Η F1 βρίσκεται σε μία από τις πίστες όπου οι φετινές PU ήταν οι προδιαγεγραμένοι αρνητικοί πρωταγωνιστές. Και όπως αναμενόταν πολλά άρχισαν να μη βγάζουν νόημα ξανα. Πλην ενός.
Αναφερόμαστε, φυσικά, στην συνέχεια της φανταστικής σεζόν που έχει ο Κίμι Αντονέλι. Με τόσες μεταβλητές να αλλάζουν γύρω του, με οδηγούς να λάμπουν για λίγο την Παρασκευή και έπειτα να υποχωρούν το Σάββατο, με την W17 να δείχνει γρήγορη αλλά δύσκολη, ο Κίμι παρέμεινε ακλόνητος.
Στο Sprint κέρδισε τον Χάμιλτον με τρόπο που θα περίμενε κανείς ότι μόνο ένας βετεράνος θα μπορούσε. Και στις κατατακτήριες, λίγες ώρες μετά, ήταν ο μόνος λόγος για τον οποίον δεν γράφει κανείς τώρα ότι η Ferrari ξεπέρασε την Mercedes με τις αναβαθμίσεις της. Επειδή αν η ομάδα του Τότο Βολφ είχε τον Ράσελ ως αιχμή του δόρατος της εχθές θα έχανε πανηγυρικά από την Ferrari.
Ο παράγοντας Κίμι στην επικράτηση της Mercedes εχθές ήταν εξόχως σημαντικός. Ναι, η Mercedes είναι καλύτερο μονοθέσιο από την Ferrari. Ναι, ακόμη και αν η Ferrari έκανε το 1-2 χθες, μάλλον θα δυσκολευόταν πολύ να το κρατήσει στον αγώνα. Το σίγουρο είναι ότι χωρίς τον Κίμι, η Mercedes δεν είχε ελπίδα για την χθεσινή pole. Ήταν περισσότερο δική του παρά του μονοθέσιου.
Θα αναρωτιέστε, ίσως, το πώς γίνεται να γράφουμε κάτι τέτοιο την στιγμή που οι PU πρωταγωνίστησαν, δυστυχώς, ξανά έπειτα από καιρό. Αυτό ισχύει και θα αναφερθούμε σχετικά στην συνέχεια του άρθρου. Αλλά πρώτα θα σταθούμε στην αρτιότητα της οδήγησης του Κίμι εχθές.
Ο Ιταλός δείχνει να είναι ο μόνος που έχει ξεκλειδώσει το μυστικό της οδήγησης των μονοθέσιων του 2026. Αυτό είχε γίνει εμφανές ήδη από το τριήμερο του Μονακό, όταν είχε φέρει στην πρώτη θέση -και με χαρακτηριστική άνεση- ένα μονοθέσιο το οποίο δεν θα έπρεπε να βρίσκεται εκεί.
Το σκορ των οδηγών της Mercedes στις κατατακτήριες (μετρώντας και τα Sprint) είναι μόλις 7-6 υπέρ του Κίμι. Αλλά αυτή η διαφορά μάλλον κολακεύει τον Τζορτζ. Επειδή ο Κίμι έχει μέχρι στιγμής πολύ πιο σταθερή απόδοση σε όλα τα GP. Ακόμη και όταν έχασε σε κατατακτήριες από τον Ράσελ, η διαφορά ήταν ελάχιστη. Αντίθετα ο Ράσελ έχει ήδη δυο GP στα οποία δεν μπορούσε καν να κοιτάξει στα ίσια τον Αντονέλι.
Τα παραπάνω δείχνουν ότι ο Ιταλός έχει καταλάβει καλύτερα τα μονοθέσια του 2026 από ότι ο πολύπειρος teammate του. Επειδή τα μέλέτησε πιο σωστά; Επειδή έτυχε να του ταιριάξουν; Κανείς δεν ξέρει να πει με σιγουριά. Όταν, όμως, βλέπουμε στην τηλεμετρία της pole του Κίμι ότι ο Ιταλός κερδίζει τον Ράσελ σχεδόν σε κάθε σημείο της πίστας, τότε δεν μπορούμε να μην αναγνωρίσουμε ότι η προσέγγιση του Ιταλού είναι η σωστή.
Για να το πούμε πιο απλά: Ο Κίμι (λόγω τύχης ή σχεδίου) οδηγεί τα μονοθέσια του 2026 όπως εκείνα θέλουν να οδηγηθούν. Μειώνοντας την συνολική απόσταση του γύρου με την χρήση πιο κλειστών γραμμών -εξοικονομώντας, λογικά, ενέργεια στην μπαταρία- και με ταυτόχρονη χρήση των δύο πεντάλ σε προσεκτικά επιλεγμένα σημεία. Όπως έκανε χθες στο loop και στις στροφές 6-7.
Αντίθετα ο Τζορτζ δείχνει ότι προσπαθεί να φέρει το αυτοκίνητο στα δικά του μέτρα. Και εκείνο του έδωσε την απάντησή του χθες στο Q1 όταν τον έστειλε στην αμμοπαγίδα της Luffield. Σίγουρα η ανάκαμψη του Ράσελ μέχρι και τους πρώτους γύρους του Q3 ήταν αξιοσημείωτη. Αλλά στο τέλος ο Κίμι απέδειξε ότι η προσέγγισή του είναι ένα επίπεδο επάνω από εκείνην του teammate του. Επειδή την κρίσιμη στιγμή η W17 έκανε εκείνο που ήθελε ο Κίμι, όχι εκείνο που ζήτησε ο Τζορτζ.
Πολλά δεν βγάζουν νόημα μέχρι στιγμής στο τριήμερο του Σίλβερστοουν. Σε ένα power-sensitive σιρκουί, η καλύτερη PU (εκείνη των Ford-RBPowertrains) ήταν αρκετή στην Racing Bulls ώστε να κερδίσει εύκολα την μάχη του μέσου της κατάταξης. Δεν ήταν αρκετή, όμως, ώστε η Red Bull να διεκδικήσει κάτι καλύτερο από την 5η θέση.
Η οποία 5η θέση ήρθε με τον Χατζάρ και όχι με τον Φερστάπεν. Είναι η πρώτη φορά που ο Μαξ χάνει από teammate σε κατατακτήριες στο Σίλβερστοουν. Φυσικά πρέπει να αποδώσουμε τα εύσημα στον Χατζάρ. Ωστόσο πιστεύουμε ότι το ενάμισο δέκατο που δέχτηκε ο Μαξ από τον Ιζάκ οφείλεται περισσότερο στην απροθυμία του Ολλανδού να αποδεχτεί τα μονοθέσια του 2026 όπως είναι.
Ίσως και να δικαιολογείται αυτή η στάση του Ολλανδού. Επειδή το ξενέρωμα που βιώσαμε με τα περάσματα των μονοθέσιων από το σύμπλεγμα της Becketts ήταν χειρότερο και από εκείνο της 130R στην Σουζούκα. Μας είχε προειδοποιήσει και ο Αλόνσο, εξάλλου, για αυτόν τον νέο «σταθμό φόρτισης».
Μάλλον κάτι παρόμοιο θα βιώσουμε και στο Σπα-Φρανκοσαν σε λίγες ημέρες. Είναι ένα όντως αποκαρδιωτικό θέαμα. Αλλά με τις αλλαγές που έχουν αποφασιστεί για το 2027 και το 2028, ίσως απλά χρειάζεται να κάνουμε υπομονή μέχρι να περάσει η φετινή σεζόν.
Από την άλλη η Ferrari -και ιδιαίτερα ο Χάμιλτον- έδειξαν πολύ πιο έτοιμοι στην αρχή του τριημέρου για την πρόκληση του Σίλβερστοουν. Ο Λιούις βρήκε από νωρίς την σωστή διαχείριση της μπαταρίας στην διάρκεια του γύρου και αυτό του έδωσε την pole του Sprint. Μέχρι τις κατατακτήριες, όμως, το… μυστικό είχε μαθευτεί. Και ο Λεκλέρ απλώς εκτέλεσε σε ανώτερο επίπεδο στο Q3, αν και ακόμη δεν αισθάνεται το μονοθέσιο όπως το θέλει.
Η Mercedes βρήκε τρόπο να «ξεγελά» νόμιμα την μπαταρία ώστε να παίρνουν οι οδηγοί της όλη την διαθέσιμη ισχύ στο τέλος του γύρου. Γι’ αυτό και οι Αντονέλι-Ράσελ άφηναν το πόδι από το γκάζι λίγο πριν την γραμμή του τερματισμού, ώστε να είναι σύννομοι με τις απαιτήσεις της FIA.
Δεν αρκούσε, όμως, αυτο το τρικ για να κερδίσει ο Αντονέλι τον Λεκλέρ εχθές. Ήταν η συνολική εκτέλεση του γύρου από τον Κίμι που έκανε την διαφορά. Σε έναν γύρο στον οποίον ο Αντονέλι έβαλε 8η σχέση μόνο πριν την Copse, η Mercedes κατάφερε να έχει περισσότερη ενέργεια στην μπαταρία σε σχέση με την Ferrari από το Chapel και μετά. Εκεί κερδήθηκε η pole.
Για να γίνει αυτό, φυσικά, δεν αρκούσε το λογισμικό. Έπρεπε ο Κίμι να οδηγεί μέχρι το σημείο εκείνο στο απόλυτο όριο (της PU και της πρόσφυσης) ώστε να είναι σε θέση να εκμεταλλευτεί το μπόνους ισχύος. Και φέτος δεν υπάρχει καλύτερος οδηγός στο να εκτελεί στην εντέλεια έναν γύρο κατατακτήριων με αυτά τα μονοθέσια. Η μόνη σταθερά σε ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο τοπίο -ακόμη και εντ΄ςο ενός τριημέρου- είναι η αρτιότητα της συνολικής προσέγγισης του Κίμι.