Από χθες, πολλά ΜΜΕ , «λιθοβολούν» την Όλγα Κεφαλογιάννη με το επιχείρημα πως η ΝΔ ψήφισε φωτογραφική διάταξη για την περίπτωση της επιμέλειας των τέκνων της. Είναι εύκολο να το πιστέψει κανείς αν αναλογιστούμε πως η ΝΔ περνάει δεκάδες φωτογραφικές τροπολογίες για μικρά και μεγάλα ρουσφέτια φίλων.
Μία από αυτές τις φωτογραφικές διατάξεις που πέρασε πρόσφατα αφορούσε τον «ταπεινό» στόχο, να διευκολυνθεί ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης για το σήριαλ που γυριζόταν ήδη στις εγκαταστάσεις του Εθνικού Κέντρου Δημόσιας Διοίκησης και Αυτοδιοίκησης, χωρίς καμία άδεια!
Για να απαντήσουμε ποιοι και γιατί «λιθοβολούν» την Όλγα Κεφαλλογιάννη, πρέπει να ανατρέξουμε στον περίφημο νόμο Τσιάρα ο οποίος ήρθε ξανά στην επικαιρότητα με αφορμή τη διαρροή 17.000 ευαίσθητων αρχείων παιδοψυχολόγου που αφορούσαν καταγγελίες ανηλίκων για σεξουαλική κακοποίηση από τον πατέρα.
Ο νόμος Τσιάρα υποχρέωσε σε συνεπιμέλεια γυναίκες που βρίσκονταν σε κακοποιητικές σχέσεις και υποχρέωσε παιδιά που έχουν καταγγείλει γονέα για κακοποίηση να συνευρίσκονται μαζί του.
Το tvxs έχει καταγράψει δεκάδες μαρτυρίες γυναικών που περιγράφουν με ποιον τρόπο ο νόμος τις καθιστά θύματα εκβιασμών ενώ έχει ακολουθήσει γυναίκες σε δικαστικές αίθουσες οι οποίες καταλήγουν στο εδώλιο του κατηγορουμένου επειδή αρνούνται να δώσουν το παιδί να διανυκτερεύσει με τον άνθρωπο που έχει καταγγείλει ως κακοποιητή του.
Όταν κατέγραφα τις συνέπειες της εφαρμογής του νόμου μόνο για τον πρώτο χρόνο, συνειδητοποιούσα με πόνο πως ήταν πολύ πιο επώδυνες από όσο είχαμε προβλέψει γιατί ένα ολόκληρο σύστημα ήταν σαν έτοιμο από καιρό να κατασπαράξει κυριολεκτικά μητέρες και παιδιά κάποια από τα οποία με βία νύχτα αποσπούσε η αστυνομία από το κρεβάτι του μητρικού τους σπιτιού γιατί έτσι όριζε η δικαστική απόφαση.
Οι «ενεργοί πατεράδες» το λόμπι της υποχρεωτικής συνεπιμέλειας που αποτελείται από έχει διασυνδέσεις στο δικαστικό σώμα, την κυβέρνηση και την αστυνομία, έχει ανοίξει πόλεμο με φεμινιστικές οργανώσεις, δικηγόρους, ψυχολόγους και δημοσιογράφους που καλύπτουν τις τραγικές συνέπειες του νόμου.
Η σχέση τους με τα ΜΜΕ είναι προνομιακή. Προωθούν μεταξύ άλλων τον όρο «γονεϊκή αποξένωση» ο οποίος έχει επισημανθεί ως επικίνδυνος εδώ και δεκαετίες από θεσμικούς φορείς.
Τον εμπνευστή του όρου αυτού Warshak επικαλέστηκε στη βουλή η υποστηρίκτρια του νομοσχεδίου Τσιάρα κ. Μαριέττα Παπαδάτου – Παστού, εκπρόσωπο της Ελληνικής Ψυχολογικής Εταιρείας (ΕΛΨΕ) για να ενισχύσει τις θέσεις της.
Ο άνθρωπος αυτός έχει αποδειχθεί ψευδοεπιστήμονας αλλά και εμπνευστής των Family Bridges.
Πρόκειται για «στρατόπεδα αποξένωσης» στα οποία έκαναν πλύση εγκεφάλου σε παιδιά διαζευγμένων γονιών, προκειμένου να επιλέξουν τον γονέα που είχε ακριβοπληρώσει το πρόγραμμα.
Παρά τις αυστηρές συστάσεις της GREVIO του Συμβουλίου της Ευρώπης, η έκθεση της οποίας έχει καλέσει την Ελλάδα με κατεπείγουσα σύσταση να τερματιστεί την πρακτική αφαίρεσης παιδιών από μη βίαιους γονείς ή του περιορισμού των γονεϊκών τους δικαιωμάτων με την αιτιολογία του “συνδρόμου γονεϊκής αποξένωσης” ή συναφών εννοιών, όπως η υποβολιμότητα , η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν έχει πράξει το παραμικρό.
Αντιθέτως αφήνει τα θύματα κακοποίησης να επανατραυματίζονται σε δικαστικές αίθουσες, παιδιά να γίνονται λάστιχο και να είναι εκτεθειμένα όπως και οι κακοποιημένες μητέρες σε ένα ατέλειωτο γαϊτανάκι βίας.
Η τροπολογία που χρεώθηκε ως ρουσφέτι της Κεφαλογιάννη – η οποία παραδέχτηκε πως έκανε χρήση της- είναι η πρώτη απόπειρα της κυβέρνησης να μετριάσει κάπως μία από τις συνέπειες του νόμου.
Προβλέπει πως αν κάποια ή κάποιος χάσει μια δίκη για την επιμέλεια, μπορεί να προσφύγει στο δικαστήριο ώστε να αναστείλει την εφαρμογή της πρωτόδικης απόφασης, μέχρι να κρίνει την υπόθεση και το εφετείο.
Πρόκειται δηλαδή για κάτι αντίστοιχο με την «αναστολή ποινής ως την έφεση» που έχει δικαίωμα κάθε καταδικασμένος πρωτόδικα σε ποινικό δικαστήριο.
Αρκεί αυτό; Όχι. Ο νόμος που προβλέπει ότι το αστικό δικαστήριο είναι υποχρεωμένο να αποφασίσει συνεπιμέλεια, ακόμα κι αν ο ένας γονέας είναι υπόδικος για ποινικά αδικήματα όπως κακοποίηση, ασέλγεια ή βιασμός του παιδιού που διεκδικεί να έχει στην επιμέλεια του, είναι όνειδος για μια δημοκρατία και πρέπει να καταργηθεί.
Η Όλγα Κεφαλογιάννη και η Μαριέττα Γιαννάκου, προς τιμήν τους, είχαν καταψηφίσει τότε το νόμο Τσιάρα παρά τις πιέσεις που είχαν δεχτεί από το κόμμα τους και τις απειλές που σκορπούσε στα social media το λόμπι των υποστηρικτών του νόμου σε όποια και όποιον προειδοποιούσε για τις καταστροφικές συνέπειες του.
Η ίδια η κα Κεφαλογιάννη διαψεύδει ότι έχει σχέση με τη ρύθμιση που έφερε στη βουλή το υπ. Δικαιοσύνης.
Η αλήθεια όμως είναι, πως δεν έχει σηκωθεί ποτέ τόση σκόνη για καμία από τις πάμπολλες φωτογραφικές τροπολογίες της κυβέρνησης Μητσοτάκη και πως σήμερα, την Όλγα Κεφαλλογιάννη κατασπαράζει ένα σύστημα που δεν έχει βγάλει άχνα για κανένα από τα μεγάλα σκάνδαλα της κυβέρνησης. Περίεργο δεν είναι;
Πίσω από τις φωνές αγανάκτησης όμως είναι κι εκείνοι που δεν δέχονται καν αυτή την τροπολογία – τσιρότο σε έναν νόμο έκτρωμα, εκείνοι οι οποίοι με τις πλάτες του νόμου Τσιάρα, διαπράττουν εγκλήματα.
Εξάλλου, εκείνοι που την σταυρώνουν γνωρίζουν καλά πως πίσω από ένα υποτιθέμενο σκάνδαλο, κρύβεται πιο αποτελεσματικά ένας νόμος – έγκλημα και η σιωπή τους που ισοδυναμεί με συνενοχή.