Μια ζωή στο οροπέδιο του Ομαλού, ο 86χρονος Βασίλης Ψυλλάκης από τους Λάκκους, δεν θα μπορούσε να λείπει από την ιστορική για τον τόπο του στιγμή της επίσημης έναρξης λειτουργίας της Λιμνοδεξαμενής, ένος έργου “φαντάσματος” που πήρε ζωή 32 χρόνια μετά την αρχική του μελέτη (ΕΔΩ).
«Ήδη την χρησιμοποιούν. Είναι απαραίτητη για την κτηνοτροφία αλλά και για την καλλιέργεια κτηνοτροφικών φυτών κυρίως -τα κηπευτικά φυτά εδώ είναι δύσκολο να αναπτυχθούν, πέφτει η κρουσταλιά που λέμε και τα καίει-. Θα δώσει όμως νερό και στα σπίτια της περιοχής, στα καταλύμματα» μας λέει, όταν τον συναντάμε στο σημείο, κατά την υπογραφή της σύμβασης.
Ο κ. Βασίλης μας δείχνει λίγο πιο πέρα, βορειότερα, στο κέντρο του λιβαδιού. Εκεί όπου λίγοι ίσως γνωρίζουν πως οι Γερμανοί στην κατοχή είχαν φτιάξει αεροδρόμιο για να εξυπηρετήσουν τον επισιτισμό των στρατευμάτων τους στην Αφρική! «Οι Γερμανοί είχανε καταλάβει το κέντρο του λιβαδιού εδώ πιο κάτω που είναι το πιο γόνιμο και είχαν πάρει εργαλεία από τους Λάκκους και είχαν α φέρει από τους Λάκους είχανε φέρει τρία τρακτέρ, αλωνιστική μηχανή θεριστική μηχανή και όλα τα επακόλουθα. Είχαν φέρει επιστήμονες. Είχαν διαπιστώσει πως έχει έλλειψη ασβεστίου το χώμα. Έκαναν λίπανση, έσπειραν… Μια χρόνια πρόλαβαν και έσπειραν. Σιτάρι κυρίως. Θερίσανε τελευταία φορά το 1944. Αλωνέψανε, από αφήγηση το ξέρω πως είχαν αφήσει ένα αδιάβροχο κάτω, είχαν αφήσει ένα σωρό σιτάρι και φύγανε και το εγκαταλείψαν!» διηγείται ο κ. Βασίλης.
Όπως μας λέει, το σπίτι τους, ήταν ανάμεσα σε εκείνα που είχαν επιτάξει οι Γερμανοί για να στρατοπεδεύσουν στην περιοχή.
«Εγώ τότε ήμουνα 4 χρονών. Οι Γερμανοί μας είχαν βγάλει από το σπίτι. Ήτανε κτηνοτρόφος ο πατέρας μου και είχαμε πάει πάνω στο Δρύ» θυμάται.
Όσο για τα μεταπολεμικά χρόνια, τότε φυτεύοντα πατάτες και σιτάρι. Είχε
μάλιστα μια ποικιλία πατάτας που ήταν 6μηνης ωρίμανσης αντία για 3μηνης ωρίμανσης που είναι σήμερα. Μια ειδική ποικιλία πατάτες Ομαλού που μετά τις συντηρούσαν στα σπίτια αυτά, τους λεγόμενους κούμους.