Ο πρώτος θάνατος δεν είναι «ατύχημα», είναι προειδοποίηση…
Είναι το τίμημα της αδράνειας, των μισών λύσεων και της αυταπάτης ότι με λίγα πλαστικά κολωνάκια λύσαμε ένα διαχρονικό πρόβλημα. Χθες, στον ΒΟΑΚ, μια ανθρώπινη ζωή χάθηκε και μαζί της κατέρρευσε το άλλοθι της ευκολίας.
Γιατί η ασφάλεια δεν μπαίνει πρόχειρα πάνω στην άσφαλτο, ούτε υποκαθίσταται με μέτρα εντυπωσιασμού. Αυτά που γράφει παρακάτω ο πρόεδρος Ε.ΣΥ.ΠΡΟ.Τ.Α. , Γιάννης Λιονάκης, δεν χαϊδεύουν αυτιά.
Καταγράφουν μια σκληρή αλήθεια: όσο δεν αλλάζουμε νοοτροπία και όσο δεν απαιτούμε ουσιαστικές παρεμβάσεις, απλώς μετράμε νεκρούς.
“Δυστυχώς χθες μια Χανιώτισσα έχασε τη ζωή της στο ΒΟΑΚ ,σε περιοχή χωρίς στηθαίο,όπου μπήκαν πριν 6 μήνες πλαστικά κολωνάκια.
Καλά είναι τα κολωνάκια . Αλλά ας μην κοροϊδευόμαστε. Μόνα τους δεν σώζουν ζωές.
Λειτουργούν κυρίως στην ψυχολογία μας. Και στην αποτροπή του προσπεράσματος. Αν όμως είσαι μεθυσμένος, κουρασμένος, αφηρημένος ή τρέχεις,ή κάτι σου συνέβη, πάλι θα μπεις στο αντίθετο ρεύμα.
Και πάλι κάποιος θα σκοτωθεί ,ίσως κι εσύ. Το ζητούμενο δεν είναι να “μας σώσει” το πλαστικό. Το ζητούμενο είναι μυαλό. Σοβαρή οδήγηση. Και ουσιαστικές παρεμβάσεις: Σωστός δρόμος, έλεγχοι, παιδεία.
Γιατί αλλιώς , απλώς βάζουμε κολωνάκια πάνω στο πρόβλημα. Θα βοηθήσουν αλλά δεν είναι πανάκεια.
Πιέστε λοιπόν τους ρυθμούς για πολλούς,εύλογους λόγους να δούμε αυτό που χρόνια περιμένουμε.”