Τα δυτικά μέσα ενημέρωσης επικέντρωσαν στις εμπορικές συμφωνίες που προσπαθεί να επιτύχει ο Ντόναλντ Τραμπ, στις συναντήσεις του με τον Σι Τζινπίνγκ επί κινεζικού εδάφους και την εξασφάλιση των εξαγωγών γεωργικών προϊόντων, όπως τη σόγια και το βοδινό κρέας, προκειμένου να αντισταθμίσει τον εγχώριο πληθωρισμό.
Βέβαια, πριν την αναχώρηση του ξεκαθάρισε ότι η προτεραιότητα του, στις συζητήσεις για τον τερματισμό του πολέμου στο Ιράν, δεν είναι η οικονομική κατάσταση των Αμερικανών.
Ο Σι Τζινπίνγκ παρομοίασε την Κίνα με την Αθήνα και τις ΗΠΑ με την Σπάρτη, στην πρώτη συνάντηση των ηγετών στο Πεκίνο.
Πόσο μάλλον, οι πολίτες άλλων χωρών.
Τα κινεζικά media προτίμησαν να χαρακτηρίσουν τη διμερή σύνοδο ως “κρίσιμο σταυροδρόμι” για την παγκόσμια σταθερότητα, πράγμα που όντως ισχύει αν ρίξουμε μια σύντομη ματιά στην ατζέντα.
Ενώ ο Τραμπ παρουσιάστηκε άμεσος, κυνικός και όπως πάντα, είπε λίγες λέξεις -πολλές φορές- για να πείσει πως κάνει ό,τι έχει υποσχεθεί στους ψηφοφόρους του (Make America Great Again), ο Σι χρησιμοποίησε μεταφορές και ιστορικές αλληγορίες, για να εξηγήσει πως η Κίνα θέλει το παγκόσμιο καλό.
To Xinhua και η People’s Daily ανέδειξαν όσα είπε ανάμεσα στις γραμμές ο Σι, με πρώτη την “Παγίδα του Θουκυδίδη”, την οποία επικαλέστηκε κατά την εναρκτήρια ομιλία του στη Μεγάλη Αίθουσα του Λαού.
Στο έργο του “Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου”, ο Θουκυδίδης είχε αναφέρει πως η “αληθέστατη πρόφασις”, δηλαδή η πραγματική αιτία του, ήταν η ραγδαία ανάπτυξη της Αθηναϊκής ηγεμονίας, που φόβισε τους Σπαρτιάτες.
Τον 5ο αιώνα πΧ η Σπάρτη ήταν η ισχυρή δύναμη και η Αθήνα η ανερχόμενη. Η Απέλλα (συνέλευση των Σπαρτιατών) αποφάσισε τον πόλεμο με την Αθήνα, αγνοώντας την εισήγηση του βασιλιά Αρχιδάμου.
Στη σύγχρονη πολιτική σκηνή, η Σπάρτη είναι οι ΗΠΑ και η Αθήνα η Κίνα.
Τον όρο “Παγίδα του Θουκυδίδη” για τη συνθήκη, τον επινόησε ο Γκρέιαμ Άλισον (Graham Allison) στο βιβλίο του με τίτλο “Προορισμένοι για πόλεμο: Μπορούν οι ΗΠΑ και η Κίνα να αποφύγουν την παγίδα του Θουκυδίδη;”, με το οποίο προειδοποίησε για τον κίνδυνο σύγκρουσης, ανάλογης με τον Πελοποννησιακό Πόλεμο.
H θεωρία λοιπόν, εστιάζει στον… προληπτικό πόλεμο που κάνει η κυρίαρχη δύναμη, όταν βλέπει πως μια άλλη απειλεί να την επισκιάσει.
Ενώπιον του Τραμπ, ο Σι παρουσίασε την σύνοδο κορυφής, ως μια δοκιμασία που θα δείξει εάν τα δύο έθνη μπορούν να «ξεπεράσουν τη λεγόμενη Παγίδα του Θουκυδίδη», όπως είπε.
Ο μεν, Θουκυδίδης θεωρούσε αναπόφευκτο τον πόλεμο, λόγω φόβου. Ο δε Σι, υποστηρίζει πως δεν είναι αναπόφευκτος.
President Donald Trump meets with China’s President Xi Jinping at the Great Hall of the People, Thursday, May 14, 2026, in Beijing. (AP Photo/Mark Schiefelbein)
“Ο κόσμος είναι αρκετά μεγάλος” -η κινεζική απάντηση στον Ψυχρό Πόλεμο
Σε ερώτηση για το αν οι κυρίαρχες δυνάμεις του πλανήτη μπορούν να αποφύγουν την σύγκρουση, ο Σι έχει διευκρινίσει πως «ο κόσμος είναι αρκετά μεγάλος για να αναπτυχθούν και οι δύο χώρες και να ευημερήσουν μαζί.
Το δικαίωμα του κινεζικού λαού σε μια καλύτερη ζωή και το δικαίωμα της Κίνας στην ανάπτυξη πρέπει να γίνουν σεβαστά.
Η Κίνα δεν σκοπεύει να αμφισβητήσει ή να αντικαταστήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά οι ΗΠΑ δεν πρέπει να καταστέλλουν την Κίνα».
Τα κινεζικά σχόλια λοιπόν, τόνισαν πως ο κόσμος είναι αρκετά μεγάλος για να ευημερήσουν και οι δύο χώρες, σε αντιπαραβολή με αυτό που περιγράφουν ως “ξεπερασμένες νοοτροπίες Ψυχρού Πολέμου”, οι οποίες συχνά συναντώνται στην Ουάσινγκτον.
Ο Σι χρησιμοποιεί συχνά μεταφορά του “γιγαντιαίου πλοίου”, για να περιγράψει τις διμερείς σχέσεις, πράγμα που έκανε και τα ξημερώματα, όταν θύμισε πως «οι σχέσεις Κίνας-ΗΠΑ είναι σαν ένα γιγαντιαίο πλοίο που πλέει στον ωκεανό.
Είναι ζωτικής σημασίας για εμάς να κρατάμε σταθερό το πηδάλιο, ώστε το πλοίο να μην χάσει την κατεύθυνσή του, να μην χάσει ταχύτητα και, πάνω απ’ όλα, να μην συγκρουστεί».
Υποδηλώνει ότι εφόσον οι ΗΠΑ σέβονται το “δικαίωμα στην ανάπτυξη” της Κίνας, οι δύο χώρες μπορούν να “πλοηγηθούν στο σύνθετο τοπίο, χωρίς σύγκρουση, όπως και ότι αν βυθιστεί το “πλοίο” θα παρασύρει και την Κίνα και τις ΗΠΑ, μαζί με όλες τις άλλες οικονομίες του κόσμου -θα έχουμε παγκόσμια καταστροφή.
O Σι ζήτησε από τον Τραμπ να βοηθήσει, προκειμένου «το “γιγαντιαίο πλοίο” να πλέει σταθερά προς τα εμπρός».
Από την επιστροφή του Τραμπ στον προεδρικό θώκο των ΗΠΑ και όσα κάνει σε διάφορες χώρες του πλανήτη -και τη δική του-, ο Σι επαναλαμβάνει σε κάθε ευκαιρία πως «ως οι δυο μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου, πρέπει να βρούμε τον σωστό τρόπο συνεννόησης».
«Πρέπει να λειτουργούμε ως σταθεροποιητές σε ένα ταραγμένο παγκόσμιο τοπίο».
«Αν το πλοίο των σχέσεών μας είναι σταθερό, μπορούμε να πλοηγηθούμε μέσα από τις σκοπέλους και τα επικίνδυνα ρεύματα της σύγχρονης εποχής».