Η νέα επίθεση κατά του Στολίσκου Αλληλεγγύης για τη Γάζα δεν είναι απλώς ένα ακόμη «θερμό επεισόδιο» στη Μέση Ανατολή. Είναι μια πράξη πειρατείας και κρατικής αυθαιρεσίας, που συντελείται μπροστά στα μάτια μιας διεθνούς κοινότητας η οποία παρακολουθεί σιωπηλή, σχεδόν αδιάφορη. Ads Πλοία πολιτών, με ακτιβιστές και ανθρωπιστική αποστολή, αναχαιτίζονται σε διεθνή ύδατα. Επιβαίνοντες καταγγέλλουν απαγωγές, βίαιη κατάληψη σκαφών και κακομεταχείριση. Κι όμως, οι κυβερνήσεις της Δύσης, αντί να μιλήσουν για κατάφωρη παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου, κρύβονται πίσω από διπλωματικές σιωπές και υποκριτικές ισορροπίες. Ads Για προστασία των πολιτών τους, ούτε λόγος. Ads Το εξοργιστικό είναι ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό. Πριν από λίγες εβδομάδες, πάλι σε διεθνή ύδατα ανοιχτά της Κρήτης, είχαν απαχθεί οι ακτιβιστές Τιάγκο Άβιλα και Σαΐφ Αμπού Κεσέκ, σε μια σχεδόν πανομοιότυπη επιχείρηση. Ads Τότε, όπως και τώρα, είχαμε τη γνωστή ρητορική περί «αυτοάμυνας». Από πότε όμως η αυτοάμυνα επιτρέπει την κατάληψη ξένων σκαφών εκτός εθνικών χωρικών υδάτων; Από πότε η διεθνής ναυσιπλοΐα εξαρτάται από τις στρατιωτικές διαθέσεις ενός κράτους;
Αν οποιαδήποτε άλλη χώρα προχωρούσε σε τέτοιες ενέργειες, η λέξη «πειρατεία» θα κυριαρχούσε στα διεθνή πρωτοσέλιδα. Θα συγκαλούνταν έκτακτα συμβούλια, θα επιβάλλονταν κυρώσεις, θα ακούγαμε πύρινες δηλώσεις για το κράτος δικαίου και τη διεθνή νομιμότητα.
Μπορεί να σχεδίαζε και ο Τραμπ επιχείριση απαγωγής του αρχιπειρατή, τον ρόλο που έχει τώρα ο Νετανιάχου.
Όταν όμως πρόκειται για το Ισραήλ, η γλώσσα αλλάζει: οι απαγωγές βαφτίζονται «αναχαιτίσεις», οι επιθέσεις «επιχειρήσεις ασφαλείας» και η παραβίαση του Δικαίου της Θάλασσας μετατρέπεται σε μια υποσημείωση.
Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η στάση της ελληνικής κυβέρνησης. Έλληνες πολίτες καταγγέλλουν ότι απήχθησαν σε διεθνή ύδατα, και η Αθήνα περιορίζεται σε χλιαρές αντιδράσεις, λες και πρόκειται για ένα τυπικό προξενικό ζήτημα.
Σε οποιαδήποτε σοβαρή δημοκρατία, η παραβίαση των δικαιωμάτων πολιτών της από ξένη στρατιωτική δύναμη θα προκαλούσε άμεση διπλωματική σύγκρουση. Εδώ αντιμετωπίζεται σχεδόν ως ενοχλητική λεπτομέρεια που δεν πρέπει να διαταράξει τις «στρατηγικές σχέσεις».
Ο Αδωνις Γεωργιάδης ενθουσιάστηκε προχθές με τη δεύτερη θέση του Ισραηλινού τραγουδιστή στη Εurovision. Σε ανάρτηση του στο X έγραψε:
«Η δεύτερη θέση του Ισραήλ στον διαγωνισμό της Eurovision είναι ένα χαρμόσυνο νέο. Παρά την ασταμάτητη προπαγάνδα της Αριστεράς οι λαοί της Ευρώπης αναγνωρίζουν το Ισραήλ ως ένα από τα μέλη της οικογένειας τους και έτσι ακριβώς είναι».
Tι έχει να πει ο πατριώτης Αδωνις όταν ξένα στρατεύματα επιτίθενται και απάγουν Ελληνες πολίτες, παραβιάζοντας κάθε έννοια διεθνούς δικαίου; Αρμόζει η συμπεριφορά του Ισραήλ σε μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας;
Δεν περιμένουμε ουσιαστική απάντηση. Ο άνθρωπος ζητάει με συνεχείς γαλιφιές ταπεινά συγχώρεση, για τότε που επανελάμβανε ενθουσιασμένος το χιτ του Γκαίμπελς: «θα ξαναγυρίσουμε και θα τρέμει η γη». (δείτε το βίντεο στο τέλος).
Το ουσιαστικό ζήτημα δεν αφορά μόνο τη Γάζα ούτε μόνο το Ισραήλ. Αφορά το αν το Διεθνές Δίκαιο εξακολουθεί να ισχύει ή αν έχει μετατραπεί σε εργαλείο που εφαρμόζεται επιλεκτικά, μόνο απέναντι στους αδύναμους. Γιατί όταν η διεθνής κοινότητα ανέχεται απαγωγές και στρατιωτικές επιχειρήσεις σε διεθνή ύδατα, ανοίγει τον δρόμο για έναν κόσμο όπου η ισχύς αντικαθιστά οριστικά το δίκαιο.
Και αυτό, ιστορικά, ήταν πάντα ο ορισμός της πειρατείας.