάποιον άνδρα.
Ήταν η πρώτη γυναίκα που σηκώθηκε από την καρέκλα και τραγούδησε όρθια, η πρώτη που φόρεσε παντελόνια, η πρώτη που ντύθηκε με επώνυμα ρούχα παρουσιάζοντας ένα άλλο μοτίβο από αυτό που οι γυναίκες παρουσίαζαν τότε. Η πρώτη που έφυγε από τα μπουζούκια και έκανε μια υπόγεια ντίσκο. Η πρώτη που, αν ο Ωνάσης δεν ερχόταν στην ώρα του, έδινε το τραπέζι χωρίς να τη νοιάζει. Αυτά τα έχει πει η ίδια στο βιβλίο της.
Το βίωμα της ήταν μια γυναίκα που
άνοιξε τον δρόμο για πάρα πολλές γυναίκες.
Στάθηκε μόνη της σαν άνδρας, έσπασε τις
αλυσίδες στα κατεστημένα… Εννοείται
πως και εκτός πίστας υπήρξε πρωτοπόρα,
σε μια εποχή πολύ δύσκολη. Όταν η Μαρινέλλα
αποφάσισε να κάνει παιδί χωρίς να
παντρευτεί τον σύντροφό της, είχε γίνει
μεγάλος ντόρος.
Ή όταν αποφάσισε, πολύ μικρή, να χωρίσει από τον Στέλιο Καζαντζίδη και να προχωρήσει μόνη της, ήταν κλειστές όλες οι πόρτες. Και γι’ αυτό αγαπάει πολύ τον Γιώργο Κατσαρό. Γιατί ήταν αυτός που της έδωσε ένα χέρι βοηθείας και την πήρε μαζί του σε μια περιοδεία στη Μόσχα.
«Μέναμε στο καμαρίνι και ήμασταν σαν
25χρονο κοριτσάκια που βγαίναμε,
ξενυχτάγαμε και λέγαμε ιστορίες..»
Πώς ήταν η συνεργασία σας και τι
πήρες εσύ από τη συναναστροφή σας;
Η συνεργασία μας ήταν δώρο Θεού. Ήταν
κάτι ασύλληπτο. Δεν μπορούσα να το
πιστέψω ότι ήμουν δίπλα της και δούλευα
μαζί της. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί
με επέλεξε.
Όχι μόνο έμαθα πράγματα, αλλά ρουφούσα τα πάντα από τη σκηνή και εκτός σκηνής.. Η Μαρινέλλα αποκτούσε άλλη μια ζωή όταν ανέβαινε πάνω στη σκηνή. Ήταν μαγικό αυτό που συνέβαινε. Της έδινε δύναμη… Αυτό που σου έλεγε μέσα από τα τραγούδια της το ένιωθες, το βίωνες. Δεν το έχουν όλοι οι τραγουδιστές αυτό. Η Μαρινέλλα ήταν μια σπουδαία τραγουδίστρια – πέρα από το ότι μπορούσε να κάνει «παπάδες» με τη φωνή της, ήταν μια ορχήστρα από μόνη της.
Θυμάμαι πηγαίναμε στο σπίτι της να
φτιάξουμε το πρόγραμμα και έλεγε: «Το
μπουζούκι θα πει εδώ, η κιθάρα αυτό, η
εισαγωγή πρέπει να είναι έτσι…». Την
κοιτούσα και δεν το πίστευα ότι αυτή η
γυναίκα είναι μια ορχήστρα μόνη της.
Γι’ αυτό νιώθω ευλογία που το έζησα
αυτό. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι έχω
κάνει και αξίζω να το ζω αυτό… Προφανώς
κάτι είδε και ήθελε να είμαστε μαζί…
Πιστεύω ότι δεν έβαζε τυχαία ανθρώπους
δίπλα της. Απλά εγώ δεν πίστευα αυτή την
τύχη που είχα στη ζωή μου. Νιώθω τόση
ευλογία που πρόλαβα να τη γνωρίσω,
δούλεψα μαζί της, πήρα τόσα πράγματα,
μου έδωσε τόσο απλόχερα τη φιλία της.
Μέναμε στο καμαρίνι ως αργά, με την
Όλγα και τη Μαρία, που ήταν οι δύο γυναίκες
που ήταν για πολλά χρόνια δίπλα της, και
περνούσαμε σαν να είμαστε τέσσερα
25χρονα κορίτσια που βγαίνουμε, ξενυχτάμε,
πίνουμε τα ποτά μας και λέμε ιστορίες
για άνδρες, για τη ζωή μας… τόσο γέλιο…
Ήταν μια γυναίκα γεμάτη ζωή… Μέχρι
την τελευταία ανάσα που άφησε στο Ηρώδειο
ήταν γεμάτη ζωή.