Το 2004 η ταινία “Vera Drake” του Μάικ Λη, με την Ιμέλντα Στάουντον στον πρωταγωνιστικό ρόλο, κέρδισε τον Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ Βενετίας, τρία BAFTA και τρεις υποψηφιότητες για Οσκαρ.
Η ταινία εξελίσσεται στην Αγγλία του 1950, η Βέρα Ντρέικ είναι μια καλόκαρδη απλοϊκή γυναίκα της εργατικής τάξης, που φροντίζει την οικογένεια της, τον άντρα και τα δύο παιδιά της, την ηλικιωμένη μητέρα της κι έναν άρρωστο γείτονα.
Φροντίζει όμως, κρυφά από την οικογένειά της τις απελπισμένες νεαρές κοπέλες που θέλουν να διακόψουν την ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη τους.
Με μια λεκάνη, ζεστό νερό, μια βελόνα του πλεξίματος κι ένα σωλήνα, η Βέρα ανακουφίζει τα κορίτσια που προσφεύγουν στις υπηρεσίες της, εντελώς δωρεάν, χωρίς καμμία απολύτως αμοιβή.
Η Βέρα Ντρέικ είναι μία καλή Σαμαρείτις θέλει απλώς να βοηθάει. Κάποια στιγμή όμως, όπως είναι αναμενόμενο, ένα από τα κορίτσια παθαίνει ακατάσχετη αιμορραγία και οδηγείται στο νοσοκομείο. Η μητέρα της κοπέλας καταγγγέλει τη Βέρα στην αστυνομία και κατάπληκτη η καλή αυτή γυναικούλα οδηγείται στο κρατητήριο.
Ο γιος της λέει ότι δεν θέλει να την ξαναδεί στα μάτια του, ο άντρας της τη στηρίζει με αγάπη και το δικαστήριο την καταδικάζει σε δύο χρόνια φυλάκιση. Μέσα στη φυλακή, η Βέρα ανακαλύπτει ότι κι άλλες γυναίκες εκτίουν ποινή για τον ίδιο λόγο και κλαίει απελπισμένα.
(The end.)
Οι αμβλώσεις στη Μεγάλη Βρετανία νομιμοποιήθηκαν υπό προϋποθέσεις το 1967. Από τότε άνθισε ο εκτρωσιακός “τουρισμός” με χιλιάδες κοπέλες από την Ιρλανδία και άλλες χώρες όπου η άμβλωση ήταν ακόμα παράνομη, να ταξιδεύουν στο Λονδίνο για να τερματίσουν μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη.
Επικερδής επιχείρηση για τους Βρετανούς, ταπεινωτική διαδικασία για τις Ιρλανδέζες. Θα θυμάστε ότι στην Ιρλανδία των “Magdalen sisters” της Καθολικής εκκλησίας που μισεί το γυναικείο σώμα και την απόλαυσή του, οι αμβλώσεις νομιμοποιήθηκαν με δημοψήφισμα μόλις το 2018.
Τα γράφω αυτά επειδή έζησα τη ντροπή και την αγωνία μια έκτρωσης, στο ιατρείο ενός μεγαλογιατρού στο Κολωνάκι, την εποχής προ του 1986 που νομιμοποιήθηκαν οι αμβλώσεις στη χώρα μας.
Μαζεύαμε χρήματα οι φίλοι για να βοηθήσουμε μια φίλη γιατί οι γυναικολόγοι, αυτό το είδος ελληνικού αρπακτικού, κοστολογούσαν μια πεντάλεπτη διαδικασία 10.000 δραχμές και παραπάνω μαζί με τη νάρκωση.
Η Μαρία Καρυστιανού, άνοιξε μια καταβόθρα προς την κόλαση άσχετα με την διόρθωση των δηλώσεων της. Και θα πρέπει εκτός από τα συνθήματα “My Body my choice” να συνυπολογίσουμε την οικονομική παράμετρο: Θα πλουτίζουν οι γυναικολόγοι από όσες θα έχουν να πληρώσουν και θα πληρώνουν ακριβά με το αίμα τους όσες δεν θα έχουν και θα καταφεύγουν σε Βέρες Ντρέικ, πληρώνοντας πάλι αλλά φθηνότερα.
Το θέμα δεν είναι μόνο θέμα δικαιώματος. Είναι και ταξικό. Διότι οι γυναίκες που δεν θέλουν για διάφορους λόγους να κρατήσουν μια εγκυμοσύνη θα την διακόψουν ούτως ή άλλως. Παράνομα, πληρώνοντας και ρισκάροντας τη ζωή τους. Εκτός από αυτές που θα μπορούν να πάνε ταξίδι στην Αγγλία…