«Λεηλασία γινόταν πάντα στους πολέμους του Ισράηλ, αλλά αυτή τη φορά μέσα στη γενική αδιαφορία», είναι ο τίτλος ρεπορτάζ στην Haaretz για τις εκτεταμένες λεηλασίες ιδιωτικής περιουσίας στον νότιο Λίβανο, με στόχους σπίτια και επιχειρήσεις κατοίκων που έχουν εκτοπιστεί λόγω του πολέμου.
«Είναι σε τρελή κλίμακα», είπε ένας στρατιώτης στην ισραηλινή εφημερίδα. «Όποιος παίρνει κάτι – τηλεοράσεις, τσιγάρα, εργαλεία, οτιδήποτε – το βάζει αμέσως στο όχημά του ή το αφήνει στην άκρη.,.Όλοι το βλέπουν και καταλαβαίνουν».
Το φαινόμενο αυτό δεν είναι νέο, γράφει η εφημερίδα. Ηδη από το 1948 στην πρώτη μεγάλη σύγκρουση, αξιωματικοί είχαν καταγγείλει στον υπουργό Αστυνομίας Bechor, τη λεηλασία στη Γιάφα από στρατιώτες, αστυνομικούς και πολίτες, υπογραμμίζοντας ότι οι ύποπτοι απελευθερώνονταν λόγω γνωριμιών με διοικητές.
Παρομοίως, κατά την εκστρατεία του Σινά το 1956, ο Haim Laskov, αναπληρωτής αρχηγός του επιτελείου, ανέφερε εκτεταμένες λεηλασίες στη Λωρίδα της Γάζας. Το 1967, η Συρία κατήγγειλε στον ΟΗΕ τη λεηλασία κοσμημάτων, χρυσού και ηλεκτρικών συσκευών στα Υψίπεδα του Γκολάν, ενώ ολόκληρη η πόλη Καλκίλια είχε λεηλατηθεί συστηματικά.
Η πλήρης ατιμωρησία έχει τεκμηριωθεί ιστορικά. Το 1948, η πρωθυπουργός Γκόλντα Μέιρ παραδέχτηκε σε κλειστή συνεδρίαση ότι ο στρατός δεν έκανε τίποτα για να σταματήσει τις λεηλασίες στη Χάιφα . Ο Ντοβ Σαφρίρ, υπεύθυνος για τις περιουσίες, είχε προειδοποιήσει ήδη από το 1950 ότι η έλλειψη αποφασιστικής δράσης θα οδηγούσε σε «ηθική αποτυχία».
Μαρτυρίες από την περίοδο της πρώτης Ιντιφάντα, που ξεκίνησε το 1987, επιβεβαιώνουν επίσης συνεχή φαινόμενα βίας, βανδαλισμών και λεηλασιών. Σε δημόσιες μαρτυρίες, ένας 28χρονος εφέδρος στρατιώτης δήλωσε ότι οι τηλεοπτικές εικόνες από την εξέγερση δεν έδειχναν την αλήθεια. «Δεν δείχνουν τι συμβαίνει πραγματικά… Δεν επιτρέπεται η είσοδος σε δημοσιογράφους, δεν υπάρχει πρόσβαση ούτε εδώ ούτε εκεί, όλα για να μην φανεί τι κάνουν οι στρατιώτες».
Παρά τις περιστασιακές δηλώσεις αξιωματικών, όπως του Αρχηγού Επιτελείου Εγιάλ Ζαμίρ, ο οποίος πρόσφατα χαρακτήρισε το φαινόμενο «ηθικό στίγμα», οι αναλυτές επισημαίνουν ότι οι έρευνες της Στρατιωτικής Αστυνομίας σπάνια οδηγούν σε τιμωρία.
Οι στρατιώτες που υπηρετούν σήμερα στο Λίβανο προβάλλουν δύο εξηγήσεις .Πρώτον, εν μέσω μιας ολοένα και πιο έντονης έλλειψης προσωπικού, οι στρατιωτικοί διοικητές προτιμούν να κάνουν τα στραβά μάτια, ελπίζοντας ότι οι έφεδροι θα συμφωνήσουν να παρουσιαστούν ξανά στο στρατό.
Δεύτερον, η καταστροφή που προκαλεί ο IDF στο νότιο Λίβανο είναι τόσο εκτεταμένη, ώστε οι στρατιώτες πιθανώς δικαιολογούν την αρπαγή περιουσιακών στοιχείων λέγοντας στον εαυτό τους ότι έτσι κι αλλιώς θα καταστραφούν.
Ο δημοσιογράφος Άνταμ Ραζ υποστηρίζει στο ρεπορτάζ ότι οι λεηλασίες λειτουργούν και ως εργαλείο παράτασης του πολέμου, καθιστώντας τους στρατιώτες «συμμέτοχους στην καταστροφή».
Η ισραηλινή κυβέρνηση, αν και δεν ενθαρρύνει επίσημα τις κλοπές, επιλέγει να μην παρεμβαίνει, επωφελούμενη από τα αποτελέσματα, όπως η «ανταμοιβή» των στρατιωτών, ο μονιμότερος εκτοπισμός των πληθυσμών και η καταστροφή υποδομών, αποφεύγοντας παράλληλα το άμεσο διπλωματικό κόστος.
Από την έναρξη των συγκρούσεων σε Γάζα και Λίβανο, μόνο μία υπόθεση λεηλασίας έχει οδηγήσει σε απαγγελία κατηγοριών. Τελικώς κατέληξε σε συμβιβασμό, επιβεβαιώνοντας το μοτίβο ατιμωρησίας που επικρατεί εδώ και δεκαετίες, συνοψίζει το ρεπορτάζ της εφημερίδας.