Οι γεννημένοι από το 1965 έως το 1980, που πέρασαν από έναν πλήρως αναλογικό σε έναν εντελώς ψηφιακό κόσμο, συνεχίζουν να βιώνουν διαρκείς αλλαγές στον τρόπο ζωής τους – Μιλούν οι Νίκη Κεραμέως, Καίτη Γαρμπή, Σοφία Νικολαΐδου, Κωνσταντίνος Ρήγος, Νίκος Ψαρράς, Στέφανος Δάνδολος και Σωτήρης Ευαγγέλου
Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
Στην αθωότητα της ανθρώπινης επαφής, προτού αυτή μεσολαβηθεί από οθόνες. Ως γενιά-γέφυρα, μάθαμε να μεταφράζουμε κόσμους: τον αργό και τον γρήγορο, τον απτό και τον ψηφιακό. Κουβαλάμε μνήμη, σύγκριση και μέτρο. Και ίσως γι’ αυτό νιώθουμε συχνά μια γλυκιά μελαγχολία: γιατί ξέρουμε τι κερδίσαμε, αλλά και τι χάθηκε για πάντα. Η Τεχνητή Νοημοσύνη φέρνει μία ακόμη επανάσταση. Μαζί της γεννιέται και η αγωνία: μέχρι πού θα φτάσουμε; Θα υπηρετεί τον άνθρωπο ή θα τον αντικαθιστά; Θα μας απελευθερώσει ή θα μας ομογενοποιήσει; Ο φόβος να μην ξυπνήσουμε σε έναν κόσμο επιστημονικής φαντασίας -ένα σύμπαν τύπου Dune, ψυχρό, άνυδρο, ελεγχόμενο- συνυπάρχει με την ελπίδα ότι η τεχνολογία θα μας επιτρέψει να επιστρέψουμε στα ουσιώδη: στη σκέψη, στη δημιουργικότητα, στη σχέση. Ισως τελικά το μέλλον να μην κριθεί από το πόσο έξυπνες θα γίνουν οι μηχανές, αλλά από το αν εμείς θα καταφέρουμε να παραμείνουμε ανθρώπινοι. Και εκεί, η γενιά-γέφυρα έχει έναν ρόλο: να θυμίζει από πού ξεκινήσαμε, για να μην ξεχάσουμε πού θέλουμε να πάμε.
Νίκη Κεραμέως/ υπ. Εργασίας & Κοινωνικής Ασφάλισης
«Η αξία της ανθρώπινης επαφής»
Η γενιά μας αποτελεί πράγματι γενιά-γέφυρα ανάμεσα στην αναλογική και την ψηφιακή εποχή. Μεγαλώσαμε σε έναν κόσμο πιο αργό, πιο γραμμικό, αλλά και πιο προβλέψιμο, και στη συνέχεια κληθήκαμε να προσαρμοστούμε σε μια ριζικά διαφορετική πραγματικότητα, όπου η ταχύτητα, η διαρκής αλλαγή και η ψηφιακή διασύνδεση έγιναν κυρίαρχες. Από έναν κόσμο όπου η γνώση, η πληροφορία και η επαγγελματική εξέλιξη έρχονταν σταδιακά και μέσα από προσωπική εμπειρία, σε έναν κόσμο στιγμιαίας μετάδοσης της πληροφορίας, ταχύτατης διεύρυνσης των γνωστικών πεδίων, διαρκούς ανάγκης απόκτησης νέων δεξιοτήτων προκειμένου να υπάρχει επαγγελματική εξέλιξη. Αυτή η διπλή εμπειρία μάς διαμόρφωσε ως μία γενιά που διατηρεί -ελπίζω- την αξία της κριτικής σκέψης και της ανθρώπινης επαφής, ενώ ταυτόχρονα ενσωματώνει την τεχνολογία ως εργαλείο και όχι ως αυτοσκοπό.
Η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να αποτελέσει ισχυρό μοχλό προόδου, βελτιώνοντας την παραγωγικότητα, τις δημόσιες υπηρεσίες, την υγεία, την εκπαίδευση. Αρκεί βεβαίως να διασφαλίσουμε ότι θα προστατεύονται η εργασία, η ιδιωτικότητα, η ελευθερία και τελικά η δημοκρατία. Η πρόκληση της νέας εποχής δεν είναι μόνο τεχνολογική, είναι βαθιά πολιτική και ηθική. Αυτό που αναμένω -και θεωρώ χρέος μας- είναι να διαμορφώσουμε ένα πλαίσιο όπου η τεχνολογία θα υπηρετεί τον άνθρωπο, θα μειώνει ανισότητες και θα ενισχύει τις δυνατότητες της κοινωνίας, χωρίς να υποκαθιστά την ανθρώπινη κρίση και ευθύνη.
Στέφανος Δάνδολος / συγγραφέας
«Τα πληκτρολόγια που μας άλλαξαν»
Προσωπικά, από τη γραφομηχανή, με την οποία μάλιστα δυσκολευόμουν και επέλεγα το χειρόγραφο, μέχρι την έλευση των πληκτρολογίων με τα οποία επίσης δυσκολευόμουν και επέλεγα ξανά το χειρόγραφο, είδα ακόμα και τον εαυτό μου να αλλάζει, άρα λοιπόν και τη γραφή μου. Νομίζω ότι έγινα πιο λιτός στον τρόπο έκφρασης, πιο αφαιρετικός, ακόμα και στα πιο πυκνά μου κείμενα. Θεωρώ ότι η ζωή μας θα αλλάξει σε τεράστιο βαθμό τα επόμενα χρόνια.
Η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν είναι ένας απλός βοηθός. Μπορεί να φέρει ραγδαίες εξελίξεις και επιστημονικά θαύματα. Ταυτόχρονα όμως είναι και πολύ επικίνδυνη γιατί η πληροφορία δεν είναι πάντα ακριβής. Επίσης το σίγουρο είναι ότι μεγάλες μάζες εργαζομένων θα χάσουν τη δουλειά τους και πολλοί ακόμα θα ημιαπασχολούνται.
Χρειάζεται λοιπόν σεβασμός στο μέσο αυτό, αλλά και μεγάλη προσοχή για να μην έχουμε μεταλλαγμένες κοινωνίες που χάνουν την ηθική τους προς όφελος των μηχανών.
Νίκος Ψαρράς / ηθοποιός
«Εχουμε μνήμη και προσαρμοστικότητα»
Ανήκω σε μια γενιά που έμαθε πρώτα απ’ όλα, να περιμένει και να έχει υπομονή. Από τη μία, κουβαλάμε τη μνήμη της βραδύτητας: το λάθος που δεν διορθωνόταν εύκολα, την πρόβα που έπρεπε να γίνει σωστά γιατί δεν υπήρχε άπειρο «μοντάζ», τη σχέση με τον χρόνο ως κάτι πολύτιμο. Από την άλλη, μπήκαμε στην ψηφιακή εποχή αρκετά νωρίς ώστε να μη μας τρομάζει η ταχύτητα, η διαρκής αλλαγή, η έκθεση. Στην υποκριτική αυτό μεταφράζεται σε μια μόνιμη ένταση. Εμπιστεύομαι το σώμα, τη σιωπή, το βλέμμα – όλα όσα δεν ψηφιοποιούνται. Ταυτόχρονα, όμως, καταλαβαίνω ότι το μέσο αλλάζει, ότι η αφήγηση μετακινείται, ότι ο ηθοποιός σήμερα οφείλει να είναι και παρών και ευέλικτος.
Ως γενιά-γέφυρα μάθαμε να μη δαιμονοποιούμε το καινούριο, αλλά και να μη θυσιάζουμε το ουσιαστικό στον βωμό της ταχύτητας. Ισως τελικά αυτό να είναι το μεγαλύτερό μας πλεονέκτημα: έχουμε μνήμη και προσαρμοστικότητα. Ξέρουμε από πού ερχόμαστε και δεν φοβόμαστε πού πάμε – αρκεί να μη χάσουμε τον άνθρωπο μέσα στη διαδικασία. Δεν πιστεύω ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη απειλεί. Αν η Τεχνητή Νοημοσύνη μας αναγκάσει να υπερασπιστούμε αυτά τα χαρακτηριστικά, τότε ίσως, παραδόξως, να λειτουργήσει ως καθρέφτης που μας θυμίζει ποιοι είμαστε – και ποιοι δεν θέλουμε να γίνουμε.
Σωτήρης Ευαγγέλου / executive chef
«Για μας η γνώση ερχόταν από την εμπειρία»
Το ότι ανήκω στη Gen X με διαμόρφωσε βαθιά ως μάγειρα. Εμαθα τη δουλειά στην κουζίνα με τον κλασικό τρόπο, δίπλα στον πάγκο, με πρακτική, παρατήρηση και σεβασμό στη διαδικασία. Για εμάς, η γνώση δεν ερχόταν από την οθόνη, αλλά από την εμπειρία, όπως ακριβώς συμβαίνει με ένα σωστό ριζότο, ένα καλοζυμωμένο ψωμί ή έναν ζωμό που πρέπει να σιγοβράσει ώρες για να δέσει. Οταν μπήκε η τεχνολογία στη ζωή μας, εγώ δεν την είδα σαν απειλή, αλλά σαν βοήθεια. Με βοήθησε και μέσα στην κουζίνα, γιατί έμαθα να αξιοποιώ ψηφιακά εργαλεία για έρευνα, οργάνωση, κοστολόγηση και δημιουργία μενού, χωρίς να χάσω τη μαγειρική μου ταυτότητα. Μπορώ να ακολουθώ τις σύγχρονες τάσεις, αλλά η βάση μου παραμένει η τεχνική, η γεύση και η αίσθηση του πιάτου. Αυτή η «διπλή ματιά» μου έδωσε ισορροπία και αντοχή στην επαγγελματική μου πορεία: να εξελίσσομαι συνεχώς, αλλά να κρατώ το φαγητό αληθινό, ανθρώπινο και νόστιμο.
Γιατί η μαγειρική, όσο κι αν ψηφιοποιηθεί ο κόσμος, παραμένει τέχνη των αισθήσεων και της ψυχής. Η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να βοηθήσει τον μάγειρα να γίνει πιο δημιουργικός και πιο αποδοτικός. Να εμπνέει νέους γευστικούς συνδυασμούς, να μειώνει τη σπατάλη, να βελτιώνει την κοστολόγηση και να οργανώνει πιο έξυπνα τη λειτουργία μιας επαγγελματικής κουζίνας. Το μέλλον της πρέπει να είναι σαν ένα σπουδαίο πιάτο. Να έχει δηλαδή τεχνολογία στην εκτέλεση, αλλά ανθρωπιά στη γεύση.
Συνεχίζοντας σε αυτό τον ιστότοπο αποδέχεστε την χρήση των cookies στη συσκευή σας όπως περιγράφεται στην πολιτική cookies
Μάθετε περισσότερα εδώ
Αποδοχή