Για σαφής κλιμάκωση στη σκληρότητα και αγριότητά των περιστατικών βίας και σε σχολεία των Χανίων, κάνουν λόγο οι εκπαιδευτικοί με αφορμή το πρόσφατο περιστατικό στο 1ο ΓΕΛ Χανίων, όπου μαθητής επιτέθηκε και τραυμάτισε εκπαιδευτικό, δείτε ΕΔΩ.
«Αυτή τη στιγμή δεν έχουμε αύξηση από τα περιστατικά. Έχουμε όμως σημαντική αναβάθμιση της αγριότητας των περιστατικών. Αυτό πρέπει να δούμε. Κάτι που δεν αναδεικνύεται ιδιαίτερα είναι η χειροτέρευση των συνθηκών διαβίωσης υπό τις οποίες μεγάλωσε η γενιά είναι αυτή. Δηλαδή, είναι παιδιά τα οποία γεννήθηκαν μέσα στα μνημόνια. Είναι πολύ πιθανό η οικογένειά τους να έχει πληγεί πάνω από 50%. Μετά ήρθε η κρίση της πανδημίας. Τώρα έχουμε το κύμα της ακρίβειας. Είναι παιδιά των πολλαπλών κρίσεων, το ένα μετά το άλλο.
Το δεύτερο είναι το κομμάτι της ακρίβειας και των πολύ χαμηλών μισθών. Αναγκάζονται οι οικογένειες να δουλεύουν δύο δουλειές, να δουλεύουν 10 ώρες, 11 ώρες, 13 ώρες. Είναι προφανές ότι έχουμε μια μη φυσιολογική παράμετρο, όσο κι αν ακούγεται περίεργο. Όταν ένας εργαζόμενος δουλεύει 11, 12, 13 ώρες και είναι έξω από το σπίτι του, πρώτον πόσο χρόνο έχει να αφιερώσει στο παιδί του και, δεύτερον, εάν το κάνει παρατεταμένα, φέρνει πράγματα μέσα στο σπίτι τα οποία δεν μπορεί να είναι καλά».
Υποστελεχωμένες δομές στήριξης
Παράλληλα, ο πρόεδρος της ΕΛΜΕ Χανίων κ. Μπέμπας, επεσήμανε πως οι δομές υποστήριξης (ΚΕΔΑΣΥ, κοινωνικοί λειτουργοί της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης) είναι υποστελεχωμένες και χαρακτηρίζονται από συχνές αλλαγές προσωπικού, γεγονός που δυσχεραίνει τη σταθερή παρέμβαση.
Ο ίδιος υπογράμμισε πως η πολιτική του Υπουργείου βασίζεται υπερβολικά σε πλατφόρμες και όχι σε ουσιαστική συνεργασία με το εκπαιδευτικό δυναμικό.
Τα αρνητικά πρότυπα των video games
Στο ίδιο μήκος κύματος ο Αιρετός Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Χανίων, Γιώργος Παύλου, ο οποίος επεσήμανε το γεγονός ότι τα παιδιά σήμερα περνούν πολλές ώρες μπροστά σε οθόνες και εκτίθενται σε βίαιο περιεχόμενο και παιχνίδια. Όταν οι γονείς απουσιάζουν λόγω εργασίας και δεν υπάρχει επαρκής προσοχή και καθοδήγηση, τα παιδιά συσσωρεύουν θυμό και δυσκολεύονται να τον διαχειριστούν. Ο θυμός αυτός συχνά εκφράζεται με επιθετικές συμπεριφορές προς συνομηλίκους, γεγονός που μπορεί να εξελιχθεί σε σοβαρότερα περιστατικά βίας καθώς μεγαλώνουν.
«Σήμερα τα παιδιά περνούν πάρα πολλές ώρες μπροστά στην τηλεόραση και στις οθόνες. Δυστυχώς εκτίθενται σε σκηνές βίας, πολεμικού χαρακτήρα, και αυτές οι εικόνες μεταφέρονται μετά στην καθημερινότητά τους.
Όταν ένα παιδί δεν έχει την ανάλογη προσοχή από τους γονείς—το λέω παιδαγωγικά—βγάζει θυμό. Και πολλές φορές δεν ξέρει πώς να τον διαχειριστεί. Αυτός ο θυμός εκφράζεται στους συνομήλικους ή σε παιδιά κοντά στην ηλικία του.
Και βλέπουμε ότι αργότερα αυτό εξελίσσεται σε πιο σοβαρές καταστάσεις. Όταν το παιδί φύγει από το δημοτικό και πάει στο γυμνάσιο ή στο λύκειο, τα φαινόμενα γίνονται πιο έντονα. Το είδαμε πρόσφατα και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στα Χανιά. Είναι πολύ λυπηρό».